şopar aeternus

youtube hala kapalı mı yaa?

2008-08-21T00:35:00.002+03:00

geçtiğimiz bir hafta boyunca yüzlerce site ve blog "geleceğin internetinin önizlemesini yapıyoruz" kampanyası dahilinde sansüre tepkisini göstererek kendini yine kendi kararıyla engelledi. kampanyanın sonlarına doğru kapanan site ve blog sayısı neredeyse 450'ye vurdu. kendi çapımda birkaç kişiye kapandığımı gösterdiysem ne mutlu bana..

konuyla ilgili bilgilendirme sitesi için:
http://www.sansuresansur.org/

sistem halt etti!

2008-07-17T21:54:00.004+03:00

bazı büyük camilerin girişlerinde elektronik yazı bantları olur. (muhakkak daha anlamlı ve teknik bir adı vardır bunun) burdan namaz vakitleri, hepimizi secdeye yatıracak denli anlamlı islam vecizeleri, makbuz mukabilinde bağış çağrıları falan geçer.. çılgınlar gibi eğlendiğimiz üniversite yıllarında istanbul dışından gelen bir arkadaşla gecenin bir vakti mayhoş vaziyette eve dönüyoruz. şimdi kendisine köylü demek istemem ama üç büyük şehrimiz haricinde daha mütevazi bir vatan toprağından istanbul'a gelmiş ve din kültürü ve ahlak bilgisi bizim gibi metropol çamurunda poka bulanmamış tertemiz bu yağız anadolu çocuğu olan arkadaş bu elektronik bantları camilerde hiç görmemiş olacak ki "aaaa??" gibi bir şaşırma ifadesiyle kolumdan çekiştirip beni camiye bakar bir rotasyonda konumlandırdı, belli ki cevap bekliyor.. banttan geçen hadislere vesaireye paralize olmuş şekilde bakarken bu, birden bold ve kırmızı tonlarda "system halted" yazısı kapladı bu elektronik bantı. yazılımı göçtü heralde, olur bazen.. henüz ağzımdan tek bir kelime açıklama çıkmamış olan bendeniz "ya dedim, istanbul genelinde outdoor bienal tarzı bişey mi ne varmış bu günlerde, bunları da işte bazı camilere koydular. islam sistemine ve din statükosuna eleştiri getiriyo işte. güzel bişey ama di mi?" gibi bir açıklama yaptım. bunun boğazından resmen bir "gulp" efektinin geldiğini duyduğuma eminim, öyle içine oturdu çocuğun.. votka-redbull'un salak gibi güldüren ama insanın iki çift kelamı yanyana getirmesinde bile gözü olan etkisiyle bir şey de diyemedi.. gittik eve yattık sonra. adam (benim muhtemelen eve gidene kadar unutmuş olduğum) bu salakça şakayı öyle bir yemiş olacak ki sabahın dokuzunda o akşamdan kalma kafayla beni çekiştirip "islam düşmanları kazandı, ben gidiyorum abi" dedi, çapaklı gözlerle "bu istanbul çivisinden çıkmış!" tarzı bir şeyler geveliyor karşımda.. "neden bahsediyorsun kuzum sen, daha uykumuzu alamadık, sabah ola hayrola" dememe kalmadan göz yaşları içinde bir başkaldırdı, bir isyankar bu. dünkü meseleyi söyledi bana. "ya olum o şakaydı ya..." diyerek mıncırdım ben bunu.. kozmetik reklamlarında annenin çocuğunu tertemiz beyaz çarşaflı ikiz yatağa çekip gıdıklamaya başlaması gibi el yordamıyla bir iki şaka ettim yatakta.. gönlünü aldım. böyle işte. (bu öykünün gece kısmı birebir doğru bir şekilde aktarılmışken sabah sahnesi yazarın hayal gücü ve dahası homofobik olmaması sebebiyle bir nebze abartılmıştır. bitti.)

fotoğraf: http://zamanzabitasi.blogspot.com/ (onlar da aynı sahneyi yaşamış sanırım)

şakacı oyunlar

2008-07-11T22:30:00.003+03:00

hiç olmuş mu haneke?

1997:

2007:

kolye işi

2007-12-13T01:23:00.000+02:00

inşaatlardan çalınan elektrik kablolarını kıvırıp büküp kolye, bileklik ve bilimum takı eşyası yapmak; yetmiyormuş gibi apartmanın önüne tezgah açıp bunları satmaya çalışmak herkese nasip olmayan saçma bir kariyer başlangıcıydı benim için.. "satmaya çalışmak" diyorum çünkü tanıdık eş dost ve "vah zavallı yavrucak, şuncacık yaşında ekmek parası peşine düşmüş. hem de bu kadar saçma bir yolla." diye cık cıklanan teyzeleri saymazsak çok ta kimse almazdı, bir de mahallenin çingene çocuklarının zabıta edasıyla tezgahı talan etme tehlikesi vardı.. ama anlatmak istediğin şey şu ki; satışa başlayalı henüz üç gün olmuşken zaten kıç kadar eni olan sokağın karşısına komşu kızının açtığı tezgah üç kuruşluk geliri de yarıya bölüyordu. ve ben buna tek kelimeyle çıldırıyordum. gerçek kesit'teki adamlar gibi beyaz çorabımla kanepeye çömelip düşündüm taşındım ben de bir gece.. hani yaşım sigara içecek kadar büyük olsa parmaklarımın arasında külü beş santim olmuş sigarayla efkarlı efkarlı salon duvarına duman üfleyecem, o derece düşünceliydim. nihayet sabah harekete geçmeye karar verdim ve serbest rekabet ortamında kızışan kapitalist ruhumla şeytana uyup bir ara tezgahını boş bırakmışken kızın tüm yaptığı kolyeleri bileklikleri kuytu bir köşede ellerimle parçaladım. ellerimi kesip kanatan kablo telleri şakralarımdan çıkan öfke kriziyle birleşince en az chucky kadar evil bir sahneyi yaşamış ve yaşatmış oluyordum. parçalanmış kolyeler sokak asfaltı üzerinde oraya buraya dağılmış yatıyorken kanayan ellerime bakarak pişmanlık ve şaşkınlık dolu bir ifadeyle "ne yaptım ben!" tribi bile yaşadım hatta. her neyse, o olay sonrasında ticari kariyeri henüz o yaşta travmatik bir biçimde sona eren kızcağız umduğumdan çok tepki gösterince cıngar çıkarıp benim de etik bir zorlamayla işi bırakmama vesile olmuştu, annelerimiz falan zor barışmıştı hatta. çok acayip günlerdi.. ama geçti gitti. aynı sene aynı semtin başka bir mahallesine taşınan ve epey bir süre görmediğim bu kızı bir gün beşiktaş vapurunda görünce (epey bir serpilip güzelleşmiş olmasının verdiği motivasyonla) yılışık bir biçimde yanına gidip "beni tanıdın mı? hani senle kablo kolye işinde rakiptik dedim." konuya harika bir yerden girmiştim, onu çocukluğuna döndürüp özlem ve hasret duygularını sömürerek bir yakınlık kuracaktım. ama kız suratıma bir süre baktı ve tek bir cevap verdi:

"senden hala nefret ediyorum!"

şok oldum. elim ayağım birbirine dolaştı. o kadar ne yapacağımı bilemez bir hal içerisine düşüp saçmalaştım ki kollarından tutup dudaklarından öperek "nefret te olsa bana karşı bir şey hissediyor?" fikriyle %0.2'lik bir şansı tutturma ihtimalini bile göze almayı düşündüm.. ama yapmadım tabi ki. kızarıp bozarıp özür mahiyetinde bir şeyler geveledim ve kaçtım yanından.. ellerim kırılsaydı da parçalamasaydım o kolyeleri.. ellerim kopsaydı da sermayesi bile olmayan boktan amatör bir iş girişimi için kıza o yaşında bu acıyı yaşatmasaydım. ama sendeki de nasıl bi nefretmiş ki anlamadım ben. halbuki ne kolyeler gerdanlıklar takardım ben senin boynuna..

sıkı tutunun, tespit yapıcam

2007-11-15T15:22:00.001+02:00

çok sevdiğin bir şarkıyı uzun zaman sonra yeniden dinlerken beyninde bir uğuldama ve vücudunda hafif bir titreme oluyorsa sen de müziğin kölesisin; sen de bendensin. yok ama bunlar sana normalde de oluyorsa tansiyonun falan düşüyordur, kendine dikkat et. bana da olur bazen..

reis

2007-07-04T02:10:00.000+03:00

babam taksiciydi. bir gece saat üç ya da dörtte bir sokaktan geçmek zorunda kalmış. yirmi sene önce. dar bir sokakmış. karanlık, ancak bir aracın geçebileceği dar bir sokak.. sokağın ortasında bir masa varmış, masanın başında da bir adam. napıyomuş biliyo musun? çorba içiyomuş. işkembe ya da kelle paça. sarımsaklar sirkeler.. biberler.. tam bir masa. herneyse, babam taksiden inmiş, adama "napıyosun?" demiş. adam hiç cevap vermemiş, çekmiş tabancayı;

-bang!

o yüzden, ne zaman dar bir yola girsem, o yolda bir masa, masada da çorba içen birini görsem geri vitesine alıyorum..

tüm paragraflara hükmedecek tek bir paragraf

2007-07-02T00:28:00.000+03:00

kısa kısa gidelim..

çalışmaya başlamam ve mug sevincimle ilgili bilgilendirici paragraf:
kendi masama, kendi bilgisayarıma ve kendi mugıma sahip olabileceğim tipik bir ofis işinin hayalini kurardım bazen. istediğim oldu. bilgisayarla masayı geçtim, ama işyerinde kendime ait bir mugımın olması inanılmaz bir duygu. bir de herkesin mugı kendisini yansıtıyor. herkes birbirinin mugını tanıyor. sıcacık.. oh evet!

eve çıkmam ve dekorasyonla ilgili şakacı paragraf:
üç dört hafta sonra çok büyük bir cesaret örneği gösterek üç kuruş maaşla bir başıma eve çıkıyorum. yatağım ve dolabım haricinde hiç bir eşyam yok. zaten zen tarzı, yerde oturulan, bomboş, sade bir dizayn yapmayı düşünüyorum eve. fakirlikten değil, yanlış anlaşılmasın. konsept icabı..

güncel mevzular ve kişisel duruşumla ilgili aslında paragraf olmayan yalancı paragraf:
yasmin: yurtdışından nasıl oy verebileceğim ben? konsolosluktan olur mu ki?
ben: hiç zahmet etme, ben zaten boş oy atacaktım. söyle hangi partiye atacağını, ben senin yerine oy veririm..

ideolojisizlikten çok memnunum. bulunduğum kabın şeklini alıyorum. oh evet!

adını koyamadığım elektronik cihaz ve cami kontrastıyla ilgili eleştirel paragraf:
bir iki saat önce büyük bir mimar sinan camisinin, şu son senelerde camilerde falan teknolojik ortamda ayet yazmak, hadis vermek, kelime-i şehadet getirmek için kullanılan elektronik bantlarından (ne denir ki bu alete? diyemedim şimdi.)birinin arızalandığını gördüm. "system halted" yazısı geçip duruyordu. bu ambiyanstan çok güzel dini kritisizm yapabilirdim, ama üşendim. siz yapmışım sayın..

çalışan insanlar sınıfı ve temennimle ilgili barışçıl paragraf:
sabah sekiz'de işine giden, akşam yedi'de evine dönen o asık suratlı kalabalığın sıradan bir üyesi olmak.. bence o kadar da iğrenç değil. en azından kendimi aktif bir zumrenin dahilinde hissediyorum. sıkılmıştım marjın eteklerinde volta atmaktan. ben de artık sizdenim. artık öyle garip bakamyın bana, lütfen..

tüm paragraflara hükmedecek tek bir paragraf:
şimdi, tüm bu birbirinden alakasız paragrafları tek potada eritip tek bir noktaya kanalize edecek toplayıcı, süslü bir bitiriş yazardım ama yazasım da yok ki. hiç bir şey yapasım yok zaten. siz yazmışım sayın.

ice tea, sert sandalye ve dünyayı kurtarmak üzerine

2007-06-01T04:29:00.000+03:00

öyle değişik kafelerde, barlarda, mezunlar toplantısında, ne bileyim falancanın arkadaşının sevgilisinin kuzeninin arkadaş çevresinde geçmeyen, topu topu beş altı arkadaşımla paylaştığım neredeyse asosyale yakın, kapalı ama kendimce özel bir hayatım var benim. sıkılmıyorum, hayatımdan memnunum. yeni insanlar da tanıyasım yok. ihtiyaç duymuyorum. sahip olduklarım beni tatmin ediyor. ya da kendimi kandırıyorum. çünkü birilerine kendini tanıtmak taş taşımaktan, beşik sallamaktan çok daha yorucu. karşımda daha önce hiç görmediğim ama arkadaş adayım olarak duran biri.. insanlar bu gibi durumlarda birbirlerine kısıtlı zamanda maksimum derecede açılıp kendilerini pazarlamaya çalışır. süslenir, püslenir, abartır, en iyi ve ilginç gelebilecek, onları diğerlerinden ayıran unsurları masaya saçmaya bakar. ama o kadar zor geliyor ki bana. izlemeyen birine çok sevdiğiniz bir filmi sevdirmeye çalışıp saatlerce üzerine konuşmak gibi. ya da upuzun bir hikayeyi en ince detayıyla aktarmak gibi. ben yoruluyorum bunu yaparken. hikayeden teaserlık kareler vermek bile bayıyor beni. kimse tanımasın etmesin beni, yanımda dursun takılsın. ben anlatmasam bile zamanla tanır zaten. ama bazen karşımda birilerini buluyorum. orada ne işim var, ben ne yapıyorum, daha önce hiç karşılaşmadığım bu adamın neden şu anda masasında oturuyorum? gerçekten bilmiyorum ve kısa sürede yabancılaşıyorum. ve eziyet daha yeni başlıyor..

yeni birine mizahınızı göstermek bence çok daha eğlenceli ve mücadelesi olan bir şey. ortamın kaynaşması için de şart. ama bakkaldan bile daha az gördüğüm adam neden bunu yapmayıp karşımda oturmuş bana sanat anlatıyor? ve benden karşılığında attığı topu göğsümde yumuşatıp ona geri paslamamı bekliyor? yeni bir masada bismillah çekilip neden sanat konuşuluyor? gerçekten idrak edemiyorum. ve esas anlamadığım şey şu ki, bu tarz her muhabbetin sonu neden dünyayı kurtarmaya varıyor? ben istemiyorum dünyayı kurtarmak. onu bırakın cüneyt arkın yapsın, bırakın anakin skywalker yapsın, ne bileyim clark kent yapsın. ben yapmayayım da kim yapıyorsa yapsın. umrumda da değil..

ne olduğunu söylemeyeyim, o apayrı bir tartışma konusu ama sanat dahilinde saymakta dahi zorlanacağım bir bölümün ilk sınıfını bitirmiş bir freshman kendi çağına uygun, dünyayı ele geçirip insanların halay çekip göbek atacağı ütopya bir galaksiye inandığını söylüyordu gene karşıma geçmiş. içme umuduyla götürüldüğüm mekanda alkol yok, bira bile yok. zaten daralmışım, ice tea mangoya kanaat getiriyorum. susmuyor adam, susmadığı gibi ikna etmeye çalışıyor. anadolu'nun köylerine gidip dişleyecek ekmeğini zor bulan travmatik çocuklara sanat dersi verdiğini ve mutlu olduğunu söylüyor. her üniversite kantininin ana geyik malzemesi olan "ben üç kişiyi kurtarsam, sen üç kişiyi kurtarsan, böyle böyle kıvılcım çıksa da gandi gibi devrim yapsak" diyor arada. hatta abartıp dünyanın en çok işlenen ve köşe bucak kaçılası o amansız soruyu sorup cevaplıyor kendi kendine.

"sanat sanat için midir sadece? bence değil. toplum için.."

"allah cezanı versin" demeyi çok istiyorum o anda. "bunu da mı yaptın?!" ama ben asla böyle ani çıkışlar yapamam. söyleceğim şeyi sekiz kere düşünüp etkilerini ölçüp biçmeye çalıştığımdan ben tepkimi verene kadar konu çoktan ilerlemiş gitmiş oluyor. hep böyledir. ama daha dün öss puanıyla okul seçmenin derdine düşmüş oğlan sanki telefon kulübesine girmiş süperman gibi bir anda hop dünyayı bilgisiyle ve sanatıyla kurtaran yüce insan oluveriyor karşımda.. bir şeyler demeliyim. on dakikadır "ya, yaa?" ve "heheh" haricinde ağzımdan ses çıkmamış. ama üşeniyorum konuşmaya. okul yıllarında, internette, arkadaş çevresinde yüzlerce kez tartışılıp sonu bilinen bu oyunu oynamaktan gerçekten sıkıldım çünkü. mecrayı genişletip yeni dalgalara yelken açabilecek kilit bir soru sorup oyalamak geliyor aklıma bu yüzden. polemiğe girsem de hararetlense, başkaları da konuya girse de arada sönüp gitsem diyorum. ah keşke..

"insanları değiştirebilme hakkını kendinde nasıl buluyorsun?"

başka biri beni tasdik edip esasoğlana meydan okuyor.. söndüm. ice tea'mi ve winston'umu içmekle meşgul olabilirim artık..

üniversitede geçirdiğim ilk yıllar geliyor aklıma. daha iki sene öncesine kadar nefret ettiğim çok klişe bir laf vardır babalarımızın kullandığı. ama artık hak veriyorum ve kullanıyorum: "ben de aynı böyleydim." bu çocuktan biraz hallice ama aynı çizilmiş kalıpta kendi hayal dünyasını yaratmış inançlı/idealist bir edebiyat öğrencisi. ama şu var ki dünyayı sanatla değiştirebilme ihtimalinin farkına varmak on basamaklı bir sürecin henüz birinci basamağı. ve esas sorun zaten üçüncü, dördüncü basamağı bile göremeden ölüp gitmek ya da inancını kaybetmiş olmak. sanatın toplum için olabileceğini varsaymak ta anca bu birinci basamağın eşiğinde duran klişe ve içi bolaşmış bir düşünce çünkü. insanlık plato'dan sonra binlerce yıl yaşadı, yüzlerce avantgarde sayılacak işe yarar düşünür, sanatçı çıkardı. onlarca yüz yıl geçirdi. yüzlerce olay geldi başına. 2006 senesinde hala antik yunanistan'la aynı cümleleri kurmak (bir kaç halen işe yarar filozofu saymazsak) nasıl bir gidememişlik, nasıl bir vizyonsuzluktur?

felsefenin ve sanat kuramlarının temellerinin atıldığı antik yunan cemiyetinde insanlık halen ne ve niçin olduğunu düşünedursun, orta çağ'la birlikte işin içine hristiyanlığın girmesiyle pratikte hepsi tuz buz olmuştu zaten. unutulmuştu. ortada chaucer, dante bir kaç sayılı adam dışında sanatın olduğu bile muamma, ama hadise, "insanlık ve her değer yargısı gibi sanat ta din içindir."e doğru kaymıştı. karanlık çağın çoktan yozlaşmış ve aşırı kilise baskısı insanları bırakın sanat yapmasını, gündelik hayatlarını istedikleri gibi yaşamasına bile maniydi. tanrı ve kader çarkının altında, insanlık bir sinekten farksız, sadece ahireti ve iyi bir kul olmayı düşünerek vebaya yakalanmadan yaşamaya çalışıyordu. merkez her zaman tanrı, insanlar da özgür iradeleri bile olmayan, kaderleri çizilmiş, kedi köpekten biraz üstün öylesine bir yaratıktı. "chain of being" şemasına bakarsak, orta çağda bir insan, değer yönünden tanrı, isa, melekler ve asillerden sonra bu sırayı hayvanların biraz üzerinde, neredeyse sonuncu tamamlıyordu. bu çağın en eleştirici yazarlarından biri olarak gösterilen chaucer bile sarayın, kralın ve dinin götünü yalamadan iki satır yazamıyordu. yapmaya çalıştığı imalar o kadar silik ve derinlerdeydi ki bunlar da sıradan bir okuyucunun gözünde yoktular zaten. ki zaten kraliyetin tanımadığı bir sanatçı da o topraklarda barınamazdı. plato'nun tam istediği gibi. sanat toplumun menfaatineyse sanattı.

sonra yeniden doğuş, yani rönesans çıkageldi. yüzyıllar süren baskılardan ve afetlerden artık entellektüel birikimi sıfıra inmiş insanlık için gerçekten geniden doğuş gibiydi rönesans. insan ilk kez merkeze oturmuştu. artık resimler çiziliyor, heykeller yapılıyor, hatta bunlar işin içine tanrıyı karıştırmadan sadece normal bir insanı anlatarak olabiliyordu. ama özellikle mikelanj, da vinci, rafaello (şimdi kasamıycam isimlerini doğru yazmaya) gibi italyanların bile bu dönemde pek marjinal olduğu söylenemezdi. onlar da devlet tarafından fon ayrılan ve bir nevi onların adına çalışan emektarlardı. ki hemen hemen tüm rönesans sanatçılarının (shakespeare gibi edebiyatçılar hariç) kendi alanları dışında ilimle ulaşmaları da bu yüzden tesadüf değildi. ressam olan bir sanatçı da vinci gibi aynı zamanda anatomiyle de uğraşmalıydı. modernizmin tohumlarının atıldığı bir dönem diyebiliriz bu yüzden rönesans için. insanoğlu hem sanatta hem bilimde ilerleyecek, uygarlık seviyesi yükselecek ve böylece iyi insanı yaratacaktık.. tansu çiller'in dediği gibi hep ileri gidecektik. ama rönesans dalgasının ve ardından manielizm ve barok akımının sonunda en nihayetinde bu yükseliş durulunca sanat ta bir bakıma kendi haline bırakıldı. aslına bakılırsa halen en çok hatırlanan, tartışılan ve saygı gösterilen o isim yığınları da (yığından kastım kesinlikle olumsuz değil burda, niceliksel olarak fazla oldukları için) bu dönemlerden sonra oluştu. agnostiğinden materyalistine, ampiriğinden rasyonalistine, varoluşçusundan soyutçusuna yüzlerce sanatçı/düşünür bir şeyler yazdı çizdi. ve bana kalırsa kimin ak kimin kara olduğu da o zaman belli oldu. sanat avant-garde olmak zorunda, yaşaması için var olan şeyin üzerine hep +1 koyarak ilerlemek zorunda. bu yüzden de başlarda azınlığa hitap etmesi onun yararına. toplumun yüzde doksan beşine hitap eden ve bu kitle tarafından sevilen bir eser zaten ya 20. yüzyılın tüketim çılgınlığında yenip hazmedilip sıçılan bir metadan öteye gidemiyor, ya da çoğuna halen bir şeyler ifade etse bile aslında sanat adına zerre yararı olmuyor. bu noktada aklıma umut sarıkaya geldi nedense. şu yüzyıla değin her türlü sanatsal kanıksanmışlığa ve klişeye belki de kendisi farkında olmasa da çok şahane karikatürize edilmiş eleştiriler getirebilen bir adam zaten. selpakçı çocuğun, ihtiyar amcanın ve güvercinin amatör fotoğrafçıları görünce "amanın yine onlari, kaçın!" diyerek çil yavrusu gibi dağılmaları komik olduğu kadar acınası bir gerçekliğe de sahip. eline makine geçirip kendine sanatçı diyen yüzlerce fotoğrafçı var türkiye'de. yüz bininci vapur resmini, elli milyonuncu ihtiyar amca fotoğrafını çekmekle meşguller hala. ve gerçekten bence yaptıkları şey bir zırvadan öte değik bu yüzden. onların yaptıkları sanatsa şu anda zihnimde çarpışıp duran herkesin tanıdığı (atıyorum) altmış sanatçı nasıl oldu da onlarla aynı kulvarda koşturdu idrak edemiyorum çünkü. sinirleniyorum. ve sinirlenince bir şey de yapamam ben. içimde tutarım. tepki veremediğim her sinir bozucu sinyal de içime gömülür, söner ve unutulur gider öyle. böyle böyle bir çöplüğe döner beynim. son kullanma zamanı geçmiş yüzlerce cümle, yüzlerce obje. daha çok sinirlenirim. ve son sinirim de zihnimdeki çöplüğe gider ne yazık ki. oscar wilde da böyleydi mesela, eminim. sinirlenip "art for art's sake" dedi sonunda. tutamadı içinde. modernizmin göbeğinde dedi bunu. demez olaydı. insanların çok güldüğü bir dizi var atv'de, gülse birsel'li olan. bu sezon denk geldiğim bir bölümünde "hani şu top olan" diyordu karakterlerden biri oscar için. 21. yüzyılın taşakoğlanı.. kendi zamanında o yüzde doksan beşlik çoğunluğun gördüğü gibi görüyorsa onu insanlar, aşağılamaktan zerre çekinmiyorsa burada gerçekten bir sorun var. marjinal olabilmek piercing+dövme+file çorap üçgenine sığınıp kadife sokak'ta gezinmek değil. hele uyuşturucu filmleri izleyip ilk ot deneyimini korka morkak yaşayıp sağda solda artistliğini yapmak hiç değil. marjinal marj'da olabilmek. yığınların (işte bu sefer olumsuz anlamda kullanıyorum) bizden habersizce çizdiği o yapay sınırda, uçta yaşayabilmeyi kaldırabilmek. kendi alt kültürünü ve trendini yaratmış sözde marjinal bir kesimden bir bok olmaz. onlar kendi dünyalarında yine merkezde. yine çoğunluğun bir parçası. aşağılanmıyorlar. hırpalanmıyorlar. onlarca baskı altında her gün taciz edilerek yaşamıyorlar. bilakis el üstünde tutuluyorlar. sokakta yürüdükleri zaman kendilerine doğrultulan meraklı ve şaşkın bakışlardan egolarını tatmnin ediyorlar. bak ne diyeceğimi de unuttum bunlar yüzünden. şekiller, tarzlar sizi..

esas gelmek istediğim nokta ne rönesans, ne antik yunan, ne de oscar wilde'dı aslında. kurgu gereği sanki en başından alıp sanat ve düşünce tarihini baştan günümüze dek yaşıyor gibiyim şu an. sanırım bir kronoloji iziliyorum. öyleyse devam edeyim. daha yeni görüp geçirdiğimiz çağa, yirminci yüzyıla geleyim.

modernizm paketiyle default gelen fabrika ayarlarının başında "görev bilinci" ve "hep ileri" gazı gelir, üzerine tartışmanın alemi yok. ama ne oluyorsa dünya savaşlarından sonra oluyor işte. dış mihraklarca (dış mihrak diyim ki ülke genelinin hoşuna gidecek bir terim kullanmış olayım, aradan da empati kurup iki bonus puan kapayım) "earth shuttering events" olarak adlandırılan bu iki savaşın ilkinden sonra açıkçası pek bir numara olmadı. insanoğlunun bu kadar teknolojiye ve uygarlığa rağmen ne kadar vahşileşip birbirini katleteceğini görmesi modernizm ve onun getirdiği "aslında hepimiz iyi insanlarız, eğleniyor muyuz gençler?" mantalitesine ilk vurulan aparkat vazifesi gördü. ama düşüncesinin pek öldüğü de halen söylenemezdi. özellikle avrupa'da "yüzbinlerce insan yok yere öldü. biz bir bok yedik. ama bundan ders çıkarıp artık ilerlememize devam edebiliriz." fikri peydah oldu. pek karamsarlığa ve umutsuzluğa kapılmadan, sanat halen birilerini ahlaki ve fikri yönde değiştirebilecek bir büyü rolünü kaybetmedi. ama işte ikinci dünya savaşı'ydı bu yapay moralizasyonu çökerten. çünkü bu savaşta sadece askerler değil, siviller de öldü. bir halk dünyanın gözü önünde soy kırılmaya çalışıldı. dahası savaşlar öyle eskisi gibi kahramanlıkla kazanılmıyordu artık. askerler sadece birer rakamdı, ötesi değil. kılıç kalkan ve iman gücü devri tamamiyle kapanmıştı. bir düğmeyle yüzleri, binleri öldürmek mümkünleşmişti. işte güvensizlik, inançsızlık ve aidiyetsizlik duygusunu da hissettirmeye başlatan hadise oldu bu savaş. birilerinin aklına "god is dead" lafı tekrar geldi. tanrı varsa bu zulme neden müdahale etmemişti? tanrı varsa neden bizi korumamıştı? dua etmek neden işe yaramamıştı? neden artık güvenecek hiç bir şey kalmamıştı? bu değer yargıları tanrı'dan başlayarak domino taşı gibi yıkılmaya başlayınca nihilizm de doruğa ulaştı. artık yeni kuşak anne-babalarının aksine hiç bir şeye değer vermiyordu. çünkü insanlığın özü buydu, elden bir şey gelmezdi. ne kadar yapay kalkanlarla saklamaya çalışırsak çalışalım, insan içinde her zaman şeytanı ve kötüyü de barındırıyordu. bir yan bilgi olarak artık illallah dedirtmiş gotik akım da bu zamanda ikinci baharını yaşamaya başladı zaten. ki hala da içi bomboş kalsa da yaşamaya devam ediyor. olumluluğun ve yaşama sevincinin bitimiyle ölümü ve insanın karanlık yönünü simgeleyen, şu anda eften püften bir onaltı yaş kadıköy/taksim ergeni modasına dönüşmüş gariban bir trendden öte olmasa da bu rezilliği de görmek güzeldi. artık torunlarımıza anlatırız. tekrar konuya dönecek olursak (konu da neyse artık, boku çıktı) dünya savaşlarından sonra ütopya yoktu artık. disütopyalar vardı. değil inancı devleti milleti, sevgilisine bile güvenmeyen ve bu bağlamda bireyselliğe dönüş yapmış milyonlar vardı. bireysellik, algının üstünlüğü, ve her bireye ait unique dünyalar insanlığın güvenebileceği tek şey olmuştu belki. postmodernizm yıllarca bunu sorguladı durdu zaten. dünya savaşları ve insanın yalandan bir canlı olduğu gerçeğini bir tokat gibi yüzünde hissetmesinin sonunda oluşan güvensizlik, umutsuzluk ve inançsızlığı işledi. görevini yerine getirdi ve bir bahar akşamı sessizce aramızdan ayrıldı. geriye de kala kala popüler kültür ve ucundan kıyısından onunla didişen pop-art kaldı. yani kısacası bana ve bu azınlıkta pek çok insana göre göre sanat, insanları değiştirip iyiye (ki burda iyilik kavramını da ahlak olgusuyla harmanlayıp kanırta kanırta sorgulamak lazım ama başka sefere artık) götürme yönünde hiç bir şeye derman olmadı. hele hele bu saatten sonra da olması imkansız. peki o zaman sanat ne yapacak? ana rahmi pozisyonunda ellerini apış arasına sıkıştırmış eroinman jennifer connely bakışıyla loser loser bizi mi izleyecek? ya da yerin yedi kat dibine gömülmüş, bir gün çivilerini söküp zemine çıkabileceği umuduyla tabutunda mı bekleyecek? bence burada devreye psikolojinin girmesi lazım, geç bile kaldı.

zihnimizde binlerce kelime, yüzlerce olgu, onlarca duygu var. bunlar birbiriyle match edilip çarpıştıkça yeni yeni duygular, fikirler, kelimeler ediniyoruz. matematiksel bir hesabı bile çıkarabilir bunun. bence sanatın işlevi de bu nokta da aynen böyle olmalı. çoğu kişi bu sözcüğe kızsa da sanat dediğimiz şey aslında bir "saçmalık", ötesi değil. sadece bir kişinin kendi dünyasından çıkan bir materyal yığını, kolaj. ama gündelik hayatımızda kaç tane bu saçmalığı görüyoruz ki? hiç bir filmi izlemeden, kitabı okumadan, resime bakmadan, müziği dinlemeden bu materyale ulaşma olasığımız nedir? bence masada gördüğümüz şekerlikten, televizyonda duyduğumuz saçma sapan bir iki cümleden fazladı değil. işte sanat bence epikür'ün bahsettiği hazcılığın yanında ikincil olarak bize bu güzelliği sağlıyor. kendi dünyamıza ait olmayan saçmalıklar görüp bunları database'imizde olan verilerle çarpıştırıyoruz ve ortaya serbest çağrışım denilen hadise çıkıyor. insanın hard diski sonsuz terabaytlarda geziniyor. henüz kimse dolduramadı. diskimize sanat sayesinde her seferinde onlarca yeni veri depolanıyor ve bu sayede dünyamız zenginleşiyor. her tekil dünya sanat sayesinde bir başkasının dünyasını genişletiyor ama tabi ki bu çıkıp dünya düzenini ya da insanların entellektüel birikimlerini genişletip kardeşçe halay çekeceğimiz anlamına gelmiyor ne yazık ki. john lennon'ı çok severim ve ütopyaları çok güzeldir ama "imagine" şarkıcı gerçek olnayacak hiç bir zaman. çünkü sanat ekranında her piksel bir mesaj değil, bir öğreti değil. olsa olsa bir imaj ya da bir duygu. ötesi yok. öyle dünyaları kurtarmayacağız. olsa olsa bu avant-garde'lık sayesinde içsel dünyamızı hep bir ileri götüreceğiz ve bundan bizden başka kimselerin haberi olmayacak. yani sanat toplum için olmayacak, kendi halinde takılıp ondan bir şeyler kapabilen kapacak. sanat hep küstahça kendisi için var olacak. din için değil, ülkesi için değil, milleti için değil, arı ırkı yaratmak için hiç değil.

ice tea bitmek üzereydi ve işte benim aklımdan bu kadar düzenli ve detaylı olmasa da bu tip şeyler geçiyordu karşımdaki dünyayı kurtaran adam konuşurken. ama bir şey söylemedim. çünkü üşeniyordum. harcayacağım nefese, tükürüğe acıyordum. öyle değişik kafelerde, barlarda, mezunlar toplantısında, ne bileyim falancanın arkadaşının sevgilisinin kuzeninin arkadaş çevresinde geçmeyen, topu topu beş altı arkadaşımla paylaştığım neredeyse asosyale yakın, kapalı ama kendimce özel bir hayatım vardı benim. tanıyan da tanıyordu beni. sıkılmıyordum. halimden memnundum. eve dönüş yolunda gider gitmez uyumayı düşünüyordum. sert sandalyede oturmaktan belim ağrımıştı.

19.08.2006

-----------------------------
geçen sene bunları yazıyormuşum, bunları düşünüyormuşum, bunlara kızıyormuşum. gittim, geldim ve şimdi dürüstlükle söyleyebilirim ki aptal gibiyim. artık sinirlendiğim şeyler kumandanın koltuğun arasına kaçması, winston light'ın üç buçuk milyon olması, yetişmek için koştuğum vapurun son anda kaçması. düşmekten başım döndü. yeter!

teyze olmak

2007-05-24T04:04:00.000+03:00

galaksi farklılığının farkındalığını dahi fark edememek, edilse de razı olmak. bol bol yemek yapmak, başını ağrıtmak, iki kuşak ötedeki türdeşleriyle kurabildiği tek iletişim metodu yemek yapma ve onları özene bözene ikram etme üzerine olmak. bir kez rüyamda görmüştüm teyze olduğumu. belediye otobüsüne kalın bileklerim ve bir elli boyumla binerken alnımdan terler akıyordu. sonra yanına oturduğum bir başka teyze ile aramda benim oğlan senin kız muhabbeti baş gösterdi. otobüs golden country'e doğru yol alırken böyle bir dünyanın var olacağı olasılığının daha önce aklıma gelmemesinden dem vurarak hayli susamış bir şekilde uyanmıştım. neyse ki kalktığımda eski vücuduma yeniden bürünmüştüm. teyze olmadığım için mutluydum. normalde üzerine düşünmediğimiz şeylerin kıymetini kaybedince anlamak gibi. şükürler olsun, teyze değildim..

börek yapmak, baş göz etmek, amonyak kokmak, bilezik takmak, otobüse binmek, kalın bileklerle dolma sarmak. zordur işte teyze olmak..

ps: bilmiyorum farkettiniz mi ama şu eski volkswagen minibüsler de acaip derecede teyze'ye benzer.

!

2007-05-18T04:40:00.000+03:00

bitti..

ama ben de bittim. tecavüze uğramış gibi hissediyorum kendimi.

şair burada bayrağa seslenmiş

2007-04-25T02:31:00.000+03:00

hiç bir şey yazamıyorum ki..

çocukken ağzını musluğa dayadığın balon gibiyim sanki. şişkinliğim tahammül kapasiteme denk. yığınla aksiyon yaşayacağım için oradayken daha çok yazacağımı söyleyen bayan, yürüyün gidiniz. ülkemin insanlarını tanıyacağım için bu fırsatı değerlendirmem gerektiğini belirten bayım, kendinize kaçacak delik seçiniz. ve yurdumdan beni tiksindiren herkes. ödül töreni için sıraya geçiniz. çünkü göremediklerimi bana gösterdiniz. iç huzuruyla nam salmış pasifist bendeniz, şimdiyse bana küfürü, dayağı, nefreti ve faşizmi öğrettiniz. yıllarımı vererek oluşturduğum benliğimden, belleğimden ve görüş yetimden kopan kafam kadar parçaları saymıyorum bile dikkat ederseniz..

istediğin oldu mu şimdi? gidebilir miyim? ne de olsa ben de artık tüm o beslediklerin gibi embesilin biriyim..

ve şimdi çok daha iyi anlıyorum gibi seni. benim haritam da kapkaranlık olmak üzere çünkü..

nasıldı o lafın, hah!

işaret: yalan!
parola: vatan!

sivrisinek görünümlü adam dosyası

2007-03-25T12:44:00.000+03:00

işte o! gözlüklerinin ardından bana bakıyor. kitabın yere düştüğünü duyuyorum hayal meyal. boşta kalan sol elim kurma koluna doğru gidiyor. "kahretsin!" diye bağırıyorum içimden. "allah kahretsin! neden benim nöbetimde!?"

uyanalı dört saat olmuş. komutanların evlerine gitmesi ve askerlerin yatmak için koğuşa çıkmalarıyla meydan yine biz gececilere kalmış. muhtemelen harala gürele geçen bir günün ardından karakolda telsiz çağrıları ve su makinasının motoru haricinde çıt çıkmıyor. komutan erkenden parkasını giyip sandalyesine çöreklenerek uyuma pozisyonu almış bile. santral askeri işine konsantre olmuş, yine alaya vukuat raporu çekiyor. mesai arkadaşım bu her zamanki rutinliğe çoktan alışmış, bir kaç gündür gülmeyen suratını monitöre kilitlemiş, binlerce konut bildirim formu arasında boğuşuyor. bense makinadan doldurduğum sıcak suya poşet çay sallandırıp merdivende sigara içiyorum. belki yüz ellinci, belki ikiyüzüncü defa.. ne kadar enteresan!

çayımı henüz bitirmemişken nizamiye nöbetçisinin koşarak gelen bir adama kapıyı açtığını görüyorum..

en fazla üç dakika sonra jandarma aracının içinde yardırarak lisenin kapısından içeri giriyoruz. muhtemelen sdece aksiyon filmlerinde görmeye aşina olduğunuz bir tempoyla ısuzu daha stop etmeden içinden fırlayıp komutanın beş saniyelik kısa bir emirler zinciriyle dört bir yana dağılıyoruz. mp5'im dolu. şarjörümü takmış, dipçiği açmışım. okulun korusuna elimde fenerle dalıyorum.. tüm bunlar da otuz saniye sürse, eder üç dakika otuz saniye..

elimde çay kupam, karakola koşarak gelen o adamı görmemle kendimi bu koruda bulmam arasındaki üç buçuk dakikada pek te önemli bir şey olmadı aslında. komutana götürdüğüm adam nefes nefese "onu gördüm!" dedi. "okulun bahçesindeydi!" ve biz de saniyesinde silahlığa koşmaya başladık.

karakola araçla iki dakikalık mesafedeki lisenin bahçesinde dikilirken görülmüştü ihbarcının dediğine göre. zaten pek iyi sinyaller vermeyen ruh sağlığıma, yetmezmiş gibi bir de bu gizemli adam kancayı takmıştı son günlerde. kimselere söylemesem de son iki haftadır günde taş çatlasa üç buçuk-dört saat uyuyabiliyorum ben. gündüzcülere dokuz saatken gececilere layık görülen altı saatlik uyku istihkakının neredeyse yarısı yatağımda debelenerek, yarı uyanık halde boğuştuğum uyku sekanslarıyla geçiyor. dahası bu rüyalar, hayaller ya da önüme düşen imajlar her ne ise bariz şekilde korkunç! şu yaşamıma kadar korkuyu zirvede hissettiğim tüm anların toplamından eminim ki çok daha fazla korkmuşumdur son iki haftada. belleğimde ya da biliçaltımda olmadığına iddiaya gireceğim yeni yeni şeyler görüyorum üstelik. bir de yazının merkezini oluşturan bu bilinmez adam işin içine girince, zaten uzaktan bir ot demetini andıran anlatıcınızın uykuları hepten harap oldu. kimse ne yaptığını ve kimliğini bilmiyor onun. yuvarlak iri güneş gözlükleri, pardösüsü, mersin gibi bir yerde giyilmesi tuhaf karşılanan atkı ve beresiyle suratını tamamen gizleyip geceleri kasabada fink atıyor. aydınlatması bir kaç köşe başı haricinde hiç olmayan sokaklarda, bahçelerde, binalarda gecenin en kör vakitlerinde o saçma güneş gözlükleriyle önünü nasıl görüyor bilinmez ama, bu görünmez sapık, bu deccal imitasyonu, bu jack the ripper özentisi karakol mıntıkasını bir kaç gündür hayli tedirgin etmiş durumda. onu şu ana dek gören dört kişiden sadece biri yanına varıp "sen ne biçim şeysin!" sorgusu çekmeyi denemiş, ama o da karnına değen sivri metal bir cisimle (ki buçak olsa gerek) hemen bu hevesinden vaz geçip topuklarından toz çıkartarak evinin yolunu tutmuştu. işte gecenin bir vakti boş lise binasında ve korusunda bu adamı aradık durduk. ve yine bulamadık. açıkçası elimiz boş karakola dönerken diğerlerinin aksine mutlu ve sakindim. en azından onu bu sefer de görmemiş olmak huzur vericiydi. umarım uykularını kaçıran, boş bir alanda gece güneş gözlükleri ve atkı bereyle dikilen o adam görüntüsünü hiç bir zaman görmezdim de..

aradan iki gün geçmiş. akşam altı gibi uyanıp yemek için yarı açık göz kapaklarıyla kamelyaya indiğimde tüm askerlerin birinin etrafını sarmış, dinlemede olduğunu görüyorum. etrafı meraklı gözlerle çevrili asker, hikayesini belki o gün beşinci defa anlatıyor olsa da aynı heyecanla dinletmesini başarıyor. "sese doğru kafamı çevirdim, bir de ne göreyim!" derken birbirine yakın, ufak kara gözlerini fal taşı gibi açıp ellerini hararetle kaldırıyor. "bir baktım o gözlüklü adam, kulübenin önündeki sokakta, on metre önümde. o bana bakıyor ben ona!" "tabi sen de vın! doğru karakolun içine.." diyor askerlerden biri alay ederek. " ya napaydım lan! yiyosa sen tut arka nizamiyede üç-altı nöbetini!"

burada iki nöbet yeri vardır: ön ve arka nizamiye. ön taraf caddemsi, işlek (en azından gece saatte bir, bir iki pikabın geçtiği) bir yolun dibindedir. karakola girişler yüzde doksan beş bu kapıdan olur. önündeki market ve cami sayesinde insan kasabada olduğunu anlar, geceleri cılız da olsa aydınlatmaya sahiptir. kısacası burası nöbetçiye, gecenin üçünde bile olsa tedirginlik yaşatmaz, güle oynaya vakit geçirilir. oysa arka nizamiye nöbeti geceleri psikolojik bir savaştan farksızdır. buranın aydınlatması çoğu zaman çalışmaz, telefonu yoktur. yan tarafındaki nezarethane binası ve karakolun önündeki ilköğretim okulunun duvarı haricinde (bir metrekarelik kireç boyalı soğuk kulübeyi saymazsak) her hangi bir insan yapısı bulunmaz. yemyeşil bir bahçe, dallarından portakal, greyfurt koparıp yiyebileceğiniz narenciye ağaçları, ve arada bir nöbette size eşlik etmek isteyecek olan köpek, kedi, tavuk, ördek, tavşan ve hatta eşek gibi bilimum hayvanat haricinde pek bir artısı olduğu söylenemez ki bu saydıklarım güzelliklerden de anca gündüz faydalanılabilir. çünkü gece oldu mu hayvanlar bile buraya yaklaşmaya çekinir. gündüz içinizi ısıtan portakal ağaçları zifiri karanlıkta üstlerine ay ışığı vurdukça inadına gotik birer ambiyans öğesine bürünüverir. o cennet bahçesi tim burton animasyonları gibi birden canavarlaşır. her yer alay eder gibi alabildiğine sessizdir burda; en ufak bir yaprak kıpırtısıylka irkilir insan. bu terkedilmiş hissi veren, adeta elle çizilmişe benzeyen bir klişelikte ürkünç duran yerde üç saat bir başına beklemek cesaret ve hatta ve bir miktar "deliyle ilişkiye girmişlik" ister..

heyecanla hikayesini anlatan askerin "yiyorsa sen tut orda üç-altı nöbetini!" serzenişine hak vermemek mümkün değildi bu yüzden. dün gece olanları dinleyen herkeste bir irkilmiştir gidiyordu. çocuğun anlattığına göre dün gece arka nizamiyenin dibinde görülmüştü o yuvarlak, iri güneş gözlüklü adam. dahası, görülmekle kalmamış, ilkokul duvarının ardından bizimkini enine boyuna, büyük bir cüretle süzmüştü. sapıkla gözgöze gelmiş bir şekilde kilitlenen zavallı asker sonunda kendini toparlamış, koşmaya başlayarak soluğu "nöbet yerini terketme cezasını" göze alarak binanın içinde almıştı. takribi bir saat nöbet yeri boş kaldığı için adamın sonraları ne yaptığı muallak. ama mutlak olan bir şey vardı ki bir sonraki gece üç-altı nöbetinin kime yazılacağı askerler tarafından artık kurbanlık koyun psikolojisiyle bekleniyordu..

nöbet kağıdının o korkulan satırında adını gören aşçı, önce şaşırdı. ardından hiç bozuntuya vermeyerek işi erkekliğe sürdü. hatta adamı görürse silahı doğrultup onu kıskıvrak yakalayacağı gibi mertçe ahkamlar kesti durdu. ama havasının çok geçmeden nöbet saatinde söndüğünü hepimiz gördük. o gece nöbetçi olan başçavuşla elde fenerler, teen slasher filmlerine has alabildiğine bir yağmurun altında bakındık durduk sokaklara. yine bir şey bulamadık. karakol komutanının kulağına dek giden bu olay karşısında hiç bir rütbelinin gözle görülür bir şey yapmaması sinirlerimizi daha da yıpratıyordu. o gece de, ondan sonraki gece de o nöbet yazılmaya devam edilecekti. o adam muhtemelen yine görünecekti. ama insanın içini asıl ürperten şey adamın bir gece artık dikilmekten ve kulübeyi izlemekten sıkılıp harekete geçme vaktinin geldiğini düşünmesiydi..

bir sonraki gece nihayet korktuğum başıma geldi. piyango bu sefer bana çıkmıştı. arka nizamiye üç altı nöbeti ve karşısıunda büyük harflerle künyem, adım soyadım. hiç bir asker nöbeti değiştirmeye, hatta üzerine para alıp kendi nöbetini vermeye razı olmuyordu. o nöbet askerliğin emrettiği bağlılık ve sadakatle "seve seve" tutulacaktı. ben de mecburen öyle yaptım..

nöbete başlayalı bir saat on dakika olmuş. yağmur akşam sularında kesilmiş. etraf her zamanki gibi sessiz. gelirken parkamın içine kendimi oyalayacak bir şeyler sıkıştırmışım. sonlarına yaklaştığım bir agatha christie kitabı, yılan oynamak için cep telefonu, çok ama çok sıkılırsam telefonla konuşurken ortaya çıkan o anlamsız karalamalar için kağıt kalem. okudukça kitabın sayfalarını yavaş yavaş çeviriyorum. hercules poirot bir çiçek tarhındaki izlerden katili bulmaya çalışıyor. kitap su gibi akıyor. dış dünyadaki asıl gerginliği tamamen unutup kendimi agatha teyzenin yarattığına vermişim. derken arkamdan ayak seslerine benzer bir şeyler duyuyorum. bir iki saniye başımı kitaptan kaldırıp düşünüyorum ve o beklenen gerçek balyoz gibi beynime iniyor. güm! üzerimden koyu bir çamur gibi yere akan duygu o an korkuyla karışık kızgınlık. neden ben! elimle şarjörü kontrol edip yavaşça arkama dönüyorum. kapalı gözlerim açılıyor. iri, yuvarlak güneş gözlükleri ve atkı beresiyle sivrisineğe benzeyen o "şey!" tam karşımda. işte o! gözlüklerinin ardından bana bakıyor. kitabın yere düştüğünü duyuyorum hayal meyal. boşta kalan sol elim kurma koluna doğru gidiyor. "kahretsin!" diye bağırıyorum içimden. "allah kahretsin! neden benim nöbetimde!?"

o bana bakıyor, ben de ona. saatlerce! ya da sadece on saniye.. hatırlamıyorum. ama bir yolunu bulup kendimi şoktan çıkararak koşmaya başlıyorum. niyeyse çok uzun gelen bir süre sonunda karakoldayım. öykünün bundan bir kaç cümle önceki o en heyecanlı yerinde bir aksiyon beklediyseniz yanıldığınızı anlamış olmanız lazım. çünkü tüm bunları size yazan ne bir holywood karakteri, ne canı sıkıldığında arka sokaklara dalıp katil kovalayan bir halk kahramanı, ne de bir yalancı. ben o an en doğrusunu yaptım ve yenilgiyi kabul ederek var gücümle kaçtım. pişman mıyım? tabi ki hayır. aksine hala bir çözüm kazanmayan bu gözlüklü sapık dosyasından kendimi sağ salim çıkarabildiğim için mutluyum desem bile yeridir. ertesi sabah nizamiye kulübesinde bulamadığım kitap haricinde her şey gibi bu da "umurumda bile değil." hem zaten ne diyorlardı hep?

askeriyede mantık yoktur..

çarşı

2007-01-14T10:46:00.000+02:00

14.01.2007 itibariyle askerlik durumum:

meraba. ben mersin'in ismini vermek istemediğim bir ilçesinin yine ismini vermek istemediğim bir beldesinde kolluk kuvvetliği yapan bir erbaşım. buraya geçen hafta geldim. zor geçen ilk günün gecesinde uyuma hevesiyle kamuflajlarımı çıkarırken haber geldi. tekrar giyindim. atladık araçlara, yanımızda mp5'lerle yol kontrolüne gittik. eldivenlerimizi giyip gece 3'e kadar ana yolda araç durdurup kimlik topladık, bilgisayardan sorgulamasını yapıp geri dağıttık. ilk gecemde yatağı zor buldum. sabah 6'da koğuşça kalkıp 7:30 içtimasına hazırlandık. göt kadar karakolda arslan gibi dolanan ve oranın kralı olan en rütbeli kişinin "devriye nedir?", "turizm jandarması nedir?", "mp5'in adedi özelliklerini say?" türünden teorik sorularının bir ikisine cevap veremediğim için şahsıma yöneltilen küfürler arasında onlarca komando dansı çektim. içtima bittiğinde afedersiniz sıçmak için tuvalete gittim ama bacaklarımın ağrısından alaturka tuvalete çömelemedim. ikinci gün üçer saatlik nöbetlere başladım. üçüncü gün ihbar üzerine olaya gittik. kaynının kendisini zorla becerdiğini söyleyen bir kadın cinnet geçirip elindeki kalın cam parçasını fırlattı. suratıma teğet geçip arkadaki duvarda patladı. aynı gün devriyeye çıktık. günü bitirdik. ardındaki günün akşamında santrale telefon geldi, tarihi eser kaçakçılığı ihbarı üzerine dolu şarjörleri takıp bir portakal tarlasının sotesinde saldırmaya hazır bekledik. üç saat o şekilde çömeldik. ihbar asılsız çıktı. döndük. ve sonra 3-6 gece nöbeti. sonra olay. sonra kimlik sorgulama.. bir hafta geçip gitti ve şu anda ne mutlu ki dört saatlik çarşı iznime çıkmış bulunmaktayım. bu arada karakolda 15 asker, 10 tane mi ne rütbeli var. kamelyadan tuvalete gidene kadar en az üç rütbeli gördüğüm için hepsine selam vermek ve bir emir almadan boşaltma işlemlerimi gerçekleştirmek zorundayım. bu yüzden karakolda bütün saatlerim, eve istenmeyen bir misafir geldiğinde odaya kapanıp tuvalete gizli gizli gitmeye çalışan çocuklar gibi geçiyor. bu karakola mersin'in teksas'ı diyorlar. doğrudur. bu yazıyı okuduktan sonra sevdiğin beş kişiye gönderirsen kurtulucam sanki. help me.

jandarma biz sosyalistiz

2006-12-09T04:48:00.000+02:00

iki gün sonra hayatında ilk kez uçağa binecek, beş buçuk aylığına fasülyeden jandarmacılık yapıp dönücek bu blogun yazarı. fırsatım olursa yazarım bir şeyler. o zamana kadar normalde ne yapıyorsanız yine onu yapın. ben görevin büyük bir kısmını atlatana kadar çiçekler açacak, böcekler ötecek. bir dere kenarında belki reşit olmayan iki aşık anlaşıp uzaklara kaçacak. kızın babası durumu jandarmaya ihbar edecek. gün ağarırken yamacın tepesinde yeşiller içinde biri görünecek. işte o jandarma.. belki ben olucam...

ilk insan

2006-11-27T19:08:00.000+02:00

şöyle bir baksan mesela etrafa, alabildiğine kır bostan. yer şekillerinin ambalajı açılmamış daha. sıfır kilometre otomobil gibi yoğun koksa dünya. ne güzel aslında. ama ürkek adımlarla beş metre yürüyebilsen amenna, bin bir tane görülmemiş hayvan kol geziyor buralarda. ilk insansın sen çünkü. olsun, korkma.

hiç düşündün mü, zordur ilk insan olmak. yalınayak çimlere basıp bağırsakları bozmak. ya da şaşkınlığını paylaşacak, iki tek atacak senden bir tane daha bulamamak. ilk olduğun halde maalesef tarihte yer alamamak. adın bile yok ki daha. hatta ad kavramı bile. zordur işte ilk insan olmak.. olsun, korkma.

-kim konuşuyor yukarlardan? noluyor lan orda?

şöyle bir cık cıklayıp önüne döndü ilk insan söylenenlere aldırmayıp. yapılacak milyon tane iş vardı, ama önce güzel bir işemeliydi. belki de torununun torununun torununun ruh halinden izler taşıyan bir edayla etrafını kolaçan etti anlamsızca. son dinozor bile buraları terk-i diyar eyleyeli epey zaman olmuşken korkulacak pek bir şey olmasa gerekti aslında. yine de dikkatli olmak gerek. zar zor beğendiği bir elma ağacının gövdesine tek elini dayayıp çalıları ıslatırken kafasına düşen kırmızı yuvarlak şeyin ne olduğundan bile habersizdi kendisi oysa. çişli otlara düşen elmayı göğsünde ovup bir diş attı. sulu. tatlı. yenilebilir. devam etti. o gün tam otuz altı tane elma yedi ilk insan. mutluydu. ama yapılacak çok iş vardı. yatak bellediği bir inin diplerine ilerlerken dışardan çıtırtılar duydu. bir leopar gibi sinsice kafasını uzattı mağaradan. kulağında hala çıtırtılar. bir adam boyunda olan azgın çalıların arasından emekleyerek süzülürken karşısına bir çift ayak çıktı. doğruldu. suratı seçilmeyen, etrafına kızıl mavi auralar saçan sinik bir silüet. uzunca bakıştılar. kükredi karşısında duran her kimse.

-ilk insan benim!
-sen kimsin?
-ilk insanım.
-değilsin!!

bir hengamedir başladı sonra. kucak kucağa tepelerden yuvarlandılar, uçurumlardan düştüler, ırmaklarda boğuldular. yenişemiyorlardı. olmuyordu. birbirlerine bir fiske bile zarar veremiyorlardı. sanki bir vücudun iki ayrı uzamı gibiydiler. sonunda bitap düşüp nefes nefese, yanyana uzandılar. ikisi de bakir doğada derin ve masum bir uykuya daldılar.

gözünü açtığında hayal gerçek arası sürreal bir zeminde tepeleme elma yiyordu ilk insan. otuz altıncı elmada teninde bir sıcaklık hissetti. kızıl mavi aura dalgaları saçıyordu bedeni. hiç bir zaman inanmamıştı ilk olduğuna. o şüphe içine düşmeyegörsün, kalleş bir kurt gibi ağır ağır kemirirdi saf ruhunu. huzursuzdu. kendini böyle hissettiği anlarda olduğu gibi kendi kendine konuşup saçmalamaya başladı.

-kim konuşuyor aşağılardan? noluyor lan orda?

sesle irkildi. yukarı baktı. dümdüz mavi bir boşluk. aşağı baktı. yeşil doğa. yukarıdaydı artık. şahin gözleriyle tüm o yeşilliğin arasında kızıl mavi ışık hüzmeleri gördü. baktığı noktaya odaklandıkça hüzmeler büyüdü. büyüdü. büyüdü. düşüyordu!.

-çaat!!

gözlerini açtı. üzerine havadan tam otuz altı tane kırmızı elma düştü. yanında kimse yoktu. sol kolu kırılmıştı. zar zor ayağa kalktı. elmalardan birini avuçladı. ilk insan olmak kolay değildi. yapacak tonlarca iş vardı. ama önce güzel bir işemeliydi. zar zor beğendiği bir elma ağacının gövdesine sağ kolunu dayayıp çalıları ıslatırken suratına mavi kızıl aura buharı çarpıyordu. rüya sekansları. hayal gerçek arası kafa karışıklığı. dissosiyatif kimlik bozukluğu. ilk insan da olsa insan insandı. psikolojik gerilim bir bela gibi yakasını bırakmayacaktı.

ps: horoin'e yazdığım hafif bir yazıydı. buraya da eklemek istedim.

ohal

2006-11-24T01:03:00.000+02:00

"bak sıdıka, bir aşk cinayetinin arefesindeyim. sevgilimi onun sevgilisini ve kendimi, yalnızca sevgilimi, yalnızca kendimi, yahut sadece sevgilimin sevgilisini, sevgilimle onun sevgilisini, kendimle sevgilimi veya kendimle sevgilimin sevgilisini öldürmek üzerine yedi ayrı cinayet tasarım var. şimdi gereksiz yere kızkardeş alternatifini de sokmayalım araya. kafam karışacak." (samim saka)

sayın okuyucu. içim nasıl sıkılıyor ve tarih boyunca tanımlanmış ideolojik, psikolojik ve ahlaki tüm olumsuz "-izm" lerin ve "-yon"ların karışımını içime ne kadar sindirmişim bir bilseydin değil bu bloga bakmak, benim parmağımın dokunduğu hiç bir işin yakınından dahi geçmek istemezdin. sağlıklı biri olsaydım, sahip olduğum tüm bu sapkın alev topunun bir dirhemine bile tanık olmamak için elimden geleni ardına koymazdım çünkü. inan. blog alemini kasıp kavuran "ay ben deliyim", "ay ben loser'ım" yakarışlarının bir numunesi değil bu. özel bir durum. aksiyonum kendi zihnimde. ve tüm hissiyatım. ama bir delik bulup dışarı çıkmaya çabalarsa tek diyeceğim şey şu ki: kaçın! ben onları oyalarım..

milat

2006-11-07T04:29:00.000+02:00

ben boş arsalarda koşuşurdum
sense o sıralar
canınla boğuşurdun
belki bu yüzden hiç beraber dalamadık bile bir dut ağacına

yerli yersiz önüme düşen antika sahnelerden en karanlıkları vizyona giriyordu o sıralar hep. başımı başka bir açıya oturtmamla geçip gidiyorlardı oysa ki. gösterim sürelerinden duyduğum haklı utancım. söz konusu o olunca o yüzden hep utangacım. teraslı, salıncaklı, ortancalı, kuş kafesli bir evde otururken hatırladıklarım hep yaz sıcaklarıydı. bermuda şort, havai gömlek. su tabancasından ıslanan çocuk bedenleri. içi sarı sünger dolu bir sürü turuncu teras minderleri. altlarına gizlenince bile görebildiğim kuru güneş. bardak bardak şeftali rendesi. kapalı kutularda değil arşa yatkın bir düzlemde zıplayıp dururdu bardağı bitirince kardeş. altımızda teyzemin varlığının verdiği güven. apartman dibinde bahçelere çıkan top düşürdüğümüz geniş bir merdiven. ve elinde limonatan, özellikle de senin üflediğin doğum günü pastalarının tadı geliyordu o günlerde damağıma. ciğerlerimin röntgenini görsen ne derdin bilmem ama o tat bir çakmak taşı efektiyle yitip giderdi her zaman. yine utanırdım. zaten aklımdayken hep utangaçtım. ama hayıflanmam şu ki; ilk ergenlik konuşmamı yerlerde sürünen bir samimiyette babamla yaptım ben. sigara içişimi ilk eniştem gördü. ilk kez halama yakalandım masturbasyon yaparken. ilk gördüğüm ölüyse haminnemdi zaten. soyağacında üstüste binememiş aynı dalın iki uzak yaprağı gibi çizilirdi muhtemelen portremiz. sana karşı hiç utanamadım. ama hayaline karşı hep utangacım bu yüzden. seceresini çıkartmak gerekirse milad sonrasının, senin yerine anavatan'dan nefret edildi. senin yerine suratta sakal belirdi. senin yerine gömlek kravat kavga edildi. senin yerine salya sümük ilişkilere girildi. senin yerine bir kaç okul bitirildi. şimdi de senin yerine askere gidiliyor, yatağından kalkıp ta yorulmayasın diye. sen bakma şu anda sokağın karşısında oturan o tiksinç adama. üzerini belki mahcubiyetle örttüm. ama bülbüldere'ye de hayalini meftuniyetle gömdüm. ödeşmişizdir umarım.

zaten o ağacın dutu da bok gibiydi. tırmandığımıza bile değmezdi hani. kafan o mevzuya takılmasın boş yere.

kimse yok mu?

2006-10-29T03:56:00.000+02:00

üniversitenin ilk iki senesinde aklında gerekli gereksiz çağrışan her şeyi yazma zaruriyeti hissedip bu nedenle şimdilerden çok daha yaratıcı görünen bendenizin o dönemlerde kısa öykü yazma merakı da dizginlenemiyordu adeta. belki çok klişe, belki çok arabesk, belki çok ortaçağ ama bir şekilde bu yazım hususunda çok daha mutlu hissediyordum kendimi o yüzden. şu yaşta ve şu doymuşlukta bunların yüzde doksan dokuzu zırva geliyor haliyle ama ta o günlerden hiç kuvvetini eksiltmeden süregeldiğini görüp şaşırdığım takıntı düzeyde temalarım varmış. misal, boşaltılmış şehir üzerine senaryom varmış ta haberim yokmuş. sayısız kez format yiyen külüstür bilgisayarımdan kurtarabildiğim eski dökümanları karıştırırken denk geldim. hikaye aslında bu temanın görsel olarak çok şekilli ve sinematik durması üzerine yayıldığını bağırarak gösteren cinsten. kısaca; ergen kahramanımız bir sabah uyandığında evini, mahallesini, ve hatta koca şehiri insansız görüp önce mutluluk, sonra tüketim, ardından doygunluk ve nihayetinde bir iç hesaplaşma ve çıldırma sekansına giriyor. hikayenin ismini "x, y ve z" kalıbını o sıralar çok sevdiğimden olsa gerek "yalnızlık, doyumsuzluk ve denizin dibi" koymuşum. ki hakikaten ismine yaraşır biçimde protagonistimiz doyumsuzluk kavramını sorgulamaya başlayınca o gelişmekte olan körpecik ruhsal vücuduna darbe alıp final kısmına gelmiş olmanın duygusallığını da ardında hissederek harika bir soundtrack eşliğinde salacak boylarında denizin dibini boyluyor. bitti. bu kadar. aman ne şahane bir final. tek kişilik bir görsel şölen adeta. istesem bu öyküyle paragraf paragraf dalga geçip şu çok sıkıldığım ve uykumun bir türlü gelmediği gecede keyfime keyif katarım ama ana temanın saygınlığına hürmeten bunu yapmayacağım. yapacak daha iyi bir şeyim olmadığı halde hem de. sıkılmak demişken, günler tıpkı kabuğun dediği gibi gelip geçerken blogu yazıları dökerek değil adeta damlatarak sürdürmeye çalışmamın berisinde yatan gerçeğin ne bir iş, ne de başka bir meşgale olduğunu belirtmeden geçmeyeyim. evet günler geçiyor. ama sadece günler. ben sabitim. eskiden dedelerimizin hacdan umreden getirdiği, yandaki siyah düğmesine basarak fotoğraf filmlerini tık tık diye değiştirdiğimiz o arap işi kırmızı zımbırtı gibi abanıyorum günlere ve gözümün önünden sırasıyla geçiyorlar. ama o gerzek oyuncak bile emin olun daha eğlenceliydi bundan. benim günlerim sadece sayısal bir artış göstererek ve otuzbire gelince sıfırlanarak aheste aheste ilerliyor. her sayfada çizimin değiştiği o defter köşelerindeki animasyonlara bile razıyım. o bile hızlı gelir heralde. özellikle karşı cinsin bu çıkmaz günlerde saçını değiştirmesine benzer şekilde ben de müziği değiştiriyorum genelde yapacak bir şey olmadı mı. o rehabilitizasyon etkisi yaratan canım yumuşak ezgilerden göz yaşları içinde ayrılıp hayli karanlık mecralara yelken açtım spontane olarak. bunu yapmaya mecburdum. o yıllardır beynimi kemiren tema gibi şehirlerin boş olmasını istiyorum çünkü bu aralar. üstelik bunun ikibin altı senesinin bir sonbaharında değil, hayli ileriki ve tu ka ka bir dönemde gerçekleşmesini ve bunu görebilmeyi istiyorum. şu sıralar dinlediğim müzikler kafamda tek bir şey çağrıştırıyor çünkü. o da post-apocalyptic, endüstriyel, steampunk -ya da her ne deniyorsa- tarzı bir kıyamet sonrası milyonların gezindiği bu şehiri bomboş ve hurda olarak görebileceğim bir ambiyans. demirleri paslanmış, duvarları sararmış, önünde gri çöp yığınları birikmiş ama henüz çökmemiş apartmanlara girip gezinmek istiyorum. tıpkı benim gibi şehirde kimsenin kalmadığını düşünen ve beni görünce şaşıracak pislik içinde başka bir kokmuş survivor görmek ve onunla atalarımızdan miras kalan sosyal girişimle tanışmak istiyorum. komün olabilecek kadar toplanmış ve yirmi birinci yüzyıl insanının idrak dahi edemeyeceği bir altkültür yaratmış köhne mekanlarda o sıralar dünyada beni bana unutturacak her ne zıkkım varsa içerek kirli dumanların içinde diğerlerinin varlığını izlemek istiyorum. belki oralarda cinsiyetsiz bir türdeşime yakınlık duyarak onunla hayli saçma maceralar yaşamak istiyorum. bu arada tüm bu temayı almanca dublajla yaşamak istediğimi de söyleyeyim yeri gelmişken. çünkü, istendiği kadar kaba densin, zor densin, kakafonik densin bence diğer dillerde olmayan apayrı bir orjinalliğe sahip olan bu dil konuşulmak zorunda böyle bir dönemde. başkası olmaz. ben özellikle musiki cemiyetinde almanca'yı hayli endüstriyel ve nihilist buluyorum. tabi bahsettiğim hissiyatta almanların ses perdesinin getirdiği tonlama da var. dinlerken tüylerim diken diken oluyor. altında ufalıyorum. bunda, kullandığım sıfatların coğrafyasını oluşturmasının da çok fazla bir rolü yok üstelik. çünkü bu dil alabildiğine soğuk, alabildiğine terkedilmiş, boş ve hurda bir dünyaya ait. çok robotik. bizden değil gibi. yarın bir gün viran bir dünyaya gözlerimizi açacak olursak ve o harabenin ve dumanlı gökyüzünün tepesinden ilahi bir konuşma gelecekse o da muhtemelen almanca tarzı bişey olacak. her anlamda yaşamak istediğim ve insanların çok korktuğu o ismi lazım olmayan çağın dili aslında. budur. almanca'da mutabık olmalıyız. tartışmanın alemi yok. şimdi tüm bu bileşenleri topladığımızda, sorum şu ki çok mu şey istiyorum acaba? imkansız mı? ne bileyim; doyumsuzluk sonrası bitmiş bir dünyada yaşam derdine düşmüş, yalnızlığın hissiyatını iliklerine kadar yaşayan o tek tük insanı denizin dibini boylarken gördüğümde -muhtemelen tarif edilemeyecek kadar çetrefilli- duyguyu çok ama çok merak ediyorum mesela ben. hor görülmesin. hatta şu ruh haliyle sırf bu merakımdan üçüncü dünya savaşını einstein'ın "taş ve sopa" öngörüsü gazıyla çıkarabilirim. kendimi hiç bu kadar iki üç cümlede anlatılamayacak kadar özel bir durumda hissetmemiştim. işte bu çağrışım yüzünden playlistimi hiç değiştiremiyorum. insanı altında ezim ezim ezen bu müziği dinlediğimde de tekrar ve tekrar yine aynı duyguyu hissediyorum. iğrenç bir döngü. hatırımı soranlara şimdilerde bu açmazın içinde tam manasıyla kayıp olduğumu ve tek bir msn smiley'ine bile tahammül edemeyecek bir pms yaşadığımı söylemeyi hem benim hem de onların iyiliği için gerekli görmekteyim. tek derdim buydu işte. yazdım. artık yapıştığım şu sandalyeden de kalkabilirim. sebebi belli: sigarasızlık, uyumsuzluk ve yatağın dibi. aman ne şahane bir senaryo.

çöpe!

başladım işemeye

2006-10-15T03:57:00.000+03:00

"prostatın arıza yapmış senin" dedi bizimkiler. bilmiyorum. özellikle geceleri bilgisayar başında otururken, hiç abartısız yarım saat ya da taş çatlasın kırk dakikada bir banyonun kapısını aşındırıyorum. bir tazyik, bir rahatlama. sonra tekrar sandalyeye çörekleniyorum. geceler böyle böyle geçip gidiyor işte, saçlarım sakallarım uzuyor. fiziksel değişimi görmek güzel. ruhaniyette tık yok olsa. olsun. çevresel değişimleri masaya yatırdığımdaysa ilk diyeceğim şey şudur ki odam eski samimiyetinden giderek uzaklaşıyor gibi hissediyorum ben nedense. artık rahatça içine gömülemiyorum. ışık pek sepia değil, artık daha cırtlak daha çiğ geliyor gözüme. rahat hissetmiyorum. canlılığın esamesi kayıp. yeni heyecanlar gerek. her gece bir balkon sigaram var mesela, yeni alışkanlık. soğuğu yiyip doğru yorgan altına. başımı yastığa koymam ve uykuya dalış başlangıcım arasındaki mesafe giderek artıyor bir de doktor bey. şöyle şu loblarda bir ağrı, yumruk yer gibi. takribi kırk dakika bekleyiş. çok sıkılıyorum artık yatakta. zaman geçmek bilmiyor. bu süreyi bir ara verimli kullanmak üzere her gece bir başlık altında beyin fırtınası yapasım ya da hayali senaryolar üretesim geldi. üç beş gece sürdü, geçti sonra. şimdilerde sadece uykunun gelip beni almasını bekliyorum otobüs durağında bekler gibi. bir de üstüne kırılan vücut, tıkanan boğaz. buna paralel olarak kulaklarım hep kızarık, hep yanıyor bir kaç gündür. hasta olacağım, grip olacağım, oradan bir kağıt mendilin bedenine yürüyecağım. mendile bir sümük hınkırılacak. belki.. belki.. o sümük ben olacağım.. cumali kollarımda öledursun bilinç akışımdan bir damla sunayım yeri gelmişken: ne güzel filmdi değil mi eşkiya? eşkıya? i'le miydi? ı mıydı ya da? her neyse. bir noktanın lafı olmaz bizim tasavvufumuzda. ama kanaatimce semaviyetle ve metaforlarla alakası olmaksızın, nokta kadar densiz hissedilir bazı oturma gruplarında da. alıcılığımdan ve "yaparızcılığım"dan kaynaklanan bir cesaretle uyku sersemi geçirilen angarya işlerden sonraları ne kadar rahatsız ve bin beter oluyorsam, mecburi ziyaretler ve mecburi oturma gruplarından da o denli perişan oluveriyorum ben. böyle a-spontane durumlarda muhabbet trafiğinin kesildiği o tedirgin anlarda imdada yetişen televizyon ekranıyla bir cengaver alır yürür ya hani yeni bir konuyla. dahil olunma zaruriyetiyle herkes yorumunu yapar gölgeye çekilir sonra. işte o anlarda hep sahne spotlarının altında gibi hissederim kendimi. gol yollarının hırçın ofansif orta saha oyuncusu patavatsız hısım akraba chairman edasıyla konuyu göğsüyle yumuşatır, şık bir plaseyle bana yollar bazı dakikalarda. o denli alakasız, o denli tenezzül edilemez, o denli ayrı alemlerden topiklerdir ki bunlar haklarında bir cümle kurmaya bile üşenir, harcadığım nefese yanarım. nihayetinde ortamın eziği gibi kalıveririm bir de, çok umurumda. kesinlikle apolitiğim, kesinlikle minimalim, "insancı"yım. kesinlikle "seksen sonrası"yım. ve kesinlikle çağımı yaşamaktan mutluyum. gerçi bu durum, psikolojik bir sorgulayışta geçmişte yaşadığım bir şartlanma, bir eşleştirme ya da bir her ne terimseyle de açıklanabilir. hiç te lafını etmekten gocunmam. ilkokul yıllarında üç kat altımızda oturan teyzemlerin evini kendi evimizden daha çok severdim. evimi adeta orası bellemiştim. geçmişe dair, hafızaların derinliklerinden gözümün önüne gelen imajların önemli bir kısmı bu evin ya odalarında, ya tek kale maç yapmaya hayli müsait upuzun koridorunda ya da banyosunda geçer. bir de tabi çok absürt ve bir çocuğun bilinçaltında krokisini oluşturacak derecede enteresan bir bahçesi vardı bu giriş katı evinin. takriben beşte biri cam güzeli, sardunya ve ortanca saksılarıyla yeşeren bu bahçeyi şimdi nasıl anlatsam ki ben. mutfaktaki kapı ve kuzenlerimin odasındaki pencereden girilen kare biçiminde beton bir zemin düşünün. evi arkanıza aldığınızda sağ tarafta başka bir apartmanın başka bir giriş katı dairesinin penceleri, sol tarafta hayli yüksek, sırtı bilinmedik tenha bir sokağın kenarına yaslanan betonarme bir çıkıntı, tam karşıda ise o meşhur dümdüz, hiç bir şeye yaslanmayan, arkasında boşluğun uzandığı, üç dört metre yükseliğinde ve yine gri bir duvar vardır. (kafanızda canlandırmak için şuraya da bakabilirsiniz) "geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan, ve arkasında güneş doğmayan büyük yapı" dendiği de olurdu buraya. bu enine hayli geniş duvarda çok güzel ayak squash'i oynanırdı. sıkıldığım zamanlar zemine topu koyduğum gibi duvara vururdum, duvardan bana sekerdi, bir daha vururdum. hayli obsesyon ve otizm belirtileri olan bu oyunla saatlerimi geçirirdim ben niyeyse. ama top oynayan kişi sayısı kuzenlerimin katılımıyla artınca topun yerden yüksekliği de artar, duvara daha bir sıkı abanılırdı. işte ancak bir kaç film karakterinin vasıl olduğu "bilinmez yer" ya da "ötede ne var?" sorgusu bu raddede aklıma çok düşerdi. çünkü geriye çekilip baktığınızda bu duvarın ötesinde uzayıp giden bir sıra daha apartman vardı ve istanbul'un saçma sapan lokasyon garipliklerine örnek teşkil edecek şekilde bu apartmanlar giderek kısalıyor, yani zemin alçalıyordu. duvarın ötesinde ne olduğunu, nereye baktığını hiç bir zaman öğrenemedim ben, bu gizemden hoşnut olacağım ki sormaya da gerek duymadım. ama duvarın arkasına bir iki kez bakabildiklerini söyleyen kuzenlerim beni kafalamadıysa çok ama çok aşağılarda bizimkine benzeyen başka bir beton düzlem vardı. öyle ki bu ötedeki bahçeye çıkan insanlar bir gökdelenden bakarmışcasına karınca gibi gözüküyordu. bizim tepik squash'i oynadığımız bu meşhur duvarın üstünden topumuz kaçtı onlarca kez. bir kez bile cesaret edip nereye gittiğine bakamadık ama. bu bahçe muhabbeti böyle uzayıp gider şimdi; ama benim konuyu bu eve getirmemin asıl sebebi başkaydı yanlış hatırlamıyorsam. apolitikliğimin psikolojik bir sebebi varsa o da teyzemlerin evinde yaşadığım talihsiz bir kaza olabilir. bir önce yazdığım "kaza listesi" yazısına eklemeyi unuttuğum bu olayın cereyan ettiği saatlerde, turgut özal üç günde bir tekrarladığı rutinlikte yine ulusa sesleniş konuşması (icraatın içinden reloaded) yapıyordu. bense kulağımda, salondan gelen bu konuşmayı beri fon yapmış vaziyette banyoda çişimi yapmakla meşguldüm. işte tam bu esnada türkiye'nin seksenler ve doksanlarının ev kazaları listesinde açık ara birinciliğini koruyan kalleş "merdaneli çamaşır makinesi" devreye girdi. yeni yıkadığı çamaşırlarının suyunu sıkma niyetinde olan teyzemin başka odalara gitmesini fırsat bilip çalışır durumdaki merdanenin görsel ihtişamına yenik düşüp sokuldukça sokuldum. ve elimi merdaneye kaptırıp haşat ettim. canhıraş çığlıklarımla banyoya depar atan teyzem merdaneyi durdurup elimi kurtardığında çoktan kemiklerim çatlamıştı. sonrasını anlatmama lüzum yok, ama o sahneden aklımda kalan nedense hep salondan gelen "sevgili vatandaşlarım" girizgahlı özal amca cümleleri olmuştur. kim bilir, belki de bu yüzden politik nutuklarda aklıma merdane terörü geldiği için irkilir, koşarak uzaklaşırım. uzun lafın kısası seksen sonrasıyım. apolitiğim. çünkü ben bir merdaneli çamaşır makinesi kurbanıyım. bu girdinin yazım sürecinde iki kez banyoya gidip klozete tazyik vermiş yorgun bendeniz size zeki müren'den bir şarkıyla veda edeyim en iyisi. şimdi hafif müzik dinleyeceksiniz. mutlu ve esen kalın.

çamaşırları pirüpak eden, kireçlenmeye göğüs geren, küçük elleri kapıp ezen, işte benim çamaşır makinen.

ismim merdaneli, göbek adım çamaşır makinesi. yıllarca hep böyle bildiniz siz. merdaneli çamaşır makinesinde çamaşırlar temizlediniz.

kırık çıkıkçılık müessesesi ve beklemek üzerine

2006-10-03T04:14:00.000+03:00

laurence sterne'in tristram shandy'si varsın yedi yüz sayfa gevelensin. bundan yirmi yıl sonra hayatımı kaleme dökmek gibi bir derdim hiç olmadı. hem hayat dediğin ya üç sayfalık bir cv'ye sığışır, ya da asla hakkıyla yazılamaz, sığmaz çünkü. ama geçmişimi belli bir kategori altında listelemek bambaşka. bu da onlardan biri gibi. hairvari duran büyükçe bir salonda "soyunun" talimatı veren meclisin önünde dokuz yağız türk genciyle kıçımda donla kala kalınca aklıma haliyle ilk black boys/white boys şarkıları, sonra da vücudumdaki kırık çıkıklar, yara bereler geldi nedense. ardımızdaki sandalyelerde apar topar katlanıp bırakılmış kıyafetler, önümüzde apoletli, üniformalı yükcek merci adamları uzunca bir süre bakıştık. safları sık ve düzgün tutuyorduk. ayak parmaklarından biri hayali bir çizgiyi iki santim geçince kızıyorlardı çünkü. sonra aralarından polis kıyafetli olanı karizmasından ödün vermemeye çalışarak yavaşça masadan kalkıp yürüdü, önümüzde durdu. sorularını sordu. aramızda önemli bir ameliyat geçiren var mıydı? aramızda hayati tehlike arz eden bir hastalığı olan var mıydı? ya da kısaca gidiyorduk ama orada ölür müydük? kimsenin ortamdaki gerginlikten gıkının çıkmaması bir yana, muhtemelen kafaların içinde tüm o kazalar, belalar geçivermişti üç beş saniyede. ama daha toparlayıp cümleye dökemeden "elverişli" damgasını yemiştik bile. kilolarımız, boylarımız yalan yanlış ölçüldü. artık geri dönüşü yoktu. bizi lütfen alsınlardı, adeta bunun için doğmuştuk. dört saat süren işlemler ve bürokratik koşturmacalardan sonra kendimi caddeye atıp pek kuş ve kervan yoğunluğu olmayan otobüs durağında beklemeye koyuldum. sigaralar yandı bitti. dakikalar geçti. binebileceğim bir araç gelmek bilmedi. neyse ki haliç taraflarına pek yolum düşmez, ama ne zaman gitsem coğrafyası ve haritası muazzam olan bu bölgenin harcandığına kanaat getiririm. tersane soğukluğu, beton köprüler, rts yamukluğunda yerleşim planı ve motor pervanesi suların dibine işledikçe yüzeye çıkan siyah-kahverengi tonları ürkütür beni, midemi bulandırır. tam da beklediğim gibi, şehire dönüşü adamı her seferinde kanser eder bir de. uzun ve yalnız bekleyişlerde aklıma saçma sapan şeyler takılır. çoğunu unutsam da bazılarını kaydedip dosyalaştırır, belki de bir daha hiç elime almayacak olsam da ücra köşelerde arşivlerim. o boxerlı mülakattan sonra da "ben gerçekten elverişli miyim?" fikri beynimi kemirmeye başladı. dahiliye problemlerimden bahsedip can sıkmaya niyetim yok. ama şöyle bir düşündüm de, benim gerçekten biyografisi yazılabilecek bir kaza listem oluşturulabilir. hazır kafamda toparlamışken bir girişeyim dedim ben de şu işe. hem de sütlüce durağında yalnız geçirdiğim sinir bozucu kırk beş dakika bir işe yarasın. işte karşınızda bendenizin şanlı kırık-çıkık-ve de-yara-bere tarihçesi.

"ben doğarken ölmüşüm" dercesine bu tarihçe hayatımdaki ilk dakikadan başlar benim. henüz anneciğimin rahminde mışıl mışıl uyuyup besin sömürürken vahim bir trafik kazasında amuda kalkmışım. neyseki sıkı sıkı tutunduğum kordon sayesinde düşmekten kurtulmuşum ama ne fayda, ters dönmüşüm bir kere. bir ay kadar bu saçma pozisyonda sabredip bekledikten sonra doğasım gelmiş. ama bir devlet hastanesi klasiği baş göstererek doğumumu hem annem hem benim için ızdıraba çevirmiş. hayata daha gözlerimi açmadan, benden önce bacaklarımı yollamam ters durduğum için normal görülebilir. ama kolları heyecandan olsa gerek yanlara açmam biraz talihsiz olmuş. asgari maaşla gece gündüz kadın doğurtmaktan aklı ambale olmuş ebemiz ayaklarımdan tutup beni özensizce dışarı çekmeye çalışırken yaşım dolayısıyla bir dal kadar hassas olan kollarımdan biri içerde kalarak "çıt" diye kırılıvermiş. ortamı yumuşatmak için "bu çocuk çok şanssız olacak belli" diyivermiş ebe sırıtarak ama kol kırılıp yeni içerde kalmış bir kere. ilk dakika golü.. herkesin kundakta bir bebeklik fotoğrafı olur ya hani, benimkisi kundak, artı sağ kolumda kundaktan büyük bir alçı şeklindedir bu yüzden. göstermeye utanırım. çok rezildir. neyse ki mucizeleri çok seven tıp bana da bir güzellik bahşedip kırılan kolumu muazzam bir şekilde kaynaştırmayı başararak fabrika ayalarıma geri döndürmüş. kazasız belasız geçen üç dört senin ardından, yani şu anda hatırlayamadığım için miş'li geçmiş zaman kullanmaya devam edeceğim bir yaşta, nedense arabanın arka koltuğunda tek başıma şapşal gibi dikilip arkamızdaki araçların takip mesafesini kontrol ettiğim için ani bir frenle tutunamamış ve kafamı el fenerinin oralarda bir yerde sivri bir demir parçasına çarpmışım. sonuç: kafa yarılması ve oluk oluk kan. saçlarımı bir taksim gecesi hunharca manipüle edilerek önümüze çıkan ilk berberde beş numaraya vurdurduğumdan beri başımın arkasında ışıl ışıl parlayan iki yarıktan biri bu şekilde oluşmuş. diğeri ise nihayet di'li geçmiş zaman kulanabileceğim bir yaşa tekabül eden çocukluğumdan kalma ne yazık ki. sakarya'nın yaz aylarında mısır ambarları, tıka basa dolunca sapsarı ve dolgun görünür. içlerinde bir kıtanın ördeğini doyurabilecek kadar mısır tanesi ve nefret ettiğiniz bir dolu insana savurabilip hıncınızı alacak kadar koçan barındırır. hala aynı mıdır bilmem, ama o yıllarda on metre yüksekliğindeki bu ambarların tam göbeğinde kuş kafeslerinde olduğu gibi bir kapak bulunur; mısır kasalara, tenekelere ordan dökülürdü. henüz ilkokula yeni başlamış ve canı sıkıldığında kimselere çaktırmadan dışarı kaçabilecek kadar curcunalı bir ortamda yazlarını geçiren bir erkek çocuğu için alabildiğine doğa, hayvan ve tarımsal ürün barındıran bir çevre gerçekten bulunmaz bir macera fırsatıydı benim için. her günüm farklı geçerdi. kafam estiğinde kaz kovalar, ondan sıkılınca incir ağaçlarına çıkar, hadi o da olmadı boyumu geçen dereye ayaklarımı sokardım. yapacak tehlikeli bir şey -ki inanın kaz kovalamak da bunlardan biridir- mutlaka bulunurdu kısacası. başımdaki ikinci yarığın oluşmasına fırsat tanıdığım o gün de çok bunaldığımı ve ambara merdiven dayayıp kapağından içeri sızarak silme mısır dolu ortamda saklandığımı hatırlıyorum. ama o günlerde sebebini bilmediğim bir şekilde beni öldürmeye ant içmiş olan kuzenim nerden gördüyse saklandığımı yeri bulmuş ve merdivenden çıkıp yanıma gelmişti. çocuk aklımızla senaryo uydurup bir şeylerden saklandık sarıların arasında. sonra sıkılıp aşağı inmek istedik. kapağın tahtasına oturmuş, merdivene ayağımı atmıştım ki sırtımdan vuruldum bendeniz. kuzenimin tepiğiyle altı-yedi metreden kafa üstü yere çakıldım. yine kan ve ev ahalisinin çığlıkları. sonuç; kafamdaki ikinci yarık. arkadaş çevresinin hiç tanımadığım insanlara gösterip "bakın, allah yazıyor bunun kafasında" dediği bu hiyeroglif şekillerin hikayeleri bu şekilde. ama dertler bununla da bitmedi ki. gam, kasavet yakamızı bırakmadı ki. cadde kenarından sırtımda çantayla aylak aylak yürüdüğüm bir okul dönüşü milimetrik bir tesadüfle sağ ayağımın üstünden geçen iki jip tekerini hesaba katmıyorum bile. aynı şekilde bisiklet kullanmayı yeni öğrendiğim bir yaşta paslı fren sıkacakları adeta iman kuvveti ve takdiri ilahi gerektiren o hantal bmx'le selamsız yokuşundan son sürat inip duramamam ve spor programı jeneriklerine geçecek bir artistlikle yerden beş metre havalanıp iki takla atarak bisikletle bütünleşmiş bir şekilde yere düşmemi de sulandırıp anlatmak istemiyorum. ne de olsa kalıcı bir tahribat yaratmadılar bende. şans diyeyim. ama o yıllarda, sol ayağım aynı şansa vasıl olamadı maalesef. aile ferdlerinin istanbul dışına çıkıp beni kalleşçe babannem ve dedemin ellerine bıraktığı bir sömestr yağmur çamurda top oynama derdine düşmüş, selamsız'da arsa diye tabir ettiğimiz açık bir alanda deli gibi top kovalıyordum. yerler çamur dedim ya, ne olduğunu anlamadan sinsice zemine gizlenmiş bir taşa takılıp çok fena düştüm. yürüyemidiğim için oyundan çıkarıldım, tek ayağımın üstünde sekerek eve vardım. o mağdur bilek çıktı, babannemle ben epey ağlaştık. aslında babannem halis muhlis istanbul kadınıydı, görmüş geçirmişti. atatürk'ü şimdi olduğu gibi o zamanlar da çok severdi. üç koca eskitmesi kesinlikle onun suçu değildi, ama o sömestra denk gelen son kocasını dedem belleyememiştim bir türlü. ağzı bozuk, sevgisiz bir adamdı. bastonuyla çingene kovalamakla mahallede ünlenmişti. ailemin beni neden kalleşçe onların eline bıraktığı tam bu noktada açıklığa kavuşuyordu. beni hastaneye götürmek isteyen babannemi anadolu erkeği hegemonyasıyla bir çırpıda eziveren dedemin zorlamasıyla bana sorma zahmeti bile gösterilmeden yan mahalleden ismail amca diye biri çağırıldı. çocuktum, canım tatlıydı. yattığım odaya bir adam geldi. boynunda bağlanmamış bir kravat ve elinde bir kase tutuyordu. ayak bileğimden tuttu, çaresizce "acıyor, acımıyor" muayenesine boyun eğdim. dişimi sıkmamı söyledi ve bileğimle katır kutur oynamaya başladı. gözümden resmen yaş geliyordu ama şu yaşımda bile hala hayretler içerisinde hatırladığım kadarıyla bağırmadım, ayağımı ellerinden kurtarmadım. bir iki dakika sonra işini bitirmiş bir edayla kasenin içindeki yumurta sarısını bileğime sürdü, sonra da boynundaki kravatı çıkarıp sımsıkı doladı. başımı sıvazlayıp dedemlerin olduğu odaya geçti. ayağım iğrenç bir sarı tonunda midemi bulandırıyor ve çok kötü kokuyordu. olaydan bir kaç gün sonra ailenin istanbul'a teşrif etmesiyle konu masaya yatırıldı ve gelenin selamsız'a o dönemler ortopedik amme hizmetiyle nam salmış çıkıkçı ismail olduğunu öğrendim. iş bununla da bitmiyordu ne yazık ki, ne olur ne olmaz diye hastaneye götürüldüm bu sefer de. elindeki röntgeni dudak bükerek ve hım-hımlayarak süzen doktor kemiğin doğru oturduğunu ama bu sırada nohut büyüklüğünde bir parçanın koparak kaydığını söyledi. adam kendinden emin şekilde şu anda bir problem olmayacağını ama otuz yaşından sonra ayağın aksaklıklar gösterebileceğini söylüyordu. o zamanlar çok uzak geliyordu otuz yaş, önemsemiyordum. şu anda yirmi dört yaşındayım. enteresandır ki hala önemsemiyorum. ana haber bültenlerinin, tirajı yüksek gazetelerin "insanımız cahil" başlığı altında işlediği ve o dönemler çok sevdiği bir konu olan "çıkıkçı kurbanları"na bir halka da varsın ben ekleneyim. ülkem ibret alacaksa feda olsun. zaten o an yaşadığım acı, soldaki komşusuna gülen sağ ayağımın başına gelenlerin yanında çok hafif kalıyordu. bu sanırım, tarihçenin -şimdilik- son bileşeni oluyor zaten. final destination'ı aratmayacak salak ev kazalarıyla ve düşme kalkmalarla amatör olarak ilgilenen ben, bu son seferde fena taklaya gelmiştim. orta okulun son senesi ya da lisenin başıydı sanırım. okul yıllarında "son iki saatin beden dersi olması" kadar güzel ve zevkli bir şey yoktu. terli terli sınıfa girip tekrar giyinme ritüelinden kurtulmanın yanı sıra eve sivil gitmenin dayanılmaz cazibesi bizi sarıp sarmalardı hep bu iki saatte. ben her beden dersine spor kıyafetle gelen sadık bir öğrenci olarak hocanın karşısındaki safta yerimi almış, sağdan sayılıp akabinde kulplu beygirin üstünden atlama, halata tırmanma gibi gereksiz aktivitelerden kurtulup "serbestsiniz" talimatını bekliyordum. öyle de oldu sonunda. çok enteresandır ki iki dakikada takımları kurup maç yapmaya başladık. ama kötü talih yakamı bırakmıyordu. daha ilk dakikada hızır gibi bir oraya bir buraya koşarken sağ ayağımı yan bastım ve hayatımın en kötü saniyesini geçirdim. insanın içini ürperten, tüylerini diken diken eden sesler listesine kaç numaradan girer bilmem ama o liflerin kumaş gibi "caart!!" diye yırtıldığını duymak kadar beter bir his tatmadım ben bugüne dek. ayağımı burktuğumu zannedip bir köşeye çekilmiş, dersin bitmesini beklemeye başlamıştım sonra. gel gör ki içi salt kan dolu bir balon halini alıyordu ayağım. hugo'nun ayakları gibi olmuştu. neyse ki çok geçmeden arkadaşların yardımıyla bir hocanın arabasına taşınıp eve bırakıldım. ama o yaşların umursamaz ergenliğinde nasıl bir rahatlık sahibiysem elimde televizyon kumandası, yatağa uzanıp annemi beklemeye başladım. son anda yetiştirildiğim hastanede duyduğum sonuç lif kopması ve alçılı ayakla üç ay ev istirahati idi. çektiğim sıkıntının tek tessellisi de, alçı üzerine arkadaşlarına imza attırma zevkini ömrümde ilk kez yaşamak oldu. onun haricinde benden uzak dursun. fiziksel acizlik gibisi yoktu, en büyük tutsaklıktı.

uzayıp giden tarihçeyi tamamlayıp sütlüce durağına geri dönersek, önünden eminönü-taksim civarına otobüs haricinde bir toplu taşıma aracı geçmeyen o caddede kırk beş dakika sabır sebatla bekleyişimin sonunda heykele dönüşmek üzereydim. biletim olmadığı için önümden geçen yığınla belediye otobüsüne binememiştim. arkamdaki iskeleye de motor neredeyse iki saatte bir uğruyordu. sonunda dayanamadım, bir yolunu bulurum diyip ilk belediye otobüsüne attım kendimi. "biletim yok" demeye kalmadan şoförün o gün eliyle yüzlerce kez yaptığından emin olduğum geç işaretini gördüm ama emin olamadım. "okullar açıldı ya, üç gün otobüsler bedava, geç." diyiverdi baygınca. yutkundum, ama geçti hemen. hayatımda boşu boşuna beklediğim saatlere, günlere, hatta aylara bir kaç dakika daha eklendi alt tarafı. çok ta üzülmedim bu yüzden. ben alışkınım zaten yok yere beklemeye. alışmadım, alıştırıldım. yanlış anlaşılmasın.

memalon

2006-09-28T04:02:00.000+03:00

evlendirme dairesi'nin merdivenleri geceleri onlarca insanı baş göz ettikten sonra sessizliğe gömülür, ışığı azalır, geleni geçeni kaybolur. kız kulesi'nin lütfettiği müddetçe boğaz görünür. göz sarayburnu'nda yanıp sönen sepyatik bir ışığa kapılır. reşit olmamış iki öğrencinin iç cebinden purolar çıkar, akabinde sakızlar da hazırdır ne de olsa. çakmak cebe girerken karanlığa aromalı dumanlar bırakılır. ışıklar yanıp söner, arabalar caddeden bir sağa sola akar. kontrastı kaçmış pamuk helvalar andy warhol döndürmüş gibi pembe pembe parlar. o gerginlikte oturmamış ergen seslerinin lakırtılarıyla kavrulan tütün ciğere iner. yakalanmadan içilip söndürülenler başarı sembolüdür, artı birdir. mutluluktur. bayır yukarı çıkan kış rüzgarıyla paltolara daha sıkı sarılınır. her gün birileri evlenir. her saniye karşılarda bir direk göz kırpar. her gün bir gece daha biter. her gece biraz daha kirlenilir. o sıra randomize aklıma kim gelirse o yaşın loserlığında yalnızlığımın ta kendisidir, laf söyletmem. uğruna en arabesk-fantazi şarkıyı söylerim. utanmam. liselimdir, icabında sidikli kontesimdir. hatta ne kadar rezil olunursa o kadar iyidir. sevgi duvarına şarapçı işetmem, ama çöpçülerin ellerinden de gocunmam. tepede bol çelikli bol yıldızlı bir uçak görürüm. aklıma aralık 12 gelmez o günlerde. güler geçer, ardından betonda gerinirim. her imaj çok nostaljik bu günlerde. ondan galiba bu geniş zaman empatim. akım beni de sardı, neye elimi atsam ona ilk dokunuşum geliyor aklıma misal. ya da her günün havası eskilerden ayrı bir güne denk düşüyor. feng shui'ye de inanmaya başladım. enerjim sömürülüyor burda. hislerimin geri bildirimi yok. şu oda bir gün patlayacak akamamaktan. aura okyanusu oldu taştı. mekan tebdil etmem, olmadı uçup kanatlanmam gerek benim. ne bileyim.

delicesine sopor aeternus dinliyorum yine bu aralar. ağlak vokal. ağır keman. bol bol tritone, şeytan aralığı. alman gotiği. grotesk melodi.. hayra alamet değil kısacası.

ya evde yoksan

2006-09-27T04:03:00.000+03:00

ne kadar üşüdüm, nasıl acıktım
ilk önce sıcacık banyoya soksan
sanırsın şu anda denizden çıktım
off
içim ürperiyor ya evde yoksan..

yanlış mı aklımda kalmış acaba
muhabbet sokağı numara doksan
boşa mı gidecek bu kadar çaba
içim ürperiyor ya evde yoksan..

ya yolu kaybettim ya ben kayboldum
ne olur bir yerden karşıma çıksan
tepeden tırnağa sırsıklam oldum
içim ürperiyor ya evde yoksan...

küçüklüğümden beri ne zaman elime kağıt, kalem ve boş zaman geçse ilk yaptığım şelerden biridir ev krokisi çizmek. fazlasında hiç gözüm olmadı, genelde dış hatlarını sebil kağıt bulunca kocaman çizerdim. sonra içini dolduramaz ufaltırdım evimi. hem ben büyük, müstakil ya da öyle yayla gibi stüdyo evlerde oturamam. ev dediğin kutu gibi, apartman dairesinde olacak. yoksa hükmedemem ben o eve. altında ezilirim. ben eve değil, ev bana sahip olur. her köşesinde yaşamam, içini doldurmam lazım çünkü. neyse, çok sıkılıyorum bu günlerde. yapacak bir şey yok. beklemedeyim. sıkıntıdan bunu çizdim paint'te. inceleyelim..

kaotik nötral

2006-09-14T02:40:00.000+03:00

sandalye minderimde akarlar var. ama kaba etlerimle hissetmem mümkün değil. caddeden, merkezden bazı bazı patlama sesleri gelir, silah sesi mi, tüp patlaması mı, yoksa bir çocuğun arkadaşına poşet şişirerek yaptığı şakalardan mı, anlamam hiç. ama içim kalkar. midem bulanır. sadece bugün üç-dört kez duymuşumdur bu sesi. konsepte girerim hemen. savaş romanları gibi.. geceleri apartman kapısından beni içeri sokmayan köpeğin çetesi havlar. aklıma gelir ezilirim. açık camdan giren rüzgar yüzünden bilgisayar ve çevresi elle alınamayacak kadar küçük beyaz sigara külleriyle dolar. ışığı kapattığımda görünmezler. karanlıkta sağ elim kupaya uzanır, ağzıma diktiğimde soğumuş son kahve damlası dudaklarıma değer. tadım bozulur. olmadık saatlerde kapı çalar, telefon bağırır. hep tanımadığım insanlar yapamayacağım işler buyurur. hiç biriyle de tanışmam. müzik biter, albüm başa döner. biter yine başa döner. arasını dinlemem hiç. boşluk dolduran bir gürültü ya da çalar saat gibi. ilk cümle her zaman zordur. ilk paragraf yorar. yazı hep nankörlerle dövüşür. yaz biter. sonbahar gelir. yine biter, güz bir daha gelir. arasını hissetmem hiç. saat on iki gongu gibi. hepsi aynı rafın yumurtaları bunlar. kimisini kırıp yumurtalı patates yapmışım, diğerlerinin kokusu ağırlaşmış. dayanamamışım.

şu kabuğu her gördüğümde toprak solucanlarına dokunmak gelmese mesela aklıma. nefret etmesem devrik cümle kurmaktan. yazdığım her cümle klişe gelmese ya da. yine değerlense piyasalarda hisseler. ergen kadıköy kedisi gibi zırlıyorum çünkü huzursuz olunca. hiç sevmiyorum havamda olmamayı. sevsem oysa.

steve irwin ölmüş diyorlar. buyur burdan yak! avustralya açıklarında vatoz sokmuş güya. timsahla güreş tutan adam nasıl böyle ironik ölür, ona da inanmıyorum. kedi köpekten başka hayvan görmeyen bir coğrafyada yaşadığım için bir üzülüp bir seviniyorum. suyun altında nefesimi de fazla tutamıyorum. küvette denerdim çocukken, kabus gibiydi. bir dakikayı geçemezdim. aynı yıllar, belgesellerde hayvan seçerdim. vahşi doğadan sayılmazdı hiç koalalar, tembel hayvanlar. suratlarından dram ve dinginlik akardı. doğa kendini tekrar ederdi holywood sineması gibi. çok kızardım.

bir devir kapandı. el sallamaya bile vaktim olmadan geçti gitti. özlememem gerek.

yıllardır dalgasını geçtiğim bu akıntıda şimdi ben ıslanmaya başladım. bir dakika. nefesimi tuttum, tuttum. yoksa çabuk boğulurum ben. seleksiyonda hep fasülyedenimdir zaten. mızıkçıyımdır. topu kaptığı gibi apartmana giren o akşam ezanı eşeklerindenimdir.

işler hep rutine biner.

caddede, merkezde yine bir top patlar. belki birileri vurulur. köpek havlar. müzik döner. masa küllenir. yaz geçer. telefon çalar. kupada kahve biter. belki o sırada komşunun evi soyulur.

sandalyede bir adam yaşar. minderde bir mite ölür.

adil.

it!!

2006-08-18T04:46:00.000+03:00

hiç öyle kıvrılasım, girizgah yapasım yok. aklıma gelmişken yazayım dedim.

"iyi kitap kötü film" ekolünün önde giden temsilcilerinden biri olumştur "it" romanı benim zihnimde hep. hatırlarım. orta okula gidiyorum. stephen king çağım gelmiş. ilk aldığım king romanıydı it. çok korkacağıma şartlanmış olmamdan olsa gerek öyküdeki her karakteri her mekanı gerçek yaşantımdan bir şeylerle özdeşleştirip yatağımda gecenin bir vakti okurken yorganı yastığı kemirirdim. gerçekten çok korkmuş ve dramına (dram?) hayran kalmıştım. hani sonunda ağlamış bile olabilirim, emin değilim. memleketimdeki su kanallarının etrafında bir gün penny wise'ı görürüm diye etrafta dolanmaz olmuştum. aradan bir kaç yıl geçti. filmi olduğunu öğrendim. aradım buldum. bir hevesle playe bastım. işte penny'i ilk gördüğüm an bitti bende it korkusu. adam "it" değil bildiğin ibişti. zihnimde zuhur ettiği imajıyla uzaktan yakıdnan alakası bile yoktu. sonraları gülüp eğlenmek için arada bir izledim filmi. kitap ayrı bir kült, film ayrı bir kült olmuştu gözümde. sonra o su kanalları kurudu, bakmadılar etmediler bir türlü. halbuki evden katığımızı alıp yeşil çimende balık tutardık biz orda ne güzel. kavak dallarından ilkel ilkel oltalarımız vardı. kitabı da o sıralar okuyordum. kuzen toprak kazıp solucan avlardı hep. ben iğrenir hamurla işimi görürdüm. sonra baktım ki hamurla aynı randıman alınmıyor, gözümü karartıp solucan denemek istedim. yıllardır yerinden kımıldatılmamış bir taşı ürkek ürkek kaldırdım. kıpkırmızı, kımıl kımıl bir sürü solucan. birini seçip, dokunup alabilmem on dakika sürmüştü. o ilk dokunuşta da aynı korkuyu hissetmiştim. it, solucan, palyaço, su kanalları.. balık solucanı yiyor, ben balığı. ben de dolaylı yoldan solucan yiyormuşum gibi. doğanın beslenme zinciri.. ama nereye kadar? küstahlık değil, hassaslık sadece. midem hep hassastır zaten benim. o zamanlar da öyleydi. kaldıramadım, kanıksayamadım o solucan mevzusunu bir türlü. tekrar hamura geri dönmüştüm. az, maz ama içim rahattı en azından.

ne diyeceğimi de unuttum. tipe baka yaa. ibiş! senden değil korku öğesi, freak show palyaçosu bile olmaz.

hiç bir mazeret göstermeden blogu boşlaması gawain'i artık rahatsız etmeye başlamıştı

2006-07-29T15:44:00.000+03:00

bilmiyorum farkında mısınız ama şopar aeternus tatilde gibi. yaz sıcağında kendine hayrı yok, köşedeki minderle bütünleşmiş sinsice, bir kene gibi bekliyor sanki. belki tek tük postlar olabilir, ama "loser havaları" gelene dek, blogun hava sıcaklığı ne bileyim yirmi beş derecenin aşağısına düşene kadar buralara gelmeseniz de pek bir şey kaybetmezsiniz. sırf blogun devamlılığı sağlansın diye istemeye istemeye dashboard'u açıp saçmalamaya gönlüm el vermez çünkü. ben yaz sıcağının altında saatlerce oturabilirim. ben sıcakta saatlerce üstümde pijamayla uyuyabilirim. ben sıcakta on iki kiloluk çantamla kilometrelerce mesafe kat edebilirim. ama iş bilgisayarın başında bir yazı için bir saat ter dökmeye gelince hemen kaytarırım. "ya bırak şimdi onu!" kaypaklığında kendimi daha yazlıkçı aksiyonlara kaptırırım. hiç bir şey yapmasam geçerim ps'min başına, ardımdan gelen chillout ritimleriyle beraber yeşil sahalarda master league'e akarım. transfer dönemini kollarım. gol olup yağarım. önümdeki maçlara bakarım. hocam nerde istiyorsa orda oynarım. ne bileyim.

temmuz'da hakkını veremedim belki ama eylül gibi seni daha bir aktif yormak dileğiyle. kendine iyi bak blogum. seviyorum seni. öptüm kabuğundan.

çın!

2006-07-15T04:53:00.000+03:00

oğlum sen beni delirteceksin. pul biberi sebil serpen elinin ayarı da yok ki! isot isteyen adamın dürümüne bir avuç pul biber koymak niyedir? canımdan bezdireceksin!

dükkan önündeki müşteri ikinci ısırıkta feryat figan ayrana sarılıp çemkirince dürümcü raif usta da yeni aldığı çırağını -yazarın modifiye ettiği bir aksanla- böyle azarlıyordu. aslında adamın yanında çalıştırdıkları da hısım akrabadan başkası değildi. beş kişinin anca sığabileceği bu basık dükkan köylerinin istanbul'daki kalesi olmuştu. ama iş hukuku eş, dost, akraba gözetmezdi. gözetmemeliydi.

mahmut paşa efendi'nin vaktiyle katledildiği noktaya kondurulan temsili türbenin etrafında mayışık kediler gibi çöreklenip dinlenen eminönü müşterisinin göz hapsinde, -ki en nefret ettiği şey buydu onun: izlenmek- caminin geniş avlusunda ayak yoluna doğru ilerlerken saatine bir daha baktı çırak: dört olmuştu. bu saatler, mahmutpaşa, tahtakale, sultanhamam, kapalı çarşı, nuruosmaniye, mercan, çemberlitaş, beyazıt, gedikpaşa, kısacası tüm eminönü esnafı için huzur vakitleriydi desek abartmış olmayız. çünkü kuru kalabalığın ayağına kara sular dörtten sonra yol alırdı. çünkü dükkan önüne kurulan sehpaların üstünde şakırdayan tavla taşı sesleri bu saatten sonra duyulmaya başlanırdı. çünkü bir iki saat sonra kepengi indirip vapur rüzgarını arkaya alarak evinin yolunu tutacak olmanın verdiği rahatlıkla çaylar, tatlılar hep bu saatte gırtlaklara dolardı. işten kaytarma lüksü de çömezler için saat dörtten sonra beliriyordu aslında. kısacası saat dört ve sonrası yorgun nüfus için oldukça iyiydi. eski istanbul'un nemli kokusu buraların helalarında bile hissedilirdi. kirli mermer üzerinde çıplak ayaklarına taktığı takunyaların tok sesinden mest olan, hacı hoca takımından bir bakanı edeni vardı mahmutpaşa cami helasının da. kırçıllı sakalından ne akardı bilinmez. ama hürmet, nur falan olmadığı kesindi. elli bin lirasını verdikten sonra önüne dönüp muhtemelen çok önemli olan işlerine dönerdi yarım metrekarelik alanında. kenef deliğinden her an sıçan çıkabilir korkusuyla çömelinen bu alaturkalıkta bile çok sıkışmışsa rahatlayabilirdi insan. kesif koku molekülleri ağzına burnuna dolar düşüncesiyle derin bir nefes almaktan bile çekiniyordu ama çırak. yan kabinde kaçak sigaracı eyüp abi esrar tüttürüyordu yine muhtemelen. köşeden gelen ritmik kemer tokası sesi.. yeni ergenlerden biri de laleli'den yürüttüğü bir iç çamaşırı kataloğuyla masturbasyon yapıyordu belki, kimbilir. mekanın hali hazırdaki kokusu, şanlı osmanlı tarihi, def-i hacet sirkülasyonu, yapış yapış sıcak duman derken girene gerçekliğini kaybettirecek bir duyu yoğunluğuna kavuşmuştu mekan. iş bitirildi. nihayet ayağa kalkılıp kapının sürgüsü açıldı. çırak lavaboya ilerlerken eyüp abi'nin sakallıya vermeye çalıştığı bozuk paralar çamurlu mermere saçılıp sesleri tüm helaya yayıldı: çınn! umumi sabunla mümkün olduğunca az muhattap olarak eller üstün körü yıkandı. camiden çıktı çırak. yeşildirek'e, cağaloğlu'na, ne bileyim çemberlitaş'a falan yürüdü durdu. saat dördü yirmi geçiyordu. on sekiz ayrı köşeden birden kulaklara dolan ezan sesi racona uygun, kanonize okunuyordu. kırık dökük tezgahında çikita muz satanlar vardı buralarda. buzlu badem, midye dolma, tuzlu hıyar, ibrikte vişne suyu.. herkes bir şekilde yolunu buluyordu ne de olsa eminönü'nde.

ekmek teknesine kürkçü dükkanı misali geri dönüldüğünde bitişik dükkandaki dürümcü raif -yazarın modifiye ettiği bir aksanla- çıraklarıyla uğraşıyordu halen:

çift lavaş isteniyorsa çift lavaştır. tek isteniyorsa tek. tek lavaş isteyen adama üç lavaş sarmak nedir?

saat dört buçuk. yarım saat sonra inmeye başlayacaktı kepenkler. ve herkes evine gittiğinde sokaklarda hırsızlar, fareler, civar hanlarda sığıntı hayatı süren sefiller dolaşacaktı. eminönü'nde gündüzleri milyonlar, geceleri ise sadece yüzler olurdu. yine de seviyordu çırak burayı. hele bu saatlerde bir esnaf yamağı sevinçli olmasın da ne yapsındı? bu ruhaniyetin etkisiyle hoş beş edildi gelen son müşteri kazıntılarıyla. güle oynaya üç beş perakende bir şey satıldı. ama aksilik bu ya, bozuk paralar elden ele geçerken bir kısmı aşağısını boyladı. fayansa düşen metal sesi: çın! yetmedi, hızlarını alamayıp kapıdan çıktığı gibi caminin avlusuna doğru yuvarlananlar oldu. çırak bir hışımla fırladı yerinden paraları yakalamak için. çın çın çınn! yokuş aşağı döndü durdu paralar ve nihayet mahmutpaşa türbesinin önünde yorulup durdular. çırak eğilip paraları toplarken yarım saat önceki gibi göz hapsinde olduğunun farkında değildi elbet. kafasını kaldırdı şaşkın. insanlar gitmiş, yerine bir sürü tekir eminönü kedisi türbe etrafına kurulmuş onu izliyordu. zaman durdu sanki o an. kedilerin gözü parlak çakır, çırak ise izlenmekten perişan.

bak kasalarda ayran bitmiş. tazelesenize oğlum!?

beş metre berideki dürümcünün azarıyla akmaya başladı yine zaman. dükkana geri dönüldü, müşteri gitmişti bile. aksiyon da bitmişti. az sonra hesap kontrol edilip, şalter söndürülüp kepenk kapanacaktı. dalgalı gri teneke zemine değdirilip her halkasına kilit vurulacaktı: çın! çın! çın! çın! tam dört çın! sesinden sonra evine gidebilecekti çırak. bu da öylesine sıradan bir gündü işte. yarın hatırlanmayacak diğer yüzlerce gün gibi. ya da her akşam kepenke vurulan dört asma kilidin binlerce çın! sesi gibi.

nöroloji, midem ve ışın kılıcı

2006-07-11T16:56:00.000+03:00

hastane kokusundan oldum olası tiksinmişimdir. midemi bulandırır. mezarlıklardan daha çok moralimi bozar hastaneler. ziyaret saatini kaçırdığımız için kapıdaki devlet memurundan içeri girmek için yalvar yakar izin almaya çalışırken etrafıma bu yüzden bakmamaya çalışıyordum. çünkü ne zaman başımı kaldırsam ya elinde serumla dolaşan bir ayağı çukurda hastalar, ya da suratındaki durgunlukları bakanı rahatsız eden hasta yakınları görüyordum. aslında kimse ne olumlu ne de olumsuz bir duygu gösteriyordu burada, herkes yalandan bir kadercilik oyunu oynayıp gıkını çıkarmadan sonunu bekliyor gibiydi. hastanelerden bu yüzden tiksiniyordum. hayatın dışında, kopuk ve ölü toprağıyla örtülmüş saçmasapan bir yerdeydim. zaten iki gram olan enerjim de balon gibi sönmüş, mekanın ruhaniyetine ister istemez uyuvermiştim. bu durgunluğum odaya girince de devam etti. karşımdaki yatakta, kafası kazınmış ve derisi çekilmiş bir şekilde acınacak halde duruyordu işte çocukluğumun önemli bir parçası. farkettirmemeye çalışsa da bize bakarken utanç duyuyordu. ben buna nasıl tahammül edebilirdim? ya da ona nasıl teselli verebilirdim? hiç bir fikrim ve daha da kötüsü hevesim yoktu. formalite icabı üç dört kalıp cümle döküldü ağzımdan. eğilip yanaklarını öptüm. bu bana her zaman olur. karşımda sağlığını yitirmiş biri olduğunda kendi sağlığım yüzünden utanırım. aç birinin gözü önünde yemek yemek gibi. ya da yatay ve dikey olmanın arasındaki uçurum. bu yüzden utancımdan gözlerimi kaçırıyordum. biz vedalaşıp kapıya yönelirken hıçkırıklara boğuldu arkamızdan. belki de ölümün idrakı ameliyatlı beynine yeni yeni oturuyordu. duymamazlıktan geldik. rol yaptık. utandım. hastanenin kokusu giderek ağırlaştı. neredeyse burnuma akan o yoğun kokuyu gözlerimle görecektim. kendimi dışarı zor attım. midem bulanıyordu.

ben dün akşam durup dururken hasta oldum. önce boğazım şişip sertleşti, sonra bir kırgınlık çöktü, en son da üşümeye başlayıp temmuz'un ortasında battaniyenin altına girdim. bilgisayar başında titreyip hastalandığımdan emin olduğum zaman the curse of monkey island'ı da nostalji olsun diye bir kez daha bitirmiştim nihayet. adventure ruhumu epey bir kaybetmişim, neredeyse ezbere bildiğim oyunu 6 saatte bitirebilmiştim. gerçi tüm diyalog varyasyonlarını bilhassa deneyip şu ana dek şahit olmadığım onlarca esprisini keşfetmiştim oyunun. uzun sürmesinin sebebi buydu. kendimi güç bela yatağa atarken zor bir gecenin beni beklediğini biliyordum. hastane, yolculuk, monkey island derken uyuduğumu görür görmez bilinçaltımdan kopup gelecek yığınla şey birikmişti kafamda. bu karmaşa, hastalanmakta olan vücudumla birleşince muhtemelen gecemi mahvetmek için yeterli saçmalığı sağlayacak raddeye gelecekti. ki haksız da çıkmadım. tüm gece boyunca ateş sakallı lechuck'ın beni hastane koridorlarında kovalamasından tutun da dün başında hüzne boğulduğum hasta yatağında elaine'in altına dönüşmüş halini görmeme dek pek çok anlamsız rüya gördüm. dahası yarım saat arayla uyanıyordum hep, hayaller gerçekler birbirine karıştı. üstümdeki battaniye ve değişip duran vücut ısım işin tuzu biberi oldu. dün gece çok kötüydü.

kahvaltı sonrası sigarasını zar zor içtikten sonra tylol hot için suyun kaynamasını bekliyordum. hastaneyi aradım, annemin dediğine göre yine aynısı olmuştu. ilk beyin ameliyatı sonrası bir günlüğüne bilincini kaybedip tam anlamıyla saçmalamıştı adamcağız. kendisini evde zannetmeler, kızlarına küfür yağdırmalar, kahkahalar içinde çırıl çıplak soyunmaya çalışmalar. ameliyatın kendisi değil, sonraki ilk günü çok zor geçiyor bu yüzden. ve ikinci ameliyat sonrası yine aynı durum. bu sefer daha melankolik, hıçkıra hıçkıra ağladığını duyabiliyordum telefondan. ahizenin deliklerinden çıkan hastane kokusu etrafıma yayıldı. midem bulandı. yine bir iki kalıp cümle sonrası telefonu kapattım. bu sıcakta tylol hot hiç çekilmiyordu, ama azim edip dudaklarımı kupaya yapıştırdım. limon gibi değil bu tür tozlar, medikal bir tadları var. hastane gibiler. içtikçe daha çok midem bulandı bu yüzden. bilgisayarın başına oturup the curse of monkey island'la ilgili daha önce keşfetmediğim hintlere bakarken öyle bir şeye rastgeldim ki ne midemin bulantısı kaldı ne de başka bir şey. şimdi detaya girmeyeyim, ama oyunun bir bölümünde shift+J kombinasyonunu kullanarak kılıç seslerini lightsaber efektine dönüştürmek mümkündü. hemen denedim, işe yaradı. ah lucas arts! ah seni şakacı. ah seni oyunbaz.. ne denirdi ki şimdi buna? bir an için her şeyi unutmuştum. suratımdaki aptal gülümse uzun bir süre öylece kaldı. derken midemden gurultular geldi, bir volkan gibi içimde sıcak bir şey boğazıma doğru yükseldi. klozete koştum. banyoda öğürürken artık duygu çalkalantılarım da hat safhaya ulaşmıştı. her şey karıştı. üzgünüm. şaşkınım. bezginim. mutluyum. hastayım. utanıyorum. nasılsın denince cevap veremiyorum bugünlerde..

çıldırmışsınız siz

2006-06-28T19:31:00.000+03:00

"söyleyin ben deli miyim?" diye bağırdı yasemin teyze sokağa adımını atar atmaz. bir aydır evinden çıkmayan kadını görenler şok olmuştu. mahallenin en iyi yaşayanı, en burnu havadası, en bakımlısı, en bilmişiydi o. ama şimdi ruhunu bambaşka bir vücut taşıyordu. "söylesenize! delirdim mi ben şimdi?" yasemin teyze bağırdıkça biz kötü olduk o gün. kadının yardıma ihtiyacı vardı ama pijamasından yayılan sidik kokusu temmuz sıcacığında öyle ağırdı ki yanına kimse yaklaşamıyordu. o günden sonra ondan hep kaçtık.

önüme konan tabaktan sulu ve kıymalı bir şeyler kaşıkladıktan sonra çayımı, kekimi ve tekelden sigaramı alıp odaya kapanışım her zamanki gibi en fazla beş dakika almıştı. üstelik bu süre gün geçtikçe kısalıyordu. evde geçirdiğim saatlerin neredeyse tamamı bu beş metrekarelik odada harcanıyordu. bu kadar süre odada ne yaptığım meçhul kalsın. ama kayda değer bir şeyler olmadığı kesindi. takıntılarım ve rutinlerim hat safhasına ulaşmıştı. saçımı kıvırışım, ayağımla müzik çalmasa bile ritim tutuşum, mouse'a beş saniye aralıklarla anlamsız basışlarım ve ekranında okunacak, izlenecek bir öğe olmayan monitördeki kadrajlara saatlerce bakışım. dahası volta atıyordum. sürekli kapıyı kontrol ediyordum. müzik artık kulak kirim olmuştu, çoğu zaman duymuyordum bile. başım çöplük. iki kelimeyi bir araya getirmeme mani olan dil bozuklukları. anlam ve bağlamı idrak etmede zorlanan konsantrasyonum. bundan bir buçuk sene öncesi. aylarca süren kafkaesk bir süreçti benimkisi. allahım, nasıl bir bela, nasıl bir sürükleniş. resmen deliriyordum! ama deliren bir insan delirdiğini anlar mıydı? delirmenin farkındalığı varsa o delilikten sayılır mıydı? o zaman delirmiyordum, abartmanın lüzumu yoktu. sadece canım sıkkındı işte o günlerde. ama dediğim gibi, garip bir süreçti benimkisi.

ne sağa ne de sola kayacak. çizilmiş bir sınırdan burnunu dahi çıkartmayacak bu aklın yörüngesi. bir daha oraya oturtmak çok güç çünkü beynin içindeki dünyayı. kendimden bahsetmiyorum şu anda. hem delirmeyip, hem de sanırım deliriyorum, ah ben çok deliyimdir demenin verdiği haz aşikar, ya da delisin denmesi. vallahi sen delisin! oh biraz daha söyle. çok mutlu oluyorum. hayatın normal kısmında top koştururken anormalden de bal toplamak beni çıldırtası bir zevke boğuyor. ama bu değil ki? benim bahsettiğim pseudo bir delilik değil ki? hani yolda yürürken görmek, göz temasında bulunmak, dokunmak, konuşmak istemeyeceğiniz karanlık tarafın paçoz savunucularından bahsediyorum. gerçek ve saf delilerden. çünkü gerçekten deli onlar. fahişe, sapkın ve katillerle aynı gölgeleri paylaşan diğer taraftalar. nerde ne yaptıklarını, nasıl yaşadıklarını hiç bilmediğimiz görünmez insanlar. geçirdiğim o tukaka sürecin şu anda ne kadar farkındaysam deliliklerinin o kadar farkında değil onlar.

evimizin aşağısındaki dik yokuşu bir tırmanır bir inerdi mesela yavuz. üstünde somon rengi bir pardesü. elinde kalın ama hafif bir asa vardı. durmadan inerdi, durmadan çıkardı. üsküdar'ın penguen teyzeleri adamdan istifade eder, elindeki pazar poşetlerini yokuş çıkarken ona taşıttırırdı. annesini tanırdık. kadıncağız evladını kollamaktan çökmüş, bitap düşmüştü. ilgilenmiyordu artık. yavuz benim tanıdığım ilk deliydi. çocuk aklımla ipe sapa gelmez konular konuşur, zaten bulanık aklını daha da bulandırırdım adamın. zararsızdı, ki tanıdığım hiç bir deliden hiç bir zarar görmedim henüz. yavuz daha kırk yaşına gelmeden ölünce tüm bülbüldere eşrafı camiye akın etmişti. yavuz'un cenazesi ufak çaplı turgut özal'ın cenazesi gibi olmuştu. ağlayan yoktu elbet, ama üzülen vardı. en çok ta penguen yürüyüşlü teyzelerin canı sıkılmıştı. yokuşun yürüyen merdiveni bozulmuştu çünkü. poşetler öksüz kalmıştı. ama ismail’e değil pazar poşeti, bir mısır koçanı taşıttırmak bile imkansızdır misal. çünkü ismail tanıdığım en karakterli ve en zeki delidir. delilik kariyerine hızla devam eden, üsküdar'ın altını üstüne getiren bu adamın öyküleri saymakla bitmez. kendisini ilk görüşüm geçen senenin sonbaharına rastlar. sekiz kırkbeş dersi için yedi buçukta yarı baygın evden çıkmış kaldırımdan iskeleye doğru akarken buram buram ızgarada istavrit kokusu aldım. sabahın yedi buçuğunda ne istavriti demeye kalmadan köşeyi dönmüştüm ki ismail'le ilk kez karşılaştım. adam kaldırıma bağdaş kurmuş, yağ tenekesinin üstünde istavrit pişirip yiyordu. ama göz hakkının bilincinde, gelen geçene de rızkını ikram ediyordu. neydi bu şimdi? şaka olamayacak kadar gerçek.. işte ismail'i ilk bu şekilde görmüştüm ben. daha sonra belirli aralıklarla rastladım hep. çarşının ortasında beyaz peynir, karpuz, ekmek yerken şarkı söylüyordu bir akşam. ya da boş bir televizyon kolisinin içine girmiş, caddenin ortasında trafik polisliği yapıyordu bir öğle vakti. iki haftadır görmüyorum ama kesin bir yerleri karıştırmakla, bir kalabalığı afallatmakla meşguldür kendisi. ama ismail'in deliliği yavuz gibi naif değildi. adam -bana göre- işin biraz şovundaydı hep. ben deli olsam kesinlikle yavuz gibi olurdum. daha içine kapanık, daha sömürülen, daha hakkı yenilen, daha tinsel bir imaja sahip. oysa ismail extrovert'liğin doruklarındaydı desem yeridir. ama daha eğlenceli olduğu kesin. zaten hem renkli hem de bilge bir deli profili olamaz kanaatimce. mahallenin muhtarları'ndaki toplumsal mesaj verip direksiyon sallayan hasır şapkalı deliyi muaf tutuyorum. gözümde deli ziya'nın o upuzun ve pislik dolu ayak tırnaklarından biri olamaz. ama gerçekten bir deli ya çok boştur, ya da overload olmuştur. o tam takır kuru bakır, boş taraftan gelen fevri hareketler ve fazla yüklemeden kalma dünya bilgisi tek vücutta yekpare olamaz. olmamalı. bu değil ki delilik. ideal deli diye bir kavram yok ki?

michel foucault deliliğin tanımını "mistisizmin ve inancın birleşimi" diye açıklar. biraz açarsak: mistik olana ikna olma, gerçek olmayanı gerçek sanma, fantazyaya inanç duyma. işte tam da bu noktada konu mankeni olarak sahneye eminönü belediyesinin kadrolu delisi başkan geliyor. adamın adı yok, kimse bilmiyor. eminönü'nün binlerce esnafına göre onun adı başkan. çünkü başbakan olduğundan çok emin. kendini napolyon sanan deli imajına benzer bir haldedir bu amcabey. haftanın bir kaç günü çiçek pazarı'dan bir başlar dükkan dükkan dolanmaya, mısır çarşısı, tahtakale, sultanhamam, mahmutpaşa, mercan, çemberlitaş, nuruosmaniye, gedikpaşa derken tüm ilçeyi dert dinleyen bir başkan edasıyla dolaşır. tüm ilçe esnafının gizli bir mütabakat imzalamış gibi adamı başbakan'dan farksız bir şekilde pohpohlayıp ağırlaması adamcağızın delilik tüneline sürülen yağ görevi görmüş, başkan ikna olma yolunda hızlandıkça hızlanmıştı. bu saatten sonra sen delisin! diyen biri onun için muhalefet liderinden ötesi değildi. hadi oradan! diyip konuşmalasına devam ediyordu. girdiği her sokakta alkışla karşılanıp tam ortaya bir sandalye koyuluyor; başkan, eline tutuşturulan mikrofon görevi görecek her hangi bir cisimle (marker, tornavida vs.) hop diye konduruluyordu o sandalyeye sonraları. iş iyice çığırından çıkmıştı. başkan arkadan gazı alıp coştukça halk ta tezahüratlarda bulunuyor, başkanı alkışlarla yaşatıyordu. bir sokağa başkan girmişse o sokakta alış veriş yapmak yarım saatliğine imkansızdı. "mistisizmin ve inancın birleşimi" tanımını ilk bu adamda gördüm işte ben. dükkan dükkan dolaşıp seçmenlerinin elini sıkarken göz göze geldiğimizde ben de diğerleri, o aydınlık taraftakiler gibi elini sıktım onun iki üç kez. ve yine onlar gibi pis pis güldüm bunu yaparken. utanıyorum şimdilerde..

saçı sakalı birbirine girmiş, pejmürde deli imajı vardır hani. deli deyince akla bu gelir. halbuki benim kenan haricinde böyle bir tanıdığım olmadı hiç. sadece kenan'ı manisa tarzanı'na çevirebilmişti delirme süreci. ama adamın çöküşünü simgelemekte bu avarelik bile eksik kalırdı. tipik bir ortaçağ dramı, ya da antik bir trajedi, ya da ediz hun filmi gibiydi adamcağızın hayatı. epeyce para pulu ve mutlu bir yuvayı ihtirası ve hırsı yüzünden kaybetmiş, toplumun çimenli taraflarından karanlık çamurlarına gidiş bileti kesilivermişti. kenan amca yakışıklıydı, hatta çok yakışıklıydı. parkın önünde tir tir titreyip ısınmak için altına işediği o en mide bulandırıdıcı halinde bile yüzündeki o jönümsü güzellik görülürdü sakalına rağmen. yeşilçam filmlerini hatırlatırdı bana kenan amca. sanki sevdiği kadın gelip onu bu bataktan kurtaracak, üstü açık arabalarına binip kocaman seksenler gözlükleriyle şarkı söyleyip gözden kaybolacaklar gibi. ama öldü. bir kış gecesi parkta soğuktan donarak yakışıklılığına son verdi. onun filmi mutlu sonla bitmedi ne yazık ki. tıpkı yasemin teyze'nin sonu gibi. selamsız'da geçen çocukluğumun önemli bir sahnesidir yasemin teyze'nin inziva sonrası sokağa çıkışı. oğlu, dandik sit-com dizilerinde oyunculuk yapardı bu kadının. ama bir gün meşhur olacağını, onu bu köhne mahalleden kurtaracağını düşünürdü. oğlundan başka kimsesi yoktu ki çünkü zavallının. ama çekimlerin yoğunlu mu diyelim, annesini ve evini kendine yakıştıramaması mı diyelim, bir şekilde koptu gitti evladı kendisinden. yaşadığı eve geçici gözüyle bakan, komşularına ballandıra ballandıra oğlunu anlatan, günün birinde pırt diye sosyal statü atlayacağından emin olan bu kadın da foucault'un tanımına parallelik gösteriyordu. ama gitti dönmedi oğlan. uğramadı bir daha o mahalleye. yasemin teyze de kimselere çaktırmadan gözden kayboldu bir ara. yazın başıydı. çoluk çocuk hep dışarda. sonra bir gün kapısı açıldı kadının. ama gördüğümüz o değil, güpegündüz bir cadıydı. söyleyin ben deli miyim? diye bağırdı yasemin teyze sokağa adımını atar atmaz. bir aydır evinden çıkmayan kadını görenler şok olmuştu. mahallenin en iyi yaşayanı, en burnu havadası, en bakımlısı, en bilmişiydi o. ama şimdi ruhunu bambaşka bir vücut taşıyordu. söylesenize! delirdim mi ben şimdi? yasemin teyze bağırdıkça biz kötü olduk o gün. kadının yardıma ihtiyacı vardı ama pijamasından yayılan sidik kokusu temmuz sıcacığında öyle ağırdı ki yanına kimse yaklaşamıyordu. o günden sonra ondan hep kaçtık. o da başkasının vicdanına pek muhtaç değildi zaten. bir hafta, sokakta dizleri bel vermiş pijaması ve ıslak terlikleriyle onca insanın içinde dolaştıktan sonra evinde ölüverdi. o gitti ya, sokağa sinen sidik kokusu artık dağılıp uçuyordu. sokak yine dut ve incir kokuyordu..

şimdi yüzümü aniden kameraya dönüp mesajımı veriyorum müsadenizle. herkes sana deli mi diyor mesela? ya da bazen delirdiğini mi düşünüyorsun?
e, yalan!!
çünkü sen deliysen, benim tanıdığım delilerin sadece canı sıkkındı bir dönem.

-----------------------------
ps: bir müddet kendi defterlerimden karalamaları kullanıcam imaj niyetine. yoruldum her yazıya uygun resim aramaktan.

gecenin üçünde tüm apartmanın gol diye haykırması

2006-06-25T03:42:00.000+03:00

değişimi ve aksiyonu teoride hep destekleyen ama pratikte çuvallayan biri olarak yaklaşık on beş gündür bir rüyada gibiyim. her şey fayanscı ziya usta'nın banyo mermerlerine indirdiği balyozla başladı. o gün bu gündür evimiz hep tadilatta. sürekli bir hareket, bir devinim, bir usta trafiği mevcut. sancılı bir dönem geçiriyoruz. tüm aile kenetlendik, bu zor günleri atlatma çabasındayız. sinirlerimiz bozuldu. durup durup birbirimize gülüyoruz mesela. ya da fayans derzlerinin parlaklığına dalıp clementine'in müziğini hatırlamaya çalışırken bulabiliyorum ben kendimi. fantazya ve gerçeklik arasındayım. sabahın sekiz buçuğunda uyandırıldıktan maksimum otuz saniye sonra altmış beş kiloluk bir mobilyayı yan odaya taşımaya çalışırken uykumda gördüğüm rüya devam edebiliyor. hem rüya görüp hem mobilya taşıyabiliyormuşum ben, böyle bir meziyetim varmış. su tesisatçısı kasım usta ve mutfak dolapçıları ölmez kardeşler bir bulaşık makinası musluğu yüzünden birbirine küsünce balkona çıkıp ağlamamak için kendimi zor tuttum evelsi gün. allahtan duşakabinci araya girdi de iş tatlıya bağlandı. ne de olsa tüm ustalar birbirini tanıyor enteresan şekilde. birbirlerine karşı çok köklü ve etik bir hukukları var. boş kaldığım vakitler onları gözlemliyorum hep. iki ustanın arası açıldı mı üçüncüsü ustalık görevini yerine getirip aralarını yapıyor muhakkak. yapmazsa dördüncü usta üçüncü ustayı diğer iki ustanın durumuna kayıtsız kalmakla ayıplayabiliyor. ustalık dünyasının kendi kuralları, kendi normları, kendi adalet düzeni var. onu çözdükten sonra gerisi kolay. dungeons and dragons gibi bir şey. bu dünyada kimisi bir parkeci, kimisi bir badanacı, kimisi bir tesisatçı. hayatlarını idame ettirmede olumlu ve olumsuz özelliklere sahipler. hiç biri mükemmel değil, ama doğal seleksiyonda öyle kolayca pes edecek kadar zayıf ta değiller. survival of the fittest olayı değil yani bu. muazzam bir dengeden, armoniden bahsediyorum. ya da ben fayans harcından, tinerden, vernikten sarhoşum iki haftadır. gerçekliği saptırıyorum, kafamda var olmayan şeyler kuruyorum. zaten dediğim gibi her şey içiçe geçti. finaller, tadilat, dünya kupası. 2006'nın haziran ayı benim için pek çok çağrışımla dolu olacak. belki bir tesisatçı kasım usta, suya hükmeden, suya yön veren. belki fayanscı ziya usta, parmakları naçar kalmış ama dirayetiyle malasına harc seren. belki arjantin'in bu akşamki oyunuyla beklentileri karşılayamaması. belki postmodern roman yüzünden okulu bitiremeyip bütünlemeye kalışım. belki de şu anda tinerden mide bulantısı ve baş dönmesi yaşayıp badanası henüz beş altı saat önce bitmiş bu odada bu gece yatarsam zehirlenip ölebilirim korkusuyla yatağı holün ortasına türbe gibi dikip orada yatma planlarım.. haziran ayı hiç bitmesin istiyorum ben. karmakarışık, hatta darmaduman ama en azından çok değişik.

karışık biraz

2006-06-12T03:46:00.000+03:00

another nite another love diyor şu anda winamp'ta jay jay johanson ve yazın tüm havasını, tüm serinliğini içimde hissediyorum ben. çok güzel. bildiğin yaz geldi. hatta gittim bugün iki tane t-shirt aldım kendime. gerçi uzun, upuzun sürdü yine. ben bir sene boyunca sadece ya iki ya üç kez üstüm başım için alışverişe çıktığım için kabusa dönüşüyor bu süreç. bir kere, öyle başka bir amaç için caddeden yürürken vitrinde bir giyisiye vurulup girip alan biri değilimdir. alış veriş günleri haricinde vitrinlere bakmam, dikkat etmem. bir şey almak için evden çıkarsam da çok çok saatler sonra dönebilirim. çünkü bir senede topu topu bir çift ayakkabı, bir sweatshirt, iki t-shirt, bir pantolon (ki pantolon iki sene de bir de olabilir) aldığım için az ama öz olmasını istiyorum. giyeceğim şeye adeta aşık olmak istiyorum. evden, kafamda ideal bir ayakkabıyla, hayal ettiim bir t-shirtle falan çıkıyorum. dükkan dükkan geçirdiğim dört saat sonunda aslında öyle bir ayakkabı, öyle bir t-shirt olmadığını anlayıp sonunda sıkılarak aza tamah ediyorum. bu yanılgıya her seferinde kesin düşünüyorum ben. büyük beklentiyle çıkıp kendimi de tezgahtarları da çok yoruyorum. en nihayetindeyse alışveriş yaptığım yer ilk baktığım dükkan olabiliyor. boşu boşuna ekstaradan yirmibeş mağaza gezdiğim için kendime kızıyorum bu sefer de. aldığım şeye lanet okuyorum. bir de ayaklarına kara sular inene dek arayıp sonunda aldığın şeye eve gelip yatağın üzerine atınca yabancılaşma tehlikesi var. bu mudur yani? bunun için mi? tiksiniyorum ben aslında alışveriş dünyasından ve bu bu uğurda yapılan her şeyden. halbuki annem alırdı bana eskiden kıyafetlerimi. çok ta iyi olurdu. artık gönderemiyorum ama onu. "karakterin gelişmez, kendin al kıyafetini." yalanıyla seneler önce kandırdı beni, o gün bugündür de böyle senenin belli dönemleri eziyet çekmek zorundayım.

yaz demişken; ben yazları daha çok uyuyan bir insanımdır. bu yıllar yılı böyle süregelmiştir. ama bu yaz uyuyamıyorum. staj ve okulda dersler bittiği halde, artık haftanın beş günü sabahın yedisinde kalkmak zorunda olmadığım halde sabah beşte yatıp onda onbirde "zank!" diye kalkıveriyorum. tabi bunda son bir kaç aydır süregelen uyku saçmalamalarımın büyük etkisi var. lucid dreaming'e doğru gelişim gösteren rutin karabasanlar, sadece amerikan filmlerinde olur sandığım bir anda gözlerini açıp yatakta doğrulmalar. bunlar da yetmezmiş gibi televizyon izlerken beş saniyeliğine bilincim gidip geri gelebiliyor. en son örneğini arjantin-fildişi sahili maçını izlerken yaşadım bunun. arjantin 2-0 öne geçmişken, fildişi'nin durmak bilmeyen atakları inatla sonuçsuz kalırken kalecilerden biri degaj hazırlığı yapıyor. o sırada yatağa uzanmanın verdiği mayışmışlıkla gözlerim kapanıyor ve kendimi bir dolmuşa yönelirken buluyorum. dolmuşun otomatik kapısı açılıyor, binmek için hamle yaparken ayağım takılıyor ve yere düşüyorum. tam kafamı asfalta çarptığım sırada gözlerimi açıyorum ve ekranda görüyorum ki degajda havalanan top anca yere düşüyor. bu fizik kuralları çerçevesinde en fazla beş saniyelik bir süreçtir olsa olsa. bir insan beş saniyede uykuya dalıp, rüya görüp üstüne bir de uyanabilir mi? bilinç altım, bilinç üstüm, her şey karışmış durumda. fake wake (karabasan) ve lucid dreaming yönünde sahip olduğum deneyimleriyse burda anlatarak iç bayıltmak istemiyorum şimdi. çünkü yaz geldi. çünkü içimiz kararmamalı. çünkü güzel şeylerden bahsetmeliyiz. ama konuyla ilgili özellikle bir şeyi anlatmasam da çatlarım. son zamanlarda yatağa yatmakla uykuya dalmak arasında geçen dakikalarda, yani bilinç yavaş yavaş kaybolup yerini bilinç altının dehlizlerine bıraktığı o geçiş sürecinde aklıma hep çocukluğumla ilgili bizzat yaşanmış sahneler geliyor. film izler gibi izliyorum desem abartmamış olurum. aslında şopar aeternus'ta dikkat ederseniz dün ne yaptığımdan ziyade yıllar öncesini anlatıyorum ben hep. çoğu da çocukluğumla ilgili oluyor. çünkü bu sahneleri istem dışı hatırlıyorum ben. ya rüyalarımda ya da hiç beklemediğim anlarda çağrışarak aklıma geliveriyor bunlar. ben de aklımda tutup burada anlatarak kayıda geçiriyorum. bu yüzden günlük değil bu blog, hiç bir zaman da olamadı. çünkü bu blogun sahibi bugün ya da bir kaç gün evvel yaşadıklarını enteresan bulmadığı için yazmaya gerek te görmedi. bilinç altına ittirilmiş seneler öncesi detaylarının üste çıkmayı başaranların kaydı diyebiliriz burası için. onlar üste çıktıkta ben de onları yazarak mükafatlandırıyorum. gerçek yapıyorum. bir daha geldikleri derinliklere geri dönerken buruk bir hüzün yaşamasınlar diye. arkamdan ağlamasınlar, ahları tutmasın diye. işte bu onura erişenlerden sonuncusu da yine ilkokul yıllarıma ait. dün gece tam uykuya doğru yol alırken aniden aklıma geldi. ben ilk kurgusal yazı girişimlerim ortaokul yıllarıma gelir sanırdım ama o yıllarda da böyle bir girişimim olmuştu. korku edebiyatı geleneğine demek ezelden beri merak duymuşum ki kendi çapımda bir gerilim/korku hikayesi yazmaya girişmiştim. öykü şehrin dışında bir mağarada iki sevgilinin iskelet olmaya yüz tutumuş cesetlerinin polislerce bulunmasıyla başlıyordu. çürümüş iki cesedin sevgili oldukları nasıl anlaşılıyordu orasını hatırlamıyorum gerçi. kesin bir sebep uydurmuşumdur. sonra şehrin dışında bulunan ceset sayısı artıyor, sonunda da cinayetler şehrin göbeğine denk geliyordu. bu tip her öykünün klişesi olarak polis ve devlet çaresizdi. çünkü karşılarında çok yaman bir seri katil vardı. ama bu öykünün en can alıcı noktası, hatırladığıma göre evde cereyan ediyordu. kurbanlardan biri yorgun argın işinden dönüp televizyonu açtığında ekranda, ne yazık ki ne olduğunu hatırlamadığım, garip bir görüntüyle karşılaşıyordu. sonra kanalları değiştiyordu, ama ne mümkün! her kanalda aynı anlamsız görüntü vardı. sonra da ölüm adamcağızı avucuna alıyordu. katil kurbanlarına bir yenisini ekliyordu. ben bu öyküyü harala gürele ders aralarında yazarken daha önceki bir yazımda da bahsettiğim suha isimli arkadaş yanıma gelip bu her kanalda aynı görüntünün olduğu sahneyi okumuş ve "ne yani? belki de turgut özal ulusa sesleniş yapıyordur?" diyivermişti. suha'nın yorumu ve öyküyü bırakmam da aynı ana denk gelmişti. çocuk aklımla suha'nın yorumunu mantıklı bulmuş, "yok ben bu öyküyü toparlayamacağım" diyerek vaz geçmiştim. gerçi televizyonu bir korku unsuru olarak ringu'dan daha önce kullanmış olmam şimdi nedense göğsümü kabarttı. ama işin orasında değilim. suha'ya neden bu kadar kin beslediğimin sebeplerinden biri de bu enstantane ile ortaya çıkmış oldu böylece. adam yazar olmamı engelledi. dünyanın en küçük yaşta yazılmış olacak korku öyküsüne haince çemle taktı. bu da yetmezmiş gibi rolümü çaldı. daha ne yapsın? ben bu adama kin beslemeyeyim de ne yapayım?

ben aslında yazının sadece alışveriş kısmı için oturdum bu bilgisayarın başına. ama nedense laf döndü dolaştı, yine ilkokula ve suha'ya geldi. psikolojiden anlayan birinin bu durumu çözümlemesini istiyorum. nedir bu takıntı? hayatımda son zamanlarda enteresan hiç bir şey olmuyor, bilinçaltımın üst kısımlarıma yeni bir şeyler eklenmediği için altta kalanlar üste çıkıyor, belki de ondandır. esasen çok daralıyorum. tam bir yaz sarhoşluğu yaşıyorum. bu ayın sonuna dek finallerim var. okulu bitirmenin eşiğindeyim. ama evime kapanıp boxerımla koltuğa uzanmak, bira ve cips eşliğinde dünya kupası'nı izlemek istiyorum ben. ertem şener maçları anlattıkça heyecandan ve sıcaktan terlemek istiyorum, sigara dumanı saçıma başıma yapışsın istiyorum. varsın beş saniyeliğine ziplenmiş rüyalar göreyim, varsın yeni aldığım t-shirtüme bira dökeyim. çok ta umrumda. finali brezilya ile hangi ülkenin yapacağı haricinde hiç bir şeyi kafama takasım yok. sınavlar dahil. ve son olarak; o öyküyü belki ilkokul beşe giden önlüklü bir çocuk yazıyordu ama şimdiki holywood gerilim filmlerine baktığımda o kadar amatör gelmedi. en azından televizyon sahnesi iyiydi.

yirmibirinci yüzyıldan destan denemeleri

2006-06-02T03:43:00.000+03:00

amatörce de olsa destan yazmakla ilgileneceğim ben bundan sonra. buyrun ilk çalışmam. resimli mesimli. (aslında resim değil onlar, bir kafede çay kahve içerken sıkıntıdan küp şeker kağıtlarından yapılarak masaya yatırılmış ve cep telefonuyla çekilmiş fotoğraflar) tekmili birden, otuz kıta. sözlü anlatım yoluyla gelecek nesillere kulaktan kulağa aktarılarak bu efsanenin gerçek olmasını diliyorum. çok mu şey istiyorum?

--------------------------------------------------------------------------------------

gawainius ve yer canavarı destanı

sizlere anlatacaklarımı dinleyin.
doğuşu yaşamı savaşı ve ölümü,
zorbalığın cenklikle soysuz yarışını,
ve mertliğin şanlı zaferini dinleyin!

masal gelebilir belki bu anlatılanlar.
hiç olmamış gibi gözükebilir belki.
ozana okkalı bir küfür savurabilirsiniz.
yine de siz anlatacaklarımı dinleyin!

bundan asırlar öncesi, tarihten de önce,
daha icat edilmemişken kalemle kağıt,
dünya karanlık ve çorak bir haldeydi.
yoktu henüz tek bir kral tek bir lahit.

henüz yaşamıyorken tek bir canlı bile,
rüzgar uğuldardı toprak tozlanırdı.
kalkardı bulut, düşmezdi hiç yağmur,
demir, gümüş bile durmaktan paslanırdı.

derken başladı nihayet ilahi hareket.
ilk tavşan yaratıldı (1), ak renkli dişlek canlı,
hızlı mı ne hızlı, kıvrak mı ne kıvraktı!
rüzgardan bile çabuk gitmekte daha şanslı.

sonra geldi peşi sıra diğer memeliler.
dört ayaklı, yaprak yiyen ürkek binekler (2).
çeşitlendikçe dünya üzeri bu hayvanlarla,
güneş açtı, yağmur yağdı, doldu taştı nimetler.

suyun altında da ölüm baki kalmayacaktı.
dalga çıkardı yüzgeçli, solungaçlı yaratıklar (3),
denizleri okyanusları dalgalandırdılar hep.
ama ayakları yok, bacaksız ve yatıklar.

ilk türler inince gök kubbeden kuru toprağa,
önce ıslandı kainat, yeşil oldu mavi oldu.
ve tanıştı bu canlılar birbirleriyle nihayet (4),
orman, deniz yeni türlerle, yeni ruhlarla doldu.

ama yoktu bunların arasında bir hükümdar.
yerlerdi hep birbirlerini, hepsi birer avare,
ve geldi canlıların en kutsalı, en yücesi,
alemlere lider, alemlere önderlik etmeye (5).

insandı onun adı, toprak kadar gerçek.
ve su kadar zarif, hava kadar mantıklı.
yenilince hakkı, ezilince boş yere,
kaplan kesilirdi, ateş kadar bıçkındı (6).

tüm bu kullar yaşadı bir müddet kardeşçe.
olmadı aralarında bir adilik, bir kahpelik.
şeytani bir adaletsizlik çıkacaktı ama,
ve başlayacaktı ah o mutlak sefillik.

sakın ayıplamayın şu tembel ozanı,
ağırdan alıyor diye, siz hele dinleyin.
insanların en yüreklisi, kılıcın en keskini,
azametin en büyüleyicisini dinleyin!

barış bozuldu her temiz olan şey gibi.
vakar dünya girdi o illet, lanet döneme.
ve yağmur durdu, toprak çorak kaldı,
yeşilden maviden okunmuyordu esame.

yere bir canavar (7) musallat oldu, bir deccal.
cehaletin ve vahşetin önderiydi bu hayvan.
sırtı keskin hançer, başı ölüm alameti,
göğsü siyah perde, yayvan mı yayvan.

toplarken peşinde tüm şeytani ruhları,
memeliler, yüzgeçliler tir tir titriyordu.
zıplarken yeri göğü inletip toz bulutuyla,
sanki bulutlar, dağlar eriyordu.

dur diyecek bir yiğit lazım gelmişti arşa,
ve toprağa, artık bir şeyler yapmalıydı.
bir yiğit ki narasıyla inletsin cihanları,
bir darbeyle deccalı yere tepmeliydi.

sakın ola söylenmeyin bu gariban öyküye,
sabırla sebat edip ozanınızı dinleyin.
kavuşacak dünya eski mesut günlerine,
ve iyiliğe, siz hele şimdi beni dinleyin!

nihayet çıktı insanlardan bir savaşçı,
hemi bilge, hemi cesur, hemi de ahlaklı.
koparacağım o iblisin şah damarını,
kurtacağım sizi dedi gayet inançlı.

ah o insan ne heybetli bir gölgeye sahipti!
ama ne kılıcı keskin, ne de zırhı kalındı,
gawainius'du adı, gözü kara şoparynos,
saçlarından bileğine her şeyiyle yalındı.

insanlar inanmadı ona, her bir hayvan da.
bu körelmiş silah, bu pösteki entari,
bu çıplak ayaklarla sen misin savaşçı,
bu ne deliliktir diyerek gülüp geçti her biri.

aldırış etmedi mert şoparynos, şanlı gawainius.
atladı ürkek bir zürafanın cılız sırtına (8),
ve aradı iblisi, haftalarca aylarca aradı,
saplamak için silahını onun şeytan böğrüne.

dinlenmek için durduğunda bir suyun kenarında,
bir tepenin ardından ansızın belirdi düşman.
ve yiyiverdi o narin zürafayı (9) , ah bu ne cüret!
bizimkisi binmeye yeni bir sırt aradı hemmen.

neyseki aylak bir deve çıkageldi, öykü bu ya!
atladığı gibi gawainius, kör kılıcını kaldırdı.
göz göze gelip o kötülüklerin canavarıyla (10),
ustalıkla nişan alıp silahını salladı.

bir çığlıkla çırpınıp sendeledi yaratık.
gözlerinden ateş çıktı, dev başını eğdi,
zelzeleyle can verdi dönüp tepe taklak.
atış tamam, kör kılıç tam da böğründeydi (11).

az kaldı, sükunutle biraz daha dinleyin.
bitmedi henüz bu öykü, bitmedi bu şiir.
lanet okumadan şu bendeniz aciz ozana,
aşk ile şevk ile son kez daha dinleyin!

kara ruhu uçup gidince o şirret deccalın,
çıktı herkes saklandığı kuytu yerlerden.
ama inanmadılar şeytanı onun öldürdüğüne,
bir mucize istendi bu korkusuz yiğitten.

tuttu tüm canlılara gawainius, mert şoparynos,
kaptığı gibi böğürdeki kör kanlı kılıcını.
ve bir nur haresiyle kamaştı ortalık,
gördü herkes elindeki mucizevi yılanı (12) .

böylelikle ispatladı gücünü, bir sevinç koptu (13) .
seksen sekiz gün yerde kızıl şarap içildi.
aydınlandı yine dünya, mavi ve yeşil oldu,
yine bulutlardan berrak yağmur saçıldı.

sizlere anlatacaklarımı dinlediniz,
doğuşu, yaşamı, savaşı ve ölümü.
zorbalığın cenklikle soysuz yarışını.
ve mertliğin şanlı zaferini dinlediniz!

ah, gawainius! gözü kara ama aydınlık gawainius!
ne de güzel hallettin yerdeki canavarı.
ama ya hava, ateş, sudaki ne olacaktı,
biter miydi hiç bu dünyanın şeytanı!

ne için yaşıyorsun?

2006-05-26T03:55:00.000+03:00

"ölmek için yaşıyorum."diyordu her zamanki asık suratıyla dr. albert. yıllanmış nar şarabından öfkeli bir yudum daha aldı. "et in arcadia ego. ama şimdi hiç bir şey anlam ifade etmiyor benim için." alkolün etkisiyle belli ki bir şey geveliyordu yine. baloya katılanlar arasında zengin, sonradan görme ama soysuz tüccarlar, çevrelerine rüşvet almakla nam salmış yüzsüz friar'lar, fasiküllerinin arasında boğulmaları gerekirken "nasıl olduysa" kendilerini son aristokratlar sınıfına dahil etmiş tüysüz üniversite öğrencileri, boyunlarında yüz elli onsluk mücevher taşıyan, esasen bir mürebbiyeyle aynı bayağılığa sahip koca karılar, ve nice sözüm ona üst sınıf it kopuk vardı. bir kez daha tekrarladı lafını dr. albert: "ölmek için yaşıyorum." salon ahalisi köşeli şapkalarının altından ona nefretle baktı. ne de olsa viktorya ingilteresinde herkesin kulağını tıkayacağı, duymak istemediği uğursuz bir laftı bu. gerçeklik ve metafizik arasında gidip gelen talihsiz bir adamdı ama şu albert meerschaum. londranın dış mahallelerinde asylumların soğuk tuğlaları her geçen gün gökyüzüne daha da yaklaştıkça içinden çıkamayacağı mutlak bir görev zaruriyeti her geçen gün daha da canını sıkıyordu. öyle ya! bu çağda oxford mezunu bir londralıysanız yapmak isteyeceğiniz son iş herhalde ruhu karanlıklara karışan sinik akıl hastalarıyla uğraşmak olurdu. londra caddelerinde duman her kış daha da yoğunlaşıyordu. şehir, sanayileşmenin ve modernizmin doruğunda, tüm avrupa başkentlerini sollayacak bir güce ve ünvana kavuşmuştu. kalbini şeytana satmış günahkar aylaklar, etleri çürüyesice havalı fahişeler, aklını usçulukla yiyip bitirmiş bilim adamları, avrupa ve asya'dan haftalarca yol katedip gelmiş ilk backpackler, ukala üniversite talebeleri, şifayı aramanın derdine düşmüş bir ayağı çukurda yatalak hastalar, dahası eşkıyalar, dilenciler, yatırımcılar, köylüler, hukukçular, modern çağ sanatçıları.. londra'da deyim yerindeyse adım atacak yer yoktu o yıllarda. şehir bir curcunanın ve hengamenin ortasında, ama yine de vakur ve dimdik ayakta duruyordu tüm haşmetiyle. ama dr. albert için tüm bunlar koca bir yalan dolandan ibaretti. viktoryan gerçekçilik ve suyun dibine çökmüş bu çamur deryası arasında ne yaparsa yapsın tatmin olmuyordu. hindistan'da yaşayan bir ingiliz o yıllarda ne hissediyorsa o da muhtemelen aynısını hissediyordu. arada kalmışlık. aidiyetsizlik ve çekip gitme isteği. üstelik kan kırmızı nar şarabından içtiği son kadeh iyiden iyiye midesini bozmuştu. balodan ayrılıp etrafına dahi bakmadan evinin yolunu tuttu. onu bu zor günlerde tek yatıştıran bin bir emek sarfederek toplayabildiği parşömen kağıda işlenmiş el yazıları koleksiyonuydu. earls court'taki evine yaklaşmıştı ki arkasından dostane bir ses duydu: "parşömenlerine bakmaya mı? albert biliyor musun, sen kaçığın tekisin!" bu akıl hastanesinden meslekdaşı hobbyhorse'du. gerçek adı simon'du bu yaşlı adamın. ama bilimin gerçekçiliğine öyle bağnazca bir düşkünlüğü vardı ki hastanedeki deliler ona bu adı takmıştı. aslında uzun boyunlu, sarkık dudaklı ve sürekli iri burun deliklerinden soluyan bu adamın profilden bakıldığında bir katırı andırdığı da gerçekti. bu iki sebepten dolayı adı böyle kalmıştı. "simon, gerçekten seninle ağız dalaşı yapacak halde değilim, neden kendini de hastaların gibi bir yatağa bağlamayı düşünmüyorsun?"dedi albert ciddi bir tonda. hobbyhorse gerçekten dostundan böyle bir tepki beklemiyordu. "sen gerçekten kaçıksın!"diyerek suartını ekşitti ve tozlu caddeden yürümeye devam etti. arkadaşının kalbini kırmak albert'in umrunda bile değildi oysa o gün, sadece parşömenleri düşünüyordu. ve nihayet evine girebildi. sessizlik. ve her şeyden önemlisi yalnızlık. pardösüsünün bağcığını ve düğmelerini çözerken yine aklından o uğursuz cümleyi geçirdi. "ölmek için yaşıyorum." ama suratında bilmiş bir tebessüm oluştu sonra. devam etti. "ama parşömenlerimi de yanımda götürmek şartıyla!" bu kimsenin anlamadığı espriyi ne zaman yapsa gülerdi. çünkü gerçekten kaçığın tekiydi o! parşömenlerin ahşap zemine yayıldığı nemli odasına girdi. çırılçıplak soyundu ve kağıtları orasına burasına sürmeye başladı.

---------------------
bu.. bu.. ne bu? gerçekten bilmiyorum, neden yazdığımı da bilmiyorum. çok sıkıldım galiba ondan.

pazar değişkenleri

2006-05-22T05:02:00.000+03:00

dün üzerimde tipik bir pazar sabahı mayhoşluğu vardı. soğuk, kasvetli havalarda evde çay tüketmekten başka hiç bir şeyi yapasım gelmiyor. nihayet bahar geldi ama, yataktan kalkınca hiç üşümeden pencereyi açabilmenin nefis olduğunu bir kez daha hatırladım. hatırlanmakla kalmadı bu güzellik, suratımda saf bir mutluluğun izini de oluşturuverdi. bu mutluluğu dizginleyemedim kahvaltıdan sonra, kendimi pijamam ve cüzdanımla dışarı attım. aslında altımdakine tam bir pijama denemezdi, üç yüz altmış beş günün en az bir iki yüz günü içinde olduğum, grili siyahlı ekose, pantalondan bozma penye bir pijama. bir ara çok modaydı bunlar, annem almıştı sağolsun bundan beş altı sene önce. üzerimde yıllanmış, rengi solmuş bahtiyar füme rengi tişört, altımda bu garip ama çok rahat "şey", yani yatak kostümümü değiştirmeden dışarı attım kendimi. ne yapacağımı iskeleye gelene kadar bilmiyordum, ama motorları görünce binesim geldi. bu güzel güne bir boğaz sigarası yakışırdı. "beşiktaş'a geçer, kitap alırım." diye düşündüm hem. motorun yan tarafına, efil efil rüzgara inat oturdum. güneş, dalga, insanlar, pijama. basit te olsa mutluluk. kendimi nedense özgür hissediyordum, evden hiç kıyafet değiştirmeden ve aynaya bakmadan çıkmak bana "lebowski-vari" bir haz veriyordu. elimde bir white russian bardağı eksikti, ama o da olmayıversindi. zaten kahlua bulamıyordum ben. white russian yapamıyordum. kendimi gerçek anlamıyla "dude" gibi hissettiğim bir dönem arkadaşların evinde tutturmuştum "pijama giyip white russian içmeliyiz." diye. ömürlerinde hiç white russian içmemiş arkadaşların "yap ta içelim?" önerisiyle gaza gelip kendimi dışarı atmıştım. ama kahlua öyle tekel'den alınabilen bir likör değil ki, ben de bir büyük binboa, iki şişe pastorize süt ve kahve tozuyla geri döndüm. başladım kokteyli hazırlamaya, ama ne yaparsam yapayım içilecek tada erişemiyordu. iğrenç olmuştu. suratlarımızı ekşite ekşite içtik biz de. o günden sonra da bana içecek hazırlattırmadı arkadaşalar. ama arkadaşlar iyidir yine de. üsküdar-beşiktaş motorunda yaşadığım mutluluğa dönecek olursak demek isterdim bu noktada ama "beş dakikada beşiktaş" lafını haklı çıkarırcasına daha sigaramı söndüremeden bitti yolculuk. kendimi karaya ayak basan ahalinin içinde buluverdim. beşiktaş'ın kalabalığının arasında trafik ışığı beklerken altımdaki pijamayla özgürlükten ziyade bir acizlik duydum desem doğru olur herhalde. ama hiç bir şey o günki mutluluğuma gölge düşüremezdi. ellerim cebimde, umarsızca kitapçıya girdim. sanki bir sokak ötede oturuyormuşum da ekmek almaya çıkınca şöyle de bir kitap bakayım demişim gibi hissettim kendimi. sanki oralıymışım gibi. bu his beni oldukça rahatlattı. kitaplara daha da bir rahat baktım. biraz geç olduysa da yan cebime koyduğum cüzdanıma bakmak istedim. satın alabilme ve alamama bilinciyle kitap karıştırmak arasında dağlar kadar fark var çünkü. istese de kitap alamayacak olmanın verdiği his daha çok aylaklık gibi, beslemelik gibi. ki ben bu hissi çok iyi bilirim. para harcamadan dışarıda bir saat oyalanmam gerektiğinde gittiğim yer hep kitapçılar olur. süpermarketleri istisna tutarsak, üzerinize bir satış elemanının atlamadığı ya da çevrenizde rahatsız edici bakışlar hissetmediğiniz tek mağaza çeşidi kitapçılar. ama yine de insan kendisini tuhaf hissediyor. onlarca kitapta ellerinizin izi, hatta yapraklarında kazara yaptığınız kırışıklar kaldıktan sonra çekip gitmek vicdanen rahat değil hiç. onları kullanmış, onlardan faydalanmış ve sonra da ceketinizi giyip kapıdan düşüncesizce çıkıp gitmiş gibi oluyorsunuz. cüzdanımı yavaş yavaş cebimden çıkarıp açarken kafamdan bu düşünceler geçti benim de. ama sonuç hüsrandı. bir kitap alacak kadar para almamıştım yanıma. o yüzden fazla dokunamadım kitaplara, fazla kırıştıramadım. bir kaç dakika sonra da çıktım oradan. dönüş yolunda muhtemelen aynı motorun aynı yerine oturup aynı marka sigarayı yakmıştım. ama aynı rahatlığı hissetmiyordum. altımdaki pijama güven vermemeye başladı. cüzdan yan cebimde çok sırıtıyordu, kolayca çalınabilirdi sanki. altımda pantalonumun olmasını istedim o anda. telefonumla, anahtarlığımla ve paramla tam teşkilat gezmek istedim. uzaktan bakıldığında hiç dikkat çekmeyecek, alabildiğine gri ve soluk kostümüm de çok sıkıcı geldi. benim ikilemim bu zaten. her zaman yaşadığım bir sorun. olmak istediğim ve olduğumun ikilemi değil, bazen olmak bazen olmamak istediğimin ikilemi. halen kendimi en rahat nasıl hissedeceğimi bilmiyorum. bunun kararını veremiyorum, veremediğim için de tereddütle atıyorum adımlarımı. sanki ne yapsam içime sinmiyor. ne yapsam tatmin olmuyorum. yeşille grinin, white russian'la biranın, pijamayla pantalonun, bıyıkla topsakalın, yazla kışın arasında kalakalıyorum. en güzeli biliçsizce sürüklenmek belki de. ne de olsa su yolunu bulur, her ırmak denize akar en nihayetinde.

eve geldim ama giremedim sonra. anahtarımı almamıştım. emlakçıyla ayak üstü muhabbet ettim yirmi dakika kadar. onunla konuşurken rahatsız oluyordum artık. neyse ki çok geçmeden eve girebildim.

yukarılara gidesim var

2006-05-18T15:12:00.000+03:00

odama misafir etmekten çekinmediğim, başımın üstünde yeri olan, evimin anahtarını teslim edeceğim insanlar var benim. arada yazıyorum buraya da. işte bunlardan biri son günlerde gene aklıma düşüverdi. ben de kendisine saygıda kusur etmeyip ruhumun tüm kapılarını açtım yine kendisine, epey bir zamandır halini hatrını sormadığım için bin bir çabayla gönlünü aldım. kendi bestelediği yarı ruhani, açık renkli ezgilerini kanatlarını açarak mırıldayan bir kelt ozanesi bu. aslında bıraksak şimdi odayı apartmanı. serde bu hanım teyzemin evladı olup kırlarda bostanlarda bermuda şortla saklambaç oynamak, düşüp dizleri yaralamak var hep. gelsin bassın kokulu tendürdiyotu, başımı okşasın, zil çalıp "yemek hazır" desin. kırlardan koşup gelelim, bahçede sebze yiyelim. ardindan verandalı konakta arplar çalınsın, türküler söylensin. muhabbet hiç bitmesin, gönüller hep sıcak kalsın benim istediğim.

gel desen gelirim loreena teyze. o derece açık konuşuyorum. zaten ritimden çok sıkıldım son bir kaç gündür. bana doğa üstü, bulanık bir şeyler lazım.

ambarlar

2006-05-12T04:08:00.000+03:00

silme sigara dolu bir tabaka ne kadar zamanda boşalır? tabaka kullanmanın amacı kocaman sigara paketlerini taşımanın külfetinden kurtulmak değil midir? bir tabakaya ne kadar zamanda bir yükleme yapılmalıdır? erkekler günde kaç saat tabaka düşünüyor? n'oluyor şimdi? lennon'ün yüzü suyu hürmetine, beatle'lar ümmetinin hatrına binaen, yellow submarine'in kaportası aşkına, nedir bu bendeki sigara sevdası soruyorum kendime hep. bırakmak bir yana, her gün daha fazla bağlanıyorum, daha fazla alışıyorum sanki. saatim oldu bu benim, yaşantımın akışını domine etmeye başladı. geçirdiğim saatleri içtiğim sigara sayısına göre hesaplayabiliyorum. yatağa yatma anımı son sigaralar belirliyor hep. dışarıda yürürken yaktığım sigaralardan yolun uzunluğu hakkında tahmin yürütebiliyorum hatta. veya birini ya da bir şeyi beklemem gerektiğinde harcamam gereken süreyi içebileceğim sigara sayısına vurup sonrasında saate bakma ihtiyacı bile hissetmiyorum. n'oluyor yani? bu kadar abartmanın alemi nedir..

her tiryakinin sigarayla ilgili bir tarihçesi vardır kafasında. hele araya bırakma, ara verme, ya da en azından bunların bir girişimi girmediyse, tüketilen tütün oranı her geçen gün arttıysa zamanın ışık hızında akıcılığı ve kahpeliği hakkında da bir fikir oluşabiliyor rahatça. mesela benim tarihçem sakarya'nın tütün ambarlarında başlar. henüz çocuk sayıldığım yıllarda kasabanın yaşıt kızlarıyla iletişime geçebilmem için en büyük köprüydü sigara. on dört yaşında bir kızın sigara merakını giderebilmesi, nasıl bir şey olduğunu anlayabilmesi için uygun koşullar yoktu o yıllarda. paket satın almak "ufacığım ve sigara içiyorum, gelin beni yakalayın" demekle eş değerdi. çünkü eninde sonunda o koca paket gün yüzüne çıkacak, tüm sır deşifre olacaktı. kaldı ki içebilmek için yer de yoktu. küçükken sigara daha bir kokardı, dumanı daha bir yayılırdı sanki yakalanmayı kolaylaştırmak için. çekilen her fırtta koca bir hendek atlanır, bir an önce içeyim de bitsin diye abandıkça abanılırdı izmarite. o yüzden yumuşamış, filtresi ıslanmış ve alelacele içilmekten ucunda beş santimlik taş gibi köz oluşmuş sigara görüntüsü beni halen o tütün ambarlarına götürür. öyle yapardık çünkü. dumanı içimize çekmeden, sırf o gizemin ve yasağın cazibesine kapılıp maltepe'leri, samsun'ları kızlı erkekli elden ele dolaştırırdık. sigaranın bol kötü adamlı yeşilçam filmlerindeki kurban gibi çember içine alınıp bir oraya bir buraya savrulduğu bu yönteme "turnike" dendiğini de lise tuvaletlerinde öğrenecektim.

okul tuvaletinde sigara içmeye maruz bırakılmış biri için en pis tütün kokulan zaman o yıllardır. kabinden üçerli beşerli çıktıktan sonra ceketlerimize sinen ve günlerce geçmeyen o iğrenç kokudan ailem nasıl şüphelenmemiş halen şaşarım. gerçi parfüme bulanma yoluyla bu riski azaltırdık ama bu sefer de evden koku sürmeden çıkan bir çocuğun dönüşte bir litre parfümü kafasından aşağı boca etmiş gibi kokmasının getirdiği gariplik doğuyordu ama bir şekilde üniversite birinci sınıfa kadar yakalanmamayı başarmıştım ben. gerçi üniversiteye kapağı attıktan sonra yakalanma süreci de bitmiş oluyor. askerlikten falanca yıl kaçtıktan sonra muaf tutulmak gibi. yakalanmak değil o, olsa olsa haber vermek. bir "ben bile bile yakalandım" cılık, bir "artık sizin de haberiniz olsun"culuk durumu, ki o yılları da halen mumla aramıyorum desem yalan olur zaten. ders sonraları "hadi bahçeye çıkıp sigara içelim" sözleri duyulurdu o zamanlar öğrenciler arasında. sigara içmek bir eylemdi. bir amaçtı. ağıza alınmayı hak edecek kadar özel bir olguydu bazıları için. şimdilerde sağ elin işaretle orta parmak arasında yerini bulan daimi bir aparat oldu sigara. yumuşamıyor, ıslanmıyor, ısınmıyor eskisi gibi. ucunda beş santimlik katı bir köz de durmuyor, unutuyorum çünkü çoğu zaman yaktığımı. sigara tabakamı bile şarjörle oynar gibi doldurur oldum zamanla. başlarda ona dokunmak, insan içine çıkarmak ne kadar özeldi halbuki.

ben o sakarya'da gizli gizli tüttürdüğümüz mekanın dibindeki mısır ambarını da yanlışlıkla yaktım sonraları. bir jandarma, iki itfaiye arabasının müdahelesiyle koca kasaba kül olmaktan kurtuldu. bu yazı vesilesiyle yıllardır üzerime yapıştırılan "sigara içerken ambarı yaktı" yaftasından da kurtulmak istiyorum: o gün sigara içmiyordum ben orada. bayramdı. torpillerle kızkaçıranlarla oynuyorduk. hızımı alamayıp ambarı kundakladım. ama yanlışlıkla oldu. inanması güç ama gerçekten. kendime gelememiştim zaten bir hafta.

uyanmak

2006-05-11T04:56:00.000+03:00

denizde yüzüyorduk ne güzel dört arkadaş. bizden başka hiç kimse yoktu. sonra nedense sıkılıp sahile döndük. sapsarı ve çok soğuktu kumlar. bastıkça içim titriyordu. o anda bir kırılma yaşandı. kendimi çok çok ama çok yüksek bir binanın penceresinin dışındaki mermerde otururken buldum. kendi isteğimle ordaydım. ama neden orada olduğumu bilmiyordum, muhtemelen arkadaşlarımdan geri kalmamak için. sadece birimiz aşağıdaydı, nokta kadar görünüyordu. üçümüzse mermere oturmuş ayaklarımızı bilmem kaç yüz metreden sallayarak laflıyorduk. önümüzde az önce yüzdüğümüz deniz ve sapsarı kumlar. ufuk çizgisinden bile daha yüksekti sanki burası, dünyanın yuvarlaklığını bir kez daha ispat edecektik az kalsın. genişlikten, yükseklikten öte bir manzara. hem enine hem boyuna bir uçsuz bucaksızlık durumu vardı. sonra arkadaşlardan biri o koca yüksekliğe bir bahçe duvarı muamelesi gösterir gibi gayet normal bir şekilde aşağıya atladı. düştü, düştü, düştü ve yerde nokta oluverdi. sonra da diğeri atladı. yukarda tek başıma kalmıştım. benim de kendimi bırakıvermem gerekiyordu. işte bunun idrakıyla içim ürperdi. yapamıyordum. yapamazdım. yükseklik korkusunun en üst limitini hissediyordum iliklerime kadar. kalmıştım o mermerin üstünde. yapamıyordum işte. yapamazdım. rüyada olsam bile.

gözlerimi açtığımda annemle burun buruna geldim. gözleriyle bir şeyler söylüyordu sanki. suratında acizlik ve korku vardı. konuşmuyordu da. anlam veremedim, doğrulup kalktım yatağımdan. oda sessizdi, ev de. hatta dışarısı da. anneme bakıyordum, ağzından çıkacak bir iki kelime bekliyordum ama inatla suskundu. perdelerin hala kapalı olduğunu farkettim. açmak için elimi uzattığımda annemin arkamda titreyerek iç çektiğini duydum. korkarak dışarıya baktım. kaos. insanlar, arabalar, kediler, yapraklar. her şey ama her şey takip etmesi güç bir hızda hareket halinde. bir koşuşturmaca var ortada, dehşet dolu bir koşuşturmaca. ağaçlar devriliyordu. camlar kırılıyordu. bu hengame yerin sarsılıp önümdeki caddenin diklemesine ortadan ikiye yarılmasıyla akıl almaz bir boyuta ulaştı. yer, üstünde ne varsa bataklık gibi içine çekiyordu. sonra bir uğultu koptu. kafamı camdan yukarı kaldırdım. edi. evet, bildiğimiz susam sokağı'nın edi'si. bulutların arasında, kilometre karelerce büyüklükte, göz altları mosmor, o her zamanki bezginlikte üzerinde pijamalarla dünyanın tepesinde duruyordu. tanrı'yı görünmüştü artık. son gelmişti. annem kabul etmiş, sakin bir tonda fısıldadı: "kıyamet kopuyor."

bir direğin en ucuna sarılmış, etrafıma bakıyordum. karanlıkta tek seçebildiğim bembeyaz bir gemi ve üzerindeki sönük ışıklardı. ama bu beyaz bir garipti. sanki pasta kreması gibi, çol dolgun ve katı değil. geminin yüzeyine dokunsam parmağım içine batacakmış gibi. ucunda durduğum direğin beyazı da öyle oldu aniden. aşağı kaymaya başladım. suya girdiğimde direği bırakıp yüzmek ve karaya çıkmak istedim ama beyaz buna müsade etmiyordu.tüm vücudum ona sarılı kalmıştı, kopamıyordum. nefesimi tuttum. yavaş yavaş iniyordum hala. suyun içinde dikdörtgenler görüyordum. saydam ve iki boyutlu kutular. içlerinde de bir yerlerden tanıdık gelen ama deforme olmuş insanlar. toplu iğne gibilerdi. suratları olmamasına rağmen bana baktıklarını hissedebiliyordum. kutuların içinde çizgi halindeki vücutları yılan gibi kıvrılıyordu. nefesim yetmiyordu artık. yukarı çıkmak istedikçe daha da hızla aşağı kayıyordum. suyun dibi göründü sonra. dans eden yosunların arasında direk sona eriyordu. dibe değer değmez nihayet serbest bırakıldım. yüzeye çıkmak için var gücümle ayaklarımı çırpıyordum. ama suyun kaldırma kuvveti pek işlemiyordu burada. kutular hep aynı hizamda duruyordu çünkü. ayaklarım yoruldu. gözlerim karardı. boğulmaya başladım.

ben rüyalarımda korktuğum kadar hiç bir zaman korkmadım şu hayatımda. bilinçaltı sinsidir. bilinçaltı şeytandır. en zayıf noktalarını çok iyi bilir insanın. kafası attı mı korkunun dehşetin alasını yaşatır ona. ilk rüya yükselik. daha bu hafta gördüm. ikincisi kıyamet. orta okul yıllarından. sonuncu da boğulmak. bir kaç sene olmuştur. yükseklik ve boğulmayla ilgili kabuslar sık görürüm. hala korkuyorum ve var olduklarını biliyorum çünkü. ama artık kıyamet rüyaları görmüyorum mesela. edi'yi de.

sekiz kırk beş günleri

2006-05-07T04:53:00.000+03:00

"bunca yıllık hukukumuz var, olacak iş mi şimdi senin yaptığın?" diyordu sabri bey amca apartman kapısının önünde. telefonda konuştuğu kişiye hayli kızmış gibiydi. saat sabahın yedi buçuğu. bir insan bu saatte hukuk kelimesini neden kullanır, tartışacak çemkirecek birini nasıl bulurdu bilmiyordum ama bildiğim bir şey varsa o da sabri bey amca'yı sorgulamanın çok saçma olduğuydu. duygusuz bir gülümseme ve şişkinlikten kapanıp açıldıkları neredeyse belli olmayan gözlerimi kırparak kendisini selamladım. bu aralar istanbul'un havası hepten saçmalamış durumda. montla hırka arasında her sabah zor seçim yapmak zorunda kalıyordum. hangisini giyersen giyeyim kesinlikle öğleden sonra pişman oluyordum ama. o yüzden evladiyelik ev hırkamı dışarı çıkarken de değiştirmemeye karar verdim. en azından onu giydiğim zaman huzurlu oluyordum. yolun beşinci dakikasında beni bir üşümedir aldı yine. ama vapurda içeri oturup yağlı camlardan denizi boş bir elle seyretmek kadar sıkıcı olamaz hiç bir şey. yine dışarı oturdum arada bir titresem de. istanbullular vapur sigarasının değerini iyi bilir zaten, tasvire övgüye gerek yok.

yine aynı saatte vapurdan karaya atlayıp aynı saatte tramvayı beklemeye başladım. dışarıdaki hayata kapılıp gitmenin en zor kısmı ne yorgunluk ne de başka bir şey. bu rutinlik adamı günden güne un ufak ediyordu. yorgunluk rutinin içinde bir süre sonra kaybolup gidiyordu zaten, yaşamanın farkındalığıyla alakalı olsa gerek. çantamın ağırlığı da bu farkındalık için iki kilodan sekiz kiloya çıkmıştı. disk man, kitaplar, dergiler. bir gün içinde hepsini kullanmasam bile her an erişilebilir olmaları beni mutlu ediyordu. çanta önemliydi o yüzden. dolabının bir bölümünü yanında taşımak zahmetli ama buna değerdi. bunları düşünürken önümde duran metal tam ortadan ikiye yarıldı. tramvay kapısı hesapladığın zaman önüne denk gelmiyor nedense, ne zaman dalgın olsam önümde açılıyor kapı.

dersin başlamasına daha yirmi beş dakika vardı, bu da amfi önünde bir çay iki sigara içebilmek demekti. fakülte kapısının önünde durdum. dört-beş güvenlik görevlisi kolkola vermiş içeri girmeye çalışan bir grubu engellemek için etten duvar örüp canla başla ayakta durmaya çalışıyorlardı. bu manzara günün anlamsızlığına daha da anlamsızlık kattı. ortada bir hengame vardı, ama ne onlar ne de grup ses çıkarıyordu. sadece suskunca birbirlerini itip duran bir insan yığını görmek, hele hele bu saatte görmek çok absürt. sanki temsiliydi her şey. piyesvariydi. rutinin bir parçasıydı. ses çıkarmadan rolünü oynuyordu, görevini yapıyordu herkes. böyle olmamalıydı sanki. bu olmamalıydı.

çay ve sigaradan sonra amfiye girdim. "so" kelimesi ile derse başlayan hocalardan biri vardı yine önümde. bunca yıllık hukukumuz var, bir "merhaba" demek bu kadar zor muydu?

kabuk

2006-05-05T03:17:00.000+03:00

şopar aeternus'ta üçüncü döneme girdik.

yarasa, iskelet derken yeni tema kabuk oldu. şu yukarıda gördüğünüz garip şey benim yıllardır aklımda yer etmiş ve işin enteresanı nereden yer ettiğini de bilmediğim hemi kayasal hemi sürüngensel (hemi-hemi kalıbı ne güzeldir ya) garip bir şeydir. kabuk gibi bir şey işte, kurcalamayın.

bu görünüm daha bir duru, daha bir aydınlık sanki. içim bayılmıştı çünkü, iyi oldu. yine de yorumları esirgemeyin siz. kapı önü (shoutbox) sakinlerini de yersiz yurtsuz bıraktım evet. ama içim kan ağladı. ya da ağlamadı. kutudur en nihayetinde. bilmiyorum. isteyen her türlü iletişir ne de olsa. iletişim mühim.

öyle işte. kabuk!

bugün ne oldu?

2006-04-27T04:53:00.000+03:00

ev telefonunun ahizesini kaldırdığımda hatların yine karıştığını farkettim. bir erkekle bir kadın fıkır fıkır konuşuyordu. bizim buraların hatları hep böyledir, karışır arada. ben de her seferinde dinlerim başkalarının konuşmalarını, bayılırım, tek kelimesini kaçırmam. bir de hep apartmanın hatlarıdır bunlar, konuşanlar genelde konu komşu çıkar. bu sefer hatta güle oynaya konuşan alt kattaki ebedi bekar amcazademiz emlakçı beydi. caminin fahri müezzini, namaz sonraları makbuz mukabilinde bağış toplamakta üstüne olmayan bir adamcağız. konuştuğu kadına bariz bir "yazış" söz konusuydu. ağızdan düşmeyen canım cicim'ler, karşılıklı alınan hediyeler, haftasonuna adalara randevu ayarlamalar.. ben böyle ilahi "x abi" güleçliğinde dinlerken kadının ismi telafuz edildi. iffetiyle nam salmış yan apartmandan tesettürlü "y abla", iki çocuğa ve sadık bir kocaya sahip komşumuz. kötü oldum. çok mahrem bir yasak aşka tanıklık ettim kazara. yerine koydum hemen ahizeyi. şimdi olacak o kadar tandansıyla yüzümü kameraya dönüp mesajımı vermek ve akabinde ankaralı turgut türküsü eşliğinde konunun özet vtr'sini göstermek isterdim ama uğraşamıycam. yormayın beni.

konuyla ucundan alakalı ps: google'da arama yaparken "kız msn adresleri" veren site gördüm. terkettirmeyin bana bu ülkeyi, bu ne ya?

the show must go on

2006-04-20T05:23:00.000+03:00

"nasreddin hoca fıkralarındaki ahali yeşilcam figüranlarıyla parallelik taşır. birileri üç kuruş para için jönden dayak yiyip dururken bu zatlar da gırtlak derdi için g.t olmak zorundadır. içlerinde hoca'dan daha hazır cevap, daha zekiler yok mudur, vardır elbet. ama bu fıkralarda değişmez bir kural varsa o da hegemonyalar sistemidir. hoca sahnenin en ışıklı yerinde yüceldikçe yücelirken bu zavallılar tozlu kulislerde perişan olmak için sıra beklerler.."

sene sonu müsamereli için kimin ne yapacağı tartışılıp dururken ben de kan kardeşim, biricik arkadaşım suha ile arka sırada çene çalıyordum. ne konuştuğumuzu tam olarak hatırlamam imkansız, ama muhtemelen ya halen bitiremediğimiz bir amiga oyunu, ya da okuldan sonra cebimizdeki parayı nasıl harcayacağımızla ilgiliydi. suha'yla yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi o yıllarda. sıra arkadaşıydık, aynı mahalledendik, aynı kızı seviyorduk, aynı şeylere gülüyorduk. bu ilkokulda biriyle en yakın arkadaş olabilmek için yeter artardı zaten. hatta fazla bile gelirdi. müsamereler hakkında konuşulanlar genelde aynı olurdu. iki-üç kişi atatürk ve okulun önemiyle ilgili şiir okurdu kesin, bu garantiydi. okulda bir folklor hocası varsa her hangi bir yöreden davullu zurnalı bir dans gösterisi de çok revaçtaydı o yıllarda. bir de koro vardı tabi, milli eğitim'e bağlı her okulun olmazsa olmazı. okul sadece dört duvarla çevrili bir bina değildi, olamazdı. okulu okul yapan korosuydu, futbol takımıydı, folklor ekibiydi. en vasıfsız bir çocuğun bile bu faaliyetlerden birinde bulunması gayet basitti. kimse vasıf aramazdı zaten. maksat sosyal aktivite olsun, yavrularımız bu çalışmalarla sorumluluk alsın, çevre yapsın, kendi kişiliğini bulsun. bunun gibi şeyler.

konu hepten dallanıp budaklanmadan kamerayı yine sınıfa ve son sırada çene çalan iki arkadaşa çevirelim: sınıf öğretmeni nesibe hanım dersin bitimine yakın bizi yeni farketmiş olacak ki ön sıralarla dakikalardır süren müsamere konuşmalarını yarıda kesip doğruldu, bize baktı. "siz de bir şey yapsanıza?" dedi. aslında bu tip sahne şovları bize göre değildi, biz daima yapılanla gülüp eğlenen, alay eden taraftık. ama ön sıra oturan cici kızların, yumurta kokan oğlanların sıkıcı ve klişeleşmiş gösteri anlayışına bir baş kaldırışla tokat bibi cevap verme isteği sardı bizi o anda. suha ile göz göze geldik. "biz de bir şey yapsak ya?" bakışı attık birbirimize ve o anda karar verdik. "tamam öğretmenim."

okul bitiminde mahalleye doğru yürürken ne yapsak ne hazırlasak diye fikir teatisinde bulunuyorduk. bir piyes hazırlamaya karar vermiştik, orası kolay. ama konuyu belirlemek zordu. henüz ilkokul beş'e gitmemizin verdiği çapsızlıktan olsa gerek aklımıza bir şey gelmiyordu. ama ben suha'ların apartmanının girişinde konuyu buldum. "nasreddin hoca" dedim, okulda hiç yapılmamıştı. iki kişilik dev bir gösteri. hem komik olurdu hem de ilgi çekerdi. hemen orada anlaştık. bir gün sonra da öğretmene bildirdik. tamamdı artık, sene sonunda on beş dakikalık bir nasreddin hoca şovu düzenleyecektik.

dört paragraftır anlattığım bu saçma hikayenin can alıcı noktası işte bundan sonra başladı. suha'yla fıkraları belirliyor, araya kendi yorumlarımızı katıyorduk. ama kimin nasreddin hoca olacağını hiç konuşmamıştık. aklımıza gelmediğinden değildi elbet, ikimizin de hoca olmak istediği ayan beyan ortadaydı. kattığımız yorumlar, kostümle ilgili detaylar hep hoca'yla ilgiliydi. gösteri hayli hoca odaklıydı. ama konuyu açmaya çekiniyorduk, aramızda durmadan büyüyen bir gerginlik havası yarattı bu konuşulmayan mevzu. hoca'yı kimin oynayacağı belirlenemedi günlerce, ta ki iş sınıf öğretmenine intikal edene kadar.

ben hoca'yı oynayacağıma kesin gözle bakıyordum. repliklerini çoktan ezberlemiştim. hatta kostüm için babama kapalıçarşı'dan bir fes aldırmış, anneme de etrafını bezle ördürtüp kavuğumu bile hazır etmiştim. takma sakalı nasıl halledeceğimi düşünüyordum. hoca ben olacaktım çünkü. ben olmalıydım. suha'dan daha komiktim, gırgırda şamatada ondan daha baskındım, sempatiktim, kavuk kafama cuk diye oturuyordu. hoca'yı oynamak için doğmuştum işte, var mı ötesi. hem öğretmenimiz de hoca'yı benim oynamamı isteyecekti. tek derdim bunu suha'ya nasıl açıklayacağımdı artık. tek derdim suha'yı "soru soran ahali" rolüne razı etmemdi.

nesibe hanım gösterimizi konuşmak için sonunda dersin bir bölümünü bize ayırdığında gelişmeleri ona aktarmaya başladık. hangi fıkraları canlandıracağımızı anlattık heyecanlı heyecanlı. ve artık beklenen an geldi. o, soruyu sormadan ben kurnazlıkla atılıp söz aldım. kavuğu ve takma sakalı hazırladığımı, entariyi de en kısa zamanda bulacağımı söyledim. bundan suha'nın haberi yoktu, şaşırmıştı. ve işte nesibe hanım'ın beni yıkan sözleri döküldü ağzından sonra. "ama suha geldi benle konuştu, o oynayacakmış hoca'yı. ben de olur dedim." bu sefer şaşıran taraf bendim. ben evimde gizli gizli kostümümü aksesuarımı hazır derken, suha daha pratik bir yol seçmiş gitmiş benden gizli konuşmuştu öğretmenle. yenilmiştim. kızarıp bozardım. suha'dan hayatımın kazığını yemiştim. o can ciğer dostumdan, en yakın arkadaşımdan..

sonraki günler suha'nın hiç bir kostüm hazırlamadığını öğrenip öğretmenin zoruyla takma sakalı, kavuğu ona hibe etmeme mi yanayım, hiç çalışmadığım "soru soran adam" repliklerini ezberlemeye çalışmamamı, yoksa ekstradan takma bıyık bulmaya çalışmama mı bilemedim. hoca ben olmalıydım. hoca ile suha'nın ne alakası vardı. suha soru soran adam olmalıydı. bu gösteride arka planda kalmalıydı. çıldıracaktım. ama şov gerçekleşmeliydi. geri dönüşü yoktu.

yaklaşık iki yüz öğrenci ve bir o kadar velinin alkışıyla sahneye çıktık sonunda. suha'yı kovuğuyla, ak sakalıyla, kehribar tesbihiyle, entarisiyle görenler coşkuyla gülüyordu. ben de arkasından ezik gibi, bir takma bıyık bir folklor elbisesiyle onu takip ediyordum. beni gören bile yoktu. tüm gözler hoca'nın üstündeydi. sonra arka arkaya başladık fıkraları canlandırmaya. sordum:

-hocam eski ayları ne yaparlar?

bilmişçe tok bir sesle cevap verdi.

-kırpıp kırpıp yıldız yaparlar.

cevabı yemiştim işte.

-peki hoca, dünyanın merkezi neresidir?

-benim eşşeğin sağ arka ayağının bastığı yerdir.

-ama hocam nasıl biliyorsunuz?

-inanmazsan ölç te bak!

suha cevapları yapıştırdıkça göğsü daha kabarıyor, sahnede yüceldikçe yüceliyordu. bense sürekli ağzıma tıkılan yanıtlarla perişan oluyordum, rencide oluyordum. kavuk benim, sakal benim, entari benim, fikir benim. ama parlayan o, sönen bendim. emeği ben harcamıştım, ama kaymağını o yiyordu. hoca sahnenin en ışıklı yerinde yüceldikçe yücelirken zavallı ben per perişan olmak için repliğimin sırasını bekliyordum. bu işkenceye on beş dakika katlanmak zorunda kaldım ben o gün. işte suha'dan da o on beş dakikada nefret ettim. sonra arkadaşlığımız eski gibi olmadı, olamadı. suha'nın hiç bir şaklabanlığı o kazıkla dağlanan yüreğimi onaramadı. üsküdar'ın dandik bir atari salonundaki dandik bir jeton kavgası yüzünden de arkadaşlığımız bitti. suha kalleş bir çalımla kavuğu takıp hoca oldu belki, ama benim arkadaşım olamadı. hegemonya kavgası yaktı bizi.

nisan bilançosu (neydim ne oldum?)

2006-04-03T03:18:00.000+03:00

geldik mi nisan'a.. vay be. geçen yılın bahar ayları dünden farksız. zaman su gibi olmasa da konsantre meyve özü kıvamında akıp geçiyor işte. çardak gibi. tang yoktu eskiden, çardak vardı. sek içmeye çalışıp şeker komasından hayata gözlerini yuman insanlar olurdu. susardık eskiden. iki anlamda da. zor yıllardı o zamanlar. ama konumuz bu değil. bir yazının konusu daha ilk paragrafta saptırılmaz hem, çok ayıp.

7-8 ay önce kendim ve hayat yolunda kat edeceğim ara patikalara yönelik aldığım kararların kaçını yerine getirdim, bu planın programın neresindeyim bir hesaplayayım dedim ben. hem böyle yazıp çizince bir tazyik olur, ara gaz olur belki bana.

ağustos 2005 civarı yine sıkıcı bir pazar akşamı aldığım kararlar:

1- tüm derslere girilip, tüm metinler okunup, sınavlara çalışılıp bu dönem okul bir çırpıda bitirilecek. (tavize tahammülü olmayan en katı kural bu)

2- çeşitli beyin mıncıklayıcı tüketim maddelerinden uzak durulacak, hayat fıldır fıldır gözlerle, daha dinç yaşanacak. (dr.alban öğretileri)

3- uyku düzeninde bir istikrar sağlanacak. geceleri erken yatılıp sabahları erken kalkılacak. bir yumurta sütle çarpılacak. (sütün ilahi gücüne yönelik bir proje)

4- saçlar hiç gözünün yaşına bakmadan kesilecek. yetmezmiş gibi sakalın da kökü kazınacak. (iki buçuk sene görüşülmeyen berberle eski samimiyeti kurma çabası da bu kural kapsamında)

5- bilgisayar artık adının hakkını verircesine sadece bilgi sayacak. download yapacak, google ana sayfa olacak, oyunlar silinecek. ve bunun gibi şeyler. (bilgisayar koltuğunun ömrünü uzatmaya yönelik uzun vadeli proje)

6- sigara konusuna bir çözüm bulunacak. ("sigara bırakılacak" demeye cüret edemediğim için yumuşatılmış tatlı su kuralı)

7- kişisel gelişime katkı sağlayacak çeşitli oda içi aktiviteleri tertiplenecek. (ne olduğu halen belirsiz kural)

8- gezmelere az ama öz çıkılacak. (ekonomik tasarruf paketi)

9- karşı cinsle özel ilişkiler kapsamında takınılan badak ve umursamaz tavır tarihin tozlu sayfalarına gömülecek. ("nisan mayıs ayları, gevşer gönül yayları" temalı çalışma)

10- ne yardan vazgeçilecek, ne serden. (geçerliliği için üstteki görevin tamamlanmış olması gereken bağıntılı kural)

11- her şey çok güzel olacak. (maddelere genel bir bakış ve motivasyon amaçlı)

şimdi de nisan 2006 itibariyle sonuçlara göz atalım:

1- taviz verilmedi. harfi harfine uygulandı. böyle giderse üstü çizilecek bu maddenin yaza kadar. yordum epey.

2- dr.alban öğretilerine bir kaç kaçamak haricinde sadık kalındı. onlar da sayılmaz zaten. gözlerim fıldır fıldır olmasa da eskisine nazaran daha anlamlı bakıyor.

3- uyku düzeni aynı saçmalıkla kararsızlığını koruyor. ama gece yatarken o çalar saat bir kere kuruldu mu sabah istenilen saatte kalkılıyor. acı yok!

4- saçlar üç numaraya vurduruldu. sakalların kökü kazındı. orhan gencebay bıyığı bırakıldı. berberin çayı içildi. üzeri çizildi bu görevin. mission accomplished! budur!

5- bilgisayar koltuğu geceleri dolu, ama gündüzleri artık boş oluyor. download gırla, google'a arada bakılıyor. tek bir oyun kaldı, o da zararsız bir şekilde duruyor kendi çapında. kabasını aldım bu maddenin de.

6- duman sabah akşam ciğere doldu. çakmakların gazı bitti. paketler tüketildi. yalan oldu bu madde. olmamalıydı, ama oldu.

7- bu maddeden kasıtın ne olduğu halen anlaşılamadığı için ileri bir tarihe ertelendi. anlam kazandığı gün üzerinde çalışmaya başlıyacağım.

8- gezmeler saat, sapıtma düzeyi ve hafta başına düşen nicelik yönünden kısıtlandı, adama benzedi. param da cebimde kaldı.

9- bu madde geçersiz bir işlem yürüttü ve kapatıldı.

10- ön koşul standardı sağlanamadığı için bu madde de üsttekinin kuyruğuna takılıp gri gandalf misali karanlığı boyladı.

11- bu madde sonraları çok komik geldi. hem 10 madde daha resmi, daha derli toplu duruyor gibi.

cevap anahtarını kağıdın üstüne koyup bakarsam 4 doğrum 4 yanlışım 3 te boşum var. doğrular yanlışı götürünce geriye 3 netim kalıyor. sorulardan biri (11) iptal edildi. sonuçta 3/10 totalde yaptığım skor. barajı geçer miyim? zor. ama daha da çok çalışıcam söz. olacak bu iş. ne diyorduk? çardak.. üsküdar'da fabrikası vardı bu çardak'ın. içini merak ederdim hep, giremedim ama hiç, almadılar. öyle her isteyen her istediği yere giremezdi zaten o zamanlar. ekmeği de karneyle verirlerdi. benim karnelerim hep kurdelalı olduğu için sorun olmazdı ama. biz ailecek benim karnelerimle hayatta kaldık o yıllar. şimdiki çocuklara bakıyorum da. zor, çok zor..

türküm, doğruyum, akışkanım

2006-03-23T03:09:00.000+02:00

müdür beyler takribi yüz-yüz elli kişilik öğrenci güruhunun en önüne geçip bayrağın yanında dikildi, yüzlerini onlara döndü. mikrofonu öyle rahat tutuyordu, konuşmasını o kadar rahat yapıyordu ki hiç olmayacak bir adama tek bir nedenden dolayı da olsa hayran kaldım bir müddet. onca çocuğu çok iyi susturuyor, çok nizami çift sıraya sokuyor, çok ta güzel konuşmasını dinlettiriyordu. günün -şu anda gerçekten hatırlamadığım- anlam ve ehemmiyeti hakkında dan-dun yapılan kısa nutuktan sonra hocaların dikildiği gruptan bir kadın da en önde yerini aldı. fönlü, küt saçları, buğulu, kalın gözlüğü, siyah yakalı ceketi ve sağ elini işaret parmağı önde olacak şekilde ahenkle bir sağa sola sallamasıyla müzik öğretmeni olduğunu anladım. derken nerden geldiğini çözemediğim cılız ve cızırtılı bir istiklal marşı doldu kulaklara. sağ el, sağa-sola-yukarı-aşağı gidip geldikçe öğrenciler de hep bir ağızdan ufak okul bahçesini çınlattılar sesleriyle. şanlı sancak, ulu bayrak, kutsal marş, müzik öğretmeni.. bense kendimi yabancı futbolcu kontenjanından ülkemize gelen ve istiklal marşı törenlerinde ağızlarını kıpırdatmayan ama anlıyormuş ve hissediyormuş gibi gözükmeye çalışan o gariban futbolcular gibi hissettim nedense. ne yapacağımı bilemedim. iliklenmemiş, rüzgarda kuyruğu afili afili sallanan ceketimin içinde, sanki kuvay-i milliye ruhundan kopup geliyormuş, ağlamak üzereymiş gibi derin bakan gözlerimi kısıp ufka daldım. marştan sonra kıpırdanmaya başlayan çocuklar hiç mola vermeden andımız (öğrenci andı) engeline takıldı. ön sıradan, henüz ortaokulda olmasına rağmen göbekli bıyıklı ve ortayaş üstü bir amca umursamazlığında ve salmışlığında bulunan gariban bir öğrenciden, pespaye bir takım elbise içinde belki şu ana dek yüzlerce kez tekrar ettiği andımız'ı bir kez daha okumanın verdiği aşinalıkla hızlı hızlı kısa cümleler döküldü. o söyledi, kitle tekrar etti. ben acaba "eyyy büyük atatürk!" kısmında tavrı ne olacak diye merak ederken (çünkü andımız'ın climax'idir bence bu kısım, söyleyenden o anda kendini kaybetmesi, o inanç ve duygu yoğunluğunda coştukça coşası beklenir gibi gelir bana) bu bölüm de bir çırpıda söylenip oldu bittiye getirildi. öğrenciler çift sıra halinde tesbih tanesi gibi içeri akarken okulun açılışı -muhtemelen- her zamanki rutinlikte bitmiş oldu. sabah yedi buçuk, gün pazartesi. takım elbise, kemer, kravat. kösele ayakkabı.. halbuki "let the sun shine in" dinleyen adamdım ben bir iki sene önce. neler oluyor, bir anlasam..

dışardan gelen, kim olduğu belirsiz, yeni bir insan sıfatıyla çekine çekine kapıyı açarken "öğretmenler odası mahremiyeti"ni bozduğumu düşünüp rahatsız oldum. öyle ya, o kapı ardında ben olmasam ne geyikler dönecekti, ne ayıp şeyler konuşulacaktı, ne dedikodular çevrilecekti belki, ben varım diye hiç biri olmadı ama. gergin ve diken üstünde geçen bir kaç dakikadan sonra kendimi trainer hocamla beraber gürültüsü koridora dolan bir sınıfın kapısından içeri girerken buldum. meraklı, kıskanç, alaycı, hayran, karman çorman bir yığın bakışın arasında en arka sıraya kendimi zor attım. topu topu kırk dakikalık ders geçmek bilmiyordu, present perfect tense kafalara oturmuyor, örnek cümleler havada uçuşuyordu. dersten kopup sağımda asılı duran sınıf panosuna ilişti gözüm. özenle yazılmış şiirleri, andımız'ı okuyan çocuktan bile daha ruhsuz okuyordum içimden, bilmeceleri bilemiyordum, komik şakalar bölümüne hiç gülmüyordum.

nihayet zil çaldı, ilk ders bitti. koca okul bir yaygarayla dışarı akın eden öğrencilerin sesiyle doldu taştı. o hengamede meraklı öğrencinin biri yanıma koşup "siz kimsiniz?" diye sordu, "ben de bilmiyorum". dedim. espri yaptığımı sanıp güldü. onlarca bakışın arasında podyum mankeni gibi düşünerek yürürken (ne kadar zordur düşünerek yürümek..) hocamın peşinden öğretmenler odasına girecek gibi yaptım, aniden yönümü değiştirip tuvalete daldım. kapağı kapalı klozete oturup bekledim biraz. iki dakikalık ta olsa huzur.. eriyecek gibi oldum.

türküm, doğruyum, akışkanım..

kadehi şişeyi kırırım bugün!

2006-03-17T14:04:00.000+02:00

cengiz..

cengiz denirdi ona, cengiz kurtoğlu değil. "cengiz kaseti yaptım dinler miyiz?" gibi. ya da "olum aslında bir gün paraya kıyıp cengiz'e gidelim?" şeklinde. diğer şehirleri, semtleri, mahalleleri bilemem ama her akşam camlarında yangın çıkan üsküdar'da bir cengiz sempatizanlığıdır giderdi eskiden. zaten o yıllarda benim gördüğüm türk genci kumaş pantolon-ceket giyip halen aşk ile şevk ile arabesk dinleyen eskiciler ve şehire adapte olup kot pantalon-deri cekete terfi ederek fantazi müziğe gönül veren yeniciler olarak iki ye ayrılırdı. metalciler-asitçiler muhabbeti hiç bir zaman uğramamıştı çünkü üsküdar'a. yoktu öyle bir şey, bilmezdik. üsküdar'da doğup büyüyüp "yok ben hiç cengiz dinlemedim, müzik hayatım bir scorpions kasetiyle başladı." demem bu yüzden çok yapmacık durur. dürüst olucam. elimizden tutan da yoktu bir de bizim. eniştesi, halası, dayısı, abisi, ablası tarafından yol gösterilen biri olamadım hiç. lisede tek başıma keşfettiğim ve uzun bir müddet tek başıma dinleyip kimselerle coşkusunu paylaşamadığım bir kaç "karışık kaset"le anca bir yön çizebildim. ondan öncesi malum. cengiz dinlerdik biz. salacak'ta kayık kiralayıp elde biralar, ay ışığında kız kulesi'ne karşı dün gece sevgilimizin resmini öpüp te yattığımızı söylerdik birbirimize. kule'yi koruyan köpeklerin gazabından geri kalmadan, nasıl da kıyardı bize o hain geceler, gıkımızı çıkarmazdık yine de. ama en güzeli her zaman "yarimi ellere gelin etmişler" zamanlarıydı. arka mahalle edebiyle yoğrulmuş ve default bir aşık olma potansiyeline sahip bıçkın delikanlılar olarak iki biradan sonra ağzımızdan dökülen ilk şarkılardan olurdu bu. kayıktan ne hikmetse denize düşmeden (ki düşmüşlüğümüz de var), sarhoş şansıyla inerken şişman, kahverengi efes şişesi havaya kaldırılır, alırdı bir yiğit eline sazı..

"beyyaz gelinliğiiiiiiiiiii (bu kısım mümkün olduğunca nameli ve uzun olacak, kafa omuzlardan ileri doğru uzatılıp gözler kısılacak) giymiş üstünnee.."

tok bir tonlamayla "ne güzel yakışmış esmer tenine!" kısmı hep bir ağızdan söylenmeye başlanırdı ardından.. (yarım deste yarma gibi erkeğin can ciğer arkadaşlarının sevgilisini kastederek bu cümleyi ultra-erkek egemen bir ortamda söylemesi de ayrı bir mizansenmiş. o zamanlar farketmemiştim.) bu şekilde katılım sağlanırdı işte. sonrası evlere şenlik, tüm repertuar "havuza" dökülürdü mahalleye dönüş yolunda. şarkılar akıp geçtikçe gönüller tek bir yürek, tek bir vücutta toplanıp gürültüden cinnet geçirip uyuyamayan pijamalı bir amcabeyin balkondaki çırpınışlarına tepki olarak gecenin bakirliğine daha da bir taarruza geçilirdi. kadehi de şişeyi de kırardık o gün işte, canlandırın gözünüzde.

bir de o yıllarda cengiz dinleyenlerin hepsi "enigma-sadeness" bilirdi ne hikmetse. o kültürde "paynır" taktırılan arabayla sahilde turlarken dinlenecek hem cilalı, hem de bol baslı bir parçaya gereksinim vardı çünkü. sadeness bu boşluğu kapatırdı. cengiz'i bilen, sadeness'ı da bilirdi. garip bir bağ. enigma nerde, cengiz nerde, biz nerdeyiz.. noluyordu o yıllarda? noluyordu üsküdar'da? resmen yardıma muhtaç bir haldeymişiz. can çekişiyormuşuz. dibimizde de kadıköy var, biri de gelip yardım etmemiş iyi mi.. ne ayıp ya..

şoparberg deneyi

2006-03-11T04:44:00.000+02:00

ne olduğu önemli değil, tabelasına bakmadan her hangi bir binaya giriyorsunuz. içerde sağa sola bakınırken yüzünü duvara dönmüş tek başına duran birini görüyorsunuz. duvara konuşuyor bu kişi. sağ elini kulağına dayamış, ayakları saçma sapan bir ritimde ve aralıkta yerinde adımlar atıyor. sol elini de duvara sürtüyor yerli yersiz, işaret parmağıyla hayali şeyler çiziyor duvarın yüzeyine. gülüyor, sinirleniyor, şaşırıyor, geriliyor. hiç bir şey anlamadığınız şeyler konuşuyor. sağ profilden göremediğiniz bu kişiye yaklaşıyorsunuz, açınızı ayarlayıp kulağına tuttuğu şeye bakıyorsunuz. cep telefonu. yaptığı garip hareketler, konuşmalar, hissiyatlar, tüm bu garip bağlam cuk diye çözümleniveriyor. problem yok. tamam binayla işiniz bittiyse çıkabilirsiniz artık. ha bir de bakın ne binasıymış bu: vergi dairesi. ya ne işiniz var o sıkıcı yerde zaten, çıkın çıkın.

sonra ben sizden rica ediyorum yandaki başka bir binaya girmeniz için. beni kırmayıp giriyorsunuz. üst paragraftaki manzaranın aynısıyla karşılıyorsunuz. yine yüzünü duvara dönmüş, sağ elini kulağına dayamış, saçma sapan hareketler yapıp kendi kendine konuşan biri. aynı sinsilikle yine yaklaşıyorsunuz sağ tarafını görmek için. eliyle kulağı arasındaki şeye bakıyorsunuz. kırmızı bir elma. şaşırıyorsunuz. zaman ve mekandan soyutlanıp kalakalıyorsunuz. kendinize gelir gelmez koşar adımlarla çıkıyorsunuz oradan. yine bakın bakalım neymiş girdiğiniz bina: akıl hastanesi. e siz de bir doğru düzgün yere giremediniz şu yazıda. ben napayım.

bu benim geliştirdiğim bir deney oluyor efendim. siz de faresi oldunuz gerçi ama bilim için her şey mübahtır. takmayın kafanıza. her neyse; kendisine "stanford-selamsız şoparberg deneyi" adını verdim ben bunun. literatürde "telefon-elma deneyi" diye de geçebilir, izin veriyorum. amacım bu testi öss sınav soruları arasına sokmak. nesnelerin bir bağlam yaratmada ve algı sürecinde ne kadar aktif olduğunu gözler önüne sermek istedim. sempatik olmak istedim. bir kere de ben vurayım dedim be amca.

this is my rifle this is my gun

2006-03-07T04:14:00.000+02:00

aylardır buradayız ve silahımı bir kez bile kullanamadım.

sam mendes filmlerinde ana karakter hikayesine anlatıcı edasıyla başlar. ilk cümleleri vurucudur, girizgah başarılıdır. ardından konuşmayı bırakır ve destur çekip hikayenin içine dalar bizle birlikte. sonrası malum, çorap söküğü. yarı şizoid yarı travmatik ama asla ajitasyon ya da acıtasyona mahal vermeden, seyirciyle yüz göz olmadan akıp giden altı kot pantolon üstü ceket kravatlı eklektik bir sunum..

son film jarhead'de de karakterimiz, canımız cicimiz, son dönem amerikan sinemasının pek bir "alterno" gençlik idolü haline gelmiş ergen donnie darko'muz, bu filmdeki adıyla erbaş Anthony Swofford'umuz yılgın ses tonuyla konuşmaya başlar. "bakalım senin hikayen ne imiş?" demeye kalmadan full metal jacket'vari bir hırçınlığa sahip acemilik evresini görürüz askerimizin. özellikle erkeklerin daha da yakından hissettiği o "askeriye soğukluğunu" beş dakika içinde içimizde hissederiz hissetmesine ama keşke geriye kalan yüz dakikada gördüklerimiz yine askerini ezim ezim sindiren "kaka çavuşlar", birliğine ölmeyi emreden pek bir cengaver komutanlar ya da sinsi bir düşman olsa idi diye hayıflanmamıza da az kaldığını bilirsek pek bir iyi ederiz. çünkü şu ana dek pek girilmemiş ve işlenmemiş bir yerden savaşı göreceğizdir bu filmde. onlar sıkıldıkça biz de ter dökeceğizdir ekran başında. şunu çok geç olmadan belirtmekte fayda var ki jarhead'le ilgili hoppadanak diye genel bir kanı oluşuverdi bilir kişilerce: "bu bir savaş filmi değil, kesinlikle bir asker filmi." katılıyorum. ama öyle klasik bir "savaş psikolojisi" üzerine oturtulmuş bir asker filmi de değil bu. çünkü biz savaş filmlerinde şu ana dek hep kahramanlık gördük. çatışan, aksiyon içinde olan, ölen, öldüren askerler gördük. ama bu sefer durum biraz farklı, ve kim ne derse desin 20.y.y. kriterlerine göre çok daha gerçekçi. konu sadece amerika olmamakla birlikte; geçtiğimiz yüzyılda yapılan savaş ya da en azından savaş girişimlerinde çoğumuz farkettik ki kahramanlık olmadı. ölen ya da öldürülen askerler orana vurduğumuzda o kadar da tarih kitaplarına geçecek kadar önemli bir kitle değildi. teknolojinin ve emperyalizm politikasının olduğu bir savaşta pek çok asker aslında kelimenin tam anlamıyla "işlevsiz"di ve sadece rakamsal çoğunluğu sağlamak adına o üniformayı giyiyordu. orta çağdan itibaren kılıçla kalkanla kazanılan kahramanlık savaşları, dünya savaşlarıyla birlikte geride kaldı. ama onlarda dahi ortada işlevini yerine getiren tüfekler, miğferler yok değildi. ama jarhead'de gördüğümüz körfez savaşı'nda ve çıkan bir kaç tek tük mini-savaşta daha sonucu belirleyen ne kılıç, ne tüfek, ne de miğfer oldu. "güç" değerleri hayli değişmişti çünkü. savaşlar çok daha soyut ve değersel etkenlerle kazanılır olmuştu. (en büyük örnek tabii ki amerika) hal böyle olunca savaşa gönderilen yarım milyon askerin sadece sayısal bir rakamdan ve ülke vatandaşlarına verilen milliyetçi bir pompadan ibaret olduğu açık. bu filmde askerler bir çölün ortasında savaşmayı bekliyor. bekliyor, bekliyor ve yine bekliyor. ama düşmanı ne biz görebiliyoruz, ne de onlar. aylarca alınan eğitim, televizyonda ceset görünce midesi bulanan "default" bir insanı öldürmeye programlı bir hayvan haline dönüştüren sanal psikoloji, ve niçin savaştıklarını bile bilmeyen apolitik askerlerin üzerine örtülen suni bir vatan sevgisi, yapay bir kahramanlık sevdası. bu savaşta hiç bir işlevlerinin olmadığı ve savaşa hiç bir şekilde müdahale edemeyecekleri gerçeğini hissettirmeden onları bir çölün ortasında aylarca bekletebilme kabiliyeti. ve sonunda aylarca tam teçhizat nöbet tutmasına rağmen bir kez bile düşman göremeyen askerin bir ıraklı subay görünce onu vurmak ve en azından bir şey yapabilmenin tadına varmak için üssüne yalvarması. havaya atılan ateşler.. yakılan kamuflajlar.. topu topu bir kaç dakika süren ama yine "boş" bir aksiyon, ve savaş bitince yapılan nedensiz bir kutlama.. sinir mekanizmaları savaşmaktan değil, savaşamamaktan mahvoluyor jarhead'de.

savaşın anlamsızlığını pek çok film işledi şu güne dek, savaşı eleştiren ya da irdeleyen yüzlerce sinema filmi çekildi. başyapıtlar çıktı. ama bir askerin hissettiği bu "işlevsizlik" ve "hiçlik" duygusunu deşifre edebilen ilk ve tek güncel film oldu bana kalırsa jarhead.. o yüzden bu filmi full metal jacket'la ya da diğer savaş klasikleriyle kıyaslayıp bir yargıya varabilmek neredeyse imkansız. işlenen tema saf bir "sıkıntı", hiç bir şey yapmadan aylarca asker üniforması içinde oyalanmak, ya da askercilik oynamak. dünyanın her yerinde olduğu gibi.

-aylardır buradayız ve silahımı bir kez bile kullanamadım.
-şimdi kullan o zaman.
*tatatatatatatatata!!!*

ve menzili ay olan, yıldızlar olan kutularca ordu cephanesi. özeti bu.

dört anketi

2006-03-06T05:20:00.000+02:00

anket sevdasına yenik düşmüş ç hanımefendiler her zamanki gibi zincire beni de dahil etmiş. her seferinde "bir daha anket koymayacağım bu bloga" diye kendi kendime tepki koyuyorum, kararlı görünmeye çalışıyorum. ama olmuyor, olmuyor. kapılıp gidiyorum ben de. umarım bu son olur.

yaptığınız dört iş?

çok güzel çeviri işi yaparım. pek bir durgunum son iki senedir ama hala yapabilirim sanırım. ingilizce'den türkçe'ye, türkçe'den ingilizce'ye. itina ile. aşk ile şevk ile. sarmalar sararım, yalayıp yutarım ben öyle çeviriyi. lütfen bana iş verin. telefonumu veriyorum: 053..

süpermarketlerde promosyon elemanlığı. ikna kabiliyetim ve bir şeyi ballandıra ballandıra anlatabilme yetim olmamasına rağmen yapardım bu işi üniversitenin ilk yıllarında, gayet te iyi kıvırırdım. olsa yine yaparım. çok zevkli bir iştir.

imalat-toptan tekstil işi. kendimi bildim bileli babanın hatrına hürmeten çeşitli aralıklarla yaptığım bir meslek. imalattan pek anladığım ve zevk aldığım söylenemez, ama tezgah arkasından çok zevklidir iş bağlamak.

ah bir de karikatür illustrasyon kabiliyetim vardı bendenizin yine eskilerde. lise sıralarında başlayan, üniversitenin ilk iki senesine dek uzanan ama sonradan sönen bir heves daha. bir üst maddede belirttiğim meslekle alakalı. don ve büstiyer diye tabir ettiğimiz iç çamaşırlara özene bözene baskılık imajlar çizerdim. çeşitli sitelere karikatürler yetiştirirdim. mizahla alakalı her türk genci bir gün leman'a kapağı atacağımı hayal ederdim. ama nerde, gitti tabi şimdi.

defalarca izleyebileceğiniz dört film ve dizi?

filmleri verelim önce, onlar daha kolay.

burda kriter en beğendiğimiz değil, izlemekten en çok keyif aldığımız yapımlar şimdi.

o halde ilk sıraya terry gilliam eseri monty python serisini (özellikle monty python and the holy grail) koyarım. her izlediğimde daha çok eğlendiğim ve kişneye kişneye güldüğüm bir film olur kendisi. arkadaş grubunda yıllardır esprileri, mizansenleri döner durur. bıkmayız, usanmayız biz bu filmden.

ikinci sırayı pek bir sevdiğim coen kardeşlerin the big lebowski'si alır. kendimi, her izleyişimde rahat ve umursamaz bir şekilde bulurum bu filmden sonra. terapi gibidir. arada alınması gerekir.

danny boyle abimizin the beach filmi yine hayatımda en çok izlediğim üç beş filmin arasına girer. bunaldığım ve yaşadığım mekandan sıkıldığım zamanlar izlerim. o adaya iki saatliğine gider, koklar gelirim. porcelain dinlerim sonra bol bol gaza gelip. ıssız ada ve çeşitli ütopik mecralar takıntımda önemli bir yer teşkil eder bu film.

ah nasıl unuturum! aslında guy ritchie'nin diğer şaheserine pek bir haksızlık olacak, ama lock stock and the smoking barrels diyorum. şu anda önüme koyun, yine üç kez arka arkaya izlerim. ingiliz mizahını ve suç komedisini bence benimsemiş bir insandır guy rithie. o yüzden severim. soundtrack albümü de cabası zaten.

gelelim dizilere.

ne yalan söyleyeyim yabancı dizilerle pek alakam yoktur. cnbc e kültürüne kapılıp gidememiş şu odun güruha dahilim ben de. yerlilerdense çok az haberim var. sorun sanırım televizyon karşısında vakit geçirememde. ama hayatımda özenle takip ettiğim, hakkında konuşabildiğim ve defalarca izleyebileceğim bir dizi varsa lost'tur. son yarım senem lost'la geçip gider oldu. bitse de rahatlasam.

sır dosyası. böyle bir dizi vardı eskiden star'da, x files'ın türk versiyonu. çekim maliyeti çok yüksekti ve ülkem insanının şu anda da olduğu gibi gerilimle ve bilim kurguyla pek alakası yoktu o dönemde. o yüzden kaldırıldı yayından bir kaç bölüm oynayıp. ama devam etse kesin izlerdim.

bu dört diziyi tamamlamam çok zor olacak. çünkü dediğim gibi pek aram yok dizilerle. o yüzden "yerseniz" şöyle eskilerden aklıma gelen iki tanesini daha sıralayıp geçicem bu kısmı;

mahallenin muhtarları (evet ne var? şarkıları güzeldi bunun.)
perihan abla (eh, olduğu kadar artık.)

yaşadığınız dört yer?

bir insanın yaşadığı dört tane yer olmaz. oluyorsa da göçebedir o, çelebidir. yerleşik hayata geçememiştir. benden anca iki tane çıkar mesela.

istanbul
sakarya-hendek

bitti..

tatil için gittiğiniz dört yer?

bunu da hakkıyla cevaplayamam ki ben. ama yazayım yine de. beğenip beğenmeme şansım olamayacak burda. anca dört tane çıkar zaten.

olympos (ahh, işte bunu seviyorum.)
çeşme (çok kalabalık. otel, havuz, açık büfe, disko, bir yığın para. bildiğin iğrenç tatil mekanı.)
erdek (sırf aile var burda da. fil mezarlığı gibi.)
kumbağ (hayal meyal hatırlıyorum. akrabalar vardı.)

en sevdiğiniz dört yemek?

hiç bir zaman bu gibi "en" listeleri hazırlayamamış ve ezberleyememiş bir insan olarak gecenin bu saatinde, şu aç halimle aklıma gelen dört yemeği sallamak istiyorum:

perde pilavı. (olsa çok fena yerdim, ilk bu geldi aklıma.)
tavada alabalık. (buna da içim gitti şimdi.)
mantarlı, tavuklu ev yemeği. (mantarlı tavuk mu denir buna, tavuklu mantar mı? bir önem sırasına koyamadım ikisini, o yüzden)
spagetti. (bol baharatlı, salçalı bir sos olacak ama üstünde)

şimdi olmak istediğiniz dört yer?

olympos'ta olmayı çok isterdim şimdi. hatta her an isterim. hazır aklımdayken onu yazayım ilk.
her hangi bir karayip adası. ama jamaika olmasın. olay sadece marijuana değil. hem çok ayağa düştü orası.
dublin. gitmedim, görmedim hiç. belki de gözümde çok büyütüyorum. ama keltliğim tutunca tercihim hiç düşünmeden irlanda'dır.
her hangi, başka bir karayip adası. (sırf dördü tamamlamak için)

şöyle bir göz gezdiriyorum kardeş bloglara, ve anketi henüz yapmamış olan kurbanımız northern hanıma muz ortayı kesiyorum.

ağaca çıkan balık

2006-02-28T04:23:00.000+02:00

sakarya'nın hendek ilçesi, karasu'nun şansına nail olamamış, deniz görememiştir belki ama içinden de bir sürü dere, ırmak akıtmaktan geri kalmamıştır. hemen hemen her kasabanın, her köyün içinden geçen dereler, çaylar, kanallar vardır burda. halkı da bu güzellikten nasiplenmesini bilir. biz de öyle yapardık çocukken. istanbul'un seksen metre karelik kutu kutu evlerinden kurtulup soluğu yaz aylarında hendek'te alınca derhal arkadaş takımımı toplar, olta yapmaya girişirdim. üç dört metre boyunda eğri olmayan ve pürüzsüz bir kavak dalı bulur, bir günümü onu kapı önündeki minderlerde ördek sesleriyle beraber yontmakla geçirirdim. sonra da bakkalın yolunu tutardım. misina takımı almak zordu, çetrefilli bir işti. mantarın mavisi, mantarın kırmızısı, mantarın alacalısı bulacalısı derken bir türlü karar veremezdim hangisini alacağıma. çünkü mantar ilkel bir oltanın odak noktasıydı, en önemli yapı taşıydı. saatlerce bir derenin başına oturmuş, balık beklerken tek izlediğim şey genelde mantarın hareketleri olurdu. çoğunda yarım saatten fazla dururdu kıpırdamadan, yeşil suyun üzerinde öylece beklerdi o da benim gibi. sonra bisikletlere atlayıp o kimselerin olmadığı derelere giderken yılanlar görürdük, kaplumbağalar görürdük. canlı ve kafeslenmemiş erişkin bir yılana bir metre mesafede durabilmiştim ben o yıllarda, pek te korkmamıştım. ama solucana o zaman da tepkim vardı. balık tutmaya giderken herkes taş toprak kazardı solucan avlamak için, bense hep ekmek hamuruyla işimi görürdüm. hatta ıslak toprak üzerinde duran yıllanmış kayaları yerinden oynatamazdım altında solucan vardır diye. şehirliliğim anca bu noktada kendini gösterebilirdi belki.

tutunabildiğim, bırakmadığım ve epey zorladığım belki de tek hobim balık tutmak oldu. olta balıkçılığı. o yüzden kopmadım sonralarında. eşek kadar olup hendek'in yolunu unutunca teselliyi beylerbeyi'nde bulmaya başladım. o zamanın kafa dengi bir arkadaşla 6.5 metrelik birbirinin aynısı olan iki olta takımı aldık bir gün, erzağımızı hazır ettik ve sabahın köründe dandik bir scooterla beylerbeyi'nin yolunu tuttuk. kavak dalıyla durgun suda balık tutmaya benzemiyordu tabi. rüzgarlı bir havada, metrekereye neredeyse bir buçuk insanın düştüğü kalabalık içinde elde 6,5 metrelik bir sırık ve onun misinasını zaptetmek gerçekten büyük bir sorumluluktu. kıyıdan olta sallamaya niyetlenip buraya gelen nice amatörün hevesinin on dakika sürdüğü görülürdü. hafif bir rüzgar, sırım gibi caanım misinalara tuzak kurmuş kalleşçe bekleyen bol budaklı bir ağaç, bir başka amatör ve onun kontrolden çıkmış oltası, ya da önüne bakmadan yürüyen dalgın bir sahil gezgini. olta takımının mundar olması için onlarca sebep barındırırdı burası. o yüzden pür dikkattik. epey bir hafta da zararsız ziyansız gidip geldik beylerbeyi'ne. ama sonra aksilikler oldu. arkadaşla da farklı sebeplerden aramız açılmaya başladı. yine bir gün sabırla oltamı kavramış denize bakarken birden ellerim zangırdadı. oltayı dik tutabilmek için epey çaba harcadım ama nafile, kancaya her ne takılmışsa deli gibi bir sağa bir sola kaçıp benimle oyun oynuyordu. ben de daha fazla dayanamayıp var gücümle çektim oltayı. ince ve hayli uzun bir balığın pulları boyumu da aşıp epey bir yüksekte kamaşıverdi, gözümü aldı. fazla yüklenmiş olmalıyım ki misina üç metre arkamdaki ağacın tepesine kondu ne olduğunu anlamadan. balık ağaca çıktı. zarganaydı bu balığın adı. oltacıların kabusu, olta takımının can düşmanı, içi de aşırı forfordan yemyeşil parlayan şeytani bir balık. takımdan ümidi kesmiştim zaten, ama ağaçta sallanıp duran balığı kancadan kurtarıp denize atmak istiyordum. ama ben hamle yapana kadar o kendi etrafında o kadar çok tur attı ve o kadar çırpındı ki etrafı kancalarla ve misinayla çevrili bir mumyaya dönüştü. zaten onu kurtarabilmek için ağaca çıkmam gerekti, çünkü takım sırıktan çoktan kopmuş, bir başına tepemde öyle sallanıyordu. mecburen öylece izledik beylerbeyi sahil ahalisi olarak dar ağacında sallanan kancalı zargana balığının çırpınışlarını. takım da mahvoldu. ben de arkadaşa soğuk bir görüşürüz diyip evimin yolunu tuttum. hepten koptuk zaten sonra birbirimizden. beylerbeyi'nde gün harcamaksa tek başına çekilmezdi hiç. istanbul'daki balık tutma maceram böylece son buldu.

ben zaten istanbul'da bir sahilde yürümeyeli de çok oldu. hep içerlerdeyim. solucana hala bakamam, doğru. ama artık adının telafuzundan dahi tiksiniyorum. yılan en çok korktuğum hayvan. boğaz artık gözüme daha devasa ve tehlikeli görünüyor. canlı bir balığa dokunmayalı çok oldu. misina ve kancalarıysa artık yüzüme gözüme bulaştırır, bir sırığa takamam artık muhtemelen. bilenler bilir; bir romantikleşeyim, retrospektif takılayım, robinson crusoe'culuk oynayayım diyorum aklıma estikçe. ama bir derede, koca bir boğazda ya da canlı bir yılan karşısında acizlik bakımından bir çocuktan farkım olmaz artık herhalde. çağın ultra-medeni ve cici apartman dairesi insanlarına bir yenisini ekledim kendimi heba edip. işlendim, şekle girdim, fırından yeni çıktım adeta. servise hazırım. buyrun üzerime margarin sürüp yiyin beni hazır sıcakken.

bir zamanlar amerika

2006-02-25T04:51:00.000+02:00

bir arkadaşla eski yılları yad ederken aklıma hayatımda gördüğüm "en iyi sallayan insan" olan ingilizce hocam geliverdi. elli yaşını rahat rahat devirmiş olan, on sene new york'ta yaşamış ve karadeniz şivesiyle ingilizce konuşabilen bu sarı bıyıklı enteresan zat bize o gençlik yıllarında gülünecek pek güzel malzemeler çıkarmıştı. işte onlardan bir demet. muhteremin amerika'ya gitme macerası. hala hatırlar hatırlar gülerim.

amerika'ya nasıl gittim?

sene 1967. askerliğimi yeni bitirmiş, trabzon'da yaşayan sıradan bir gencim. bu sıradanlık beni huzursuz ediyor. macerayı, değişikliği seviyorum çünkü. yaşamak istediğim hayat bu değil. ben de bir gece düşündüm taşındım, sabahın köründe aileme haber vermeden düştüm yollara. cebimde beş kuruş para olmadan, otostopla izmir'e kadar geldim. aslında niyetim oradan da istanbul'a yol almaktı ama limanda amerika'ya gitmek üzere olan devasa bir yolcu gemisi gördüm. gözümü karartıp kaçak olarak biniverdim gemiye. yola çıktık. günlerce depoda kimselere görünmeden yaşamaya çalıştım aç susuz. yol da git git bitmek bilmiyordu. tam her şeyden umudumu kestiğim bir sabah pencereden dışarı baktım. sağımda hürriyet heykeli. öylece atladım okyanusa. yirmi dakika yüzerek sonunda new york'a ayak bastım. daha üstüm başım sırılsıklam, karaya yeni ulaşmıştım ki önümde iki tane iri yarı zencinin, esmer, uzun saçlı, pısırık bir genci güle oynaya dövdüğünü gördüm. tabi iki kişinin bir kişiye saldırması yakışık almazdı bana göre. o gençle bir olup zencilere taarruza geçtik. biz bunları bir güzel benzetttik. çocuk meksikalıymış. amarika'da ilk tanıştığım ve can ciğer kuzu sarması olduğum insan odur. o da benim gibi kaçak gelmiş daha yeni. biz bunla kafa kafaya verdik, iş aramaya başladık. derken bir ilan gördük gazetede. brooklyn köprüsü'nü boyayacak bir ekip aranıyormuş. kaçırmadık tabi bu fırsatı, çıktık ikimiz iş verecek bu adamların karşısına. epey bir güldüler, alay ettiler bizimle. "koca köprüyü siz mi boyayacaksınız?" dediler. "evet" dedik. "peki ne kadar zamanda yaparsınız?" diye sordular. gayet laubaliler. "üç gün" dedim ben. bunlar daha da cıvıttı. inanmadılar. "iyi" dedim, "gelin sizle bir iddiaya girelim. biz bu köprüyü üç günde boyarsak siz bize şu kadar para verin. yetiştiremezsek te bedavaya boyiycaz biz bu köprüyü." kabul ettiler. biz aldık elimize boyayı fırçayı. yetmiş iki saat aralıksız boyadık, üç günde yetiştirdik. köprü pırıl pırıl oldu. bunlar morardı bozuldu ama paramızı verdiler. sonra aldık biz bu parayı, derme çatma bir eve çıktık başımızı sokacak bir yerimiz olsun diye. sonra da bir hamburgercide işe girdik. işte ben cebimde beş kuruş olmadan trabzon'dan kalkıp new york'a böyle yerleştim. sonra da orda okudum, adam oldum.

şimdi doğruya doğru, bu adamın anlattıklarına kimse inanmaz. aksine dalga geçer. biz de öyle yapardık zaten. bu garibim de altta kalmamak için maceralarına hop diye bir yenisini eklerdi eskisini pekiştirmek için. çorap söküğü gibi gelirdi zaten sonrası, dur durak bilmezdi. en son "kuzey amerika'ya futbolu ben götürdüm. onları futbolla ben tanıştırdım." diyiverdi bu. yetmezmiş gibi ekledi. "abd futbol federasyonu kuruldu sonra benim çabalarımla. başkanlığını önerdiler. yok dedim, ben öyle bürokrasiden, takım elbiseli ortamlardan falan anlamam. geniş adamım ben. rahat adamım." sonra bu adam bize "present perfect tense" öğretmeye çalışırdı işte. "subject+ will+v1" kalıbıyla "am/is/are going to+v1"in farkını anlatırdı. külliyen yalan halbuki senin hayatın. nasıl inanalım. yine de güvendik, inandık. o şekilde önce öss, sonra üniversite derken biz de "ingilizce'ci" olduk çıktık. pişman mıyız? değiliz. ama brooklyn köprüsü'nü gördükçe hala güler eğleniriz.

alo!

2006-02-21T18:17:00.000+02:00

merhaba. ben, şu yazıda adı geçen "tolga" yazısının ta kendisiyim. dile geldim, çıldırdım, hazretin bloguna sızdım. siyah spreyle mermer üzerine özensizce yazıldım, kar yağdı güneş açtı silinmedim yerimde kaldım. kedi işedi, kaldırım yıkandı, yağmurlar yağdı. yok efendim, inat ettim gitmiyorum bir yere. burada iyiyim ben. gawain bey'le günün muhtelif saatlerinde bakışıyoruz. halimizden memnunuz. bazen taciz ediyor bu beni. misal "o" harfimin tam ortasına izmarit atmaya çalışıyor. sekip saçma sapan yerlere gidiyor tabi, başaramadı daha. hatta dikkat ederseniz "t" harfinin altına doğru rengini kaybetmiş kimbilir ne zamandan kalma bir izmarit var. kesin bu atmıştır.

gawain bey'le bakışıyoruz dediğime bakmayın siz aslında. o bana bakıyor, bense gözlerimi kaçırıyorum her seferinde. mahçup oluyorum adama karşı. tam camının altındayım çünkü. ne zaman camdan dışarı baksa bu, tam da göz açısının göbeğinde simetrik bir şekilde beni buluveriyor. neden burdayım onu da bilmiyorum ya. sorun bu işte. kim yazdı beni, adı tolga olan biri mi? tolda kim? niye bu adamın camının altına nakşediverdi beni? niçün varım, varoluşumun amacı nedir? ah ne duygularla vücut buldum bu kahpenin ellerinde? nasıl da işleniverdim şeytan gibi oraya? bir bilsem.. ama sanıyor musunuz ki iç güveysinden halliceyim bu mermerin üstünde? kaldırımlar boşalınca, dükkanlar kapanınca içim kan ağlıyor efendim her gece. polimorf oluyorum sıkıldıkça, kapasitem el verdiğince değiştirip duruyorum harflerimi. milli maç olduğu geceler "gol" oluveriyorum sempatik görünmek için. balık mevsimi geldi mi hop diye "olta" oluveriyorum. gitsin insanlar, balık tutsun kendilerini iyi hissetsinler diye.. kimse görmüyor tabi duyarlı bir billboarda dönüştüğüm o geceleri. onlar için tolga denen bir serserinin muhtemelen sarhoş olduğu bir gece mermere kazıdığı adıyım. bir kendini bilmezin masturbasyonuyum alt tarafı. sen de hala üzerime izmarit at. bir kere olsun anlamadın beni. "got!"

kar yağdı

2006-02-08T03:50:00.000+02:00

sırf annem hediye ettiği için kullandığım, kulaklarımı bir türlü örtmeyen beremi aşağı çekiştire çekiştire yürüyordum. kaldırımın henüz vıcık vıcık olmamış, daha beyaz duran yerlerinden seke seke ilerlerken hava da kararıvermişti. koşuşturmaca, kornalar, konuşmalar, kızarık burunlar, ağızlardan çıkan duman, soğuk. yarım saat sonra eve vardığımda en az üç gün dışarı çıkmak için hiç bir sebebim olmayacağından huzurluydum ama. bu alışveriş merkezine de bu yüzden gelmiştim. elimde puzzle aldığım oyuncakçının torbası, bata çıka adımlar atıyordum. binanın önünde, palmiyelerin "bizim burda ne işimiz var?" dercesine dikildiği bahçemsi alanda zeminin tek rengi beyazdı. hem de pasta kreması gibi kalın ve pürüzsüz bir beyaz. doğa nine yine yapacağını yapmış, olabilecek en estetik biçimde örtmüştü yüzeyi. hiç bir keskin hat, hiç bir göze batan kirlilik yoktu bu bahçede. derken arkamdan ayak sesleri duydum. ele ele tutuşmuş iki sevgili kahkahalar atarak o hiç dokunulmamış karın bulunduğu bahçeye dalıverdi botlarıyla. bahçeyi ayak izleriyle doldurup tekrar kaldırıma geri koştular. memnuniyetlerini bir öpücükle perçinleyip önümden yürümeye devam ettiler. artık kar kusursuz değildi orada. kahverengi ayak izleriyle dolmuştu. insanlar olarak imzamızı atmıştık her zamanki gibi. huzurum zedelenmişti. kirlenmiş bahçede palmiyeler hala geldikleri sıcak yerlere gitmek istiyordu. belki önünden üsküdar-ümraniye minibüslerinin geçmediği, bir alış veriş merkezine ait olmayan ve başkalarının sırf dokunulmazlığını bozup rahatlamak için dalmadığı daha ilkel bir yere. ilk defa bir palmiyeyle aynı duyguları paylaştığımı hissettim o an. tadım daha da kaçtı sonra. üzerindeki kar tabakası kısmen talan edilmiş, yine de bir metrekarelik bir bölümü hiç bozulmamış bir arabanın üzerinde avucumu gezdirdim. tek elimle cılız bir kartopu yapıp orta şut karışımı bir vuruşla caddeye gönderdim ben de. bu da benim isyanım olsun. ne bileyim. (puzzle'ımı da aldım, evime de geldim mutluyum işte. benim isyanımdan ne olur.)

on yedi nisan bin dokuz yüz doksan üç

2006-01-25T15:48:00.000+02:00

sözlük'te başlığını görünce aklıma geldi. 17 nisan 1993. turgut özal'ın öldüğü gün. merhumun politik görüşünü, karakterini, yararlarını zararlarını konu dışı bırakırsak nedense türkiye'deki her birey için unutulmayan bir gün. zaten çok göz önünde bulunan ve herkes tarafından tanınan şahısların ölüm haberlerini öğrenme anı hafızaya başka türlü bir derinlikte işler. unutulmaz böyle dakikalar.

üsküdar'da klasik bir apartman önü maçıydı o gün yapılan bizim için de. ben sokağa geç indiğimden maça katılamamış, (sakın top oynamayı bilmeyen, dışlanan ezik bir mahalle sübyanı sanmayın beni. sadece bizim mahallenin katı kuralları vardı. misal geç gelen kati surette oynayamaz, top getirene önce kendi takımını kurma şansı verilir, sokaktan amca geçerken durulur ve bunun gibi şeyler) atakanların apartmanın merdiveninden (atakan'ın apartmanlarının merdiveni daha genişti, sokağın merkezi orasıydı bizim için) arkadaşların gayet laubali geçen maçını izliyordum. işte ne olduysa taner'in annesi balkona çıkınca (ki bu kadının ömrü balkonda geçerdi gerçi, gelene geçene sepet uzatır bir şeyler aldırırdı) oldu. kadın canhıraş bir panikle balkona fırlayıp karşı apartmanın cam güzeli olan vildan teyze'ye "turgut özal ölmüş!!" diye bağırıverdi. nedendir bilinmez vildan teyze'nin "a aaa!!"larıyla birlikte bende de bir şaşırmadır başladı. bu sahneyi hala unutamıyorsam bu kadar şaşırdığım içindir muhtemelen. taner'in annesinin yüksek desibelde çıkan felaket tellalığını duyan çocuklardan bir kısmı maçı bırakıp -kaleci dahil- paralize olup oldukları yerde dikildiler. ama ferdi denen kopuk arkadaş (ki bu adama herkes enibıl derdi. ama niye derdi o zamanlar bilmezdim. sonra anladım ki a takımı'ndaki hannibal'a binayen öyle dermiş millet) ayağında top, çivili tahtadan bozuk para geçirir gibi duran çocukların arasından zig zag çize çize kaleye doğru gidiyordu. bir yandan da "tanju sağdan attı soldan geçti! tanju pas verecek arkadaşını aradı ama vazgeçti!" gibisinden türk çocuklarına özgü bir self-spikerlik tadında kendi kendine konuşuyordu. bu gazla gitti dikilen kalecinin yanından golünü de attı bi güzel bu çocuk dünyadan bihaber. anca "kodum!!" (koymak fiili türkçe'de ne kadar erkeksi ve şiddetli anlamlara sahiptir değil mi?) nidasıyla kendilerine gelen diğer oyuncular -başta kaleci olmak üzere- gole karşı çıktılar. sonra da bir kavgadır başladı.

-olum gol sayılmaz lan turgut özal ölmüş!! (ne alakası varsa)
-banane ya ben attım golümü. (sendeki de ne kopuklukmuş)

merak edip eve gittim sonra ben. kavgayı geride bıraktım. ayakkabılarımı çıkarmaya çalışırken annem kapıyı açtı. "turgut özal ölmüş??" dedim. "sorma." dedi. ya neyi sormiyim, iyi bişey mi kötü bişey mi onu bile bilmiyorum daha. maçtan gelmişim zaten..

(yanlış anlaşılmasın. resimdeki turgut özal değil, a takımı'ndan hannibal smith'tir.)

ufak notlar - 3

2006-01-20T04:51:00.000+02:00

gecenin bu saatinde semtte ışığı yanan evler görünce bayılıyorum, hastası oluyorum. farkında olmasak ta birlikte bir şehri ayakta tutuyoruz ışığı yananlar olarak. misal köpek havlıyor, sarhoşun biri bağırıyor, ya da bilmem kaç el silahlar patlıyor. duyuyoruz hep bunları. her şeyin farkındayız yani. yerimizi bu karanlıkta işe giden (ki ne iş yaptıklarını çok merak etmişimdir her zaman) tek tük garip insana bırakınca rahatlayıp yatıyoruz. ben birini gördüm demin, yatağa doğru kaykılıyorum mesela şimdi.

bergeeer!!!

2006-01-15T04:30:00.000+02:00

ben sanırım dört senelik olan askerlik tecilimi altı sene geçmesine rağmen yineletmedim, o geldi bugün aklıma. yarın bir gün mışıl mışıl uyuduğum yatağımdan ani bir zil sesiyle kalkıp don paça üniformalı adamların karşısına çıkarsam ne yaparım bilmiyorum. bir de rivayet midir bilmem askerin kapıya dayandığı durumlarda hazırlanıp çıkman için yarım saatin varmış. hazırlanıp, bavul yapıp, sevdiklerinle vedalaşıp sabahın soğuğunda birliğine götürülmek üzere kolkola yürüyormuşsun onlarla. gerçi halen ve inatla öğrenciyim, ne adresime kağıt geldi ne bir uyarı oldu ama düşününce fena oldum. naparım ki ben yarım saatte? sırf beş dakika lavabo karşısında dikilmem gerek bir kere, yüzümü yıkayıp açılana kadar. sonra hızla mutfağa koşup hazırda ne varsa bir şeyler yemeliyim. hatta üzerine sigara yakmalıyım. etti on beş dakika. ağzımda sigarayla pantalon ve çorap giysem sonra, yatağın üzerinde oturup sigarayı bitirsem. yirmi dakikayı geçti tabi, acele etsem biraz. üzerime bir şeyler geçirip ayna karşısında diş fırçalasam, etti yirmibeş dakika. hızlıca montumu giyip bavul hazırlamam bir dünya rekoru kırıp guinness'e gireceğim düşünülürse beş dakika sürsün diyelim. en iyi ihtimalle yarım saat oldu bile zaten. artık telefonun yanına da bir not bırakır öyle giderim, napiyim?

"askere gittim. bir ihtimal gelicem."

aslında fikir beyan edip askerlikten muaf olmak ta vardır belki. mesela beni götürenlere yolda "ben pasifistim yahu?" desem, şöyle bir tavrımı koysam anlayış gösterip evime yollarlar mı beni? yoksa pasif kelimesinin azizliğine uğrayıp yanlış anlaşılır, hepten mi perişan olurum? bu evden yarım saatte çıkabilmekten daha berbatmış gerçi, saçmalamamak gerek. bırak konuşmak, arkaya dönüp bakmak bile geçmemeli akıldan. en iyisi hiç bir şey söylemeden önüne bakarak sadece gitmek. yazdığın notu o telaşla çıkarken cebinde unuttuğunu farketsen bile.

boza

2006-01-01T01:52:00.000+02:00

vefa denen garip istanbul semtinde salaş bir lokantaya girdik akşama doğru. ciğere ketçap-mayonez isteyip istemediğimi sordu garson. cevap tabiki hayırdı, arnavut ciğeri dediğin sade olmalıydı. "yeni jenerasyon bozmayı seviyor, ondan sordum." dedi. yemekleri bitirip çıktık ağzımızda sigarayla. ayrıldık. vezneciler, unkapanı, eminönü, üsküdar. yol zaten bitmek bilmiyordu, bari güzergahımda daha şık semtler olmasını dilerdim. evime giderken bir ortaköy, bir bebek görmek isterdim mesela. ama her gün görmek zorunda olduğum yerler de en az benim kadar özensiz ve sönüktü. ama yine de eğreti duruyordum, yabancı hissediyordum. vapurda saçları rastalı, gürültülü biçimde sakız çiğneyip duran bir çocuk takıldı gözüme sonra. türk halkı linç etmeyi severdi. birbirini tanımayan insanların bulunduğu bir toplu taşıma aracında tüm bakışlar birine çevriliyorsa ve nefret doluysa bu da linçti. çoğunluk tekili rahatsız ederdi bu topraklarda sürekli. diğer olmak çok kolaydı. çocuklar gülerek, yetişkinler bakarak, yaşlılar söylenerek tepki gösterirdi. ben de gözümü dikip baktım diğerleri gibi. bana garip geldiği için değil, çoğunluğa uymanın verdiği rahatlığı bir kez de olsa hissedebilmek içindi. vapur yolcularını çoğunluğa akıtıyordu iskeleye yanaşınca. karaya ayak basanlar artık vapur yolcusu değil, semtin yayaları oluveriyordu. düzenli, pürüzsüz bir akış vardı her yerde. kimse göze batmıyordu. yeni jenerasyon bozmayı seviyordu halbuki, ama hak yol olması gerektiği gibi sadelikten geçiyordu.

ps: bir de 2006'yı deneyelim bakalım..

gözlerin onu aramasın

2005-12-23T17:38:00.000+02:00

randevu, doktor bey, muayene, garip makineler, ille de ağlayan bir bebek, geçici körlüğe yol açan bir damla. net görünen h-a-h, buğulu o-c-o, seçebildiğim kadarıyla u-f-e.

bugünden itibaren ben de numaralı gözlük kullanıcısı oldum kısacası. varlığına alışmak zor, evet. ama daha zor bir şey var. gözlüksüzken bir metre ötemdeki her şey daha bulanık ama daha güzel görünüyordu. şimdiyse tek gördüğüm kusurlar. şaşkınım.

yara almak, yara vermek

2005-12-18T04:36:00.000+02:00

yetmişlerin boğucu sarısının kol gezdiği dumanaltı olmuş kantinde çay sırası.. kaynar suyu önüme koyan kadının elindeki yarayı görüyorum. bu tip ayrıntılar anlık karalerden ibaret, akla sonradan gelme olasılığı çok düşük. ama niyeyse alıyorum o fotoğrafı saniyesinde. suya şeker atıp karıştırdıktan sonra bir elimde sıcak su, bir elimde sallanan poşet çay yürüyorum öyle. sıcak içecek taşıyamayan biri olarak aşırı dikkat gösteriyorum, bir anlık adım hızımın degişimiyle sallanan bardağı kontrol edeyim derken daha da batırıp olduğu gibi elime döküyorum suyu. işte böyle anlarda yanınızda coşkunuza ortak olacak bir arkadaşınız yoksa saçmalamadan sakinliği korumak lazım. kaynar su dökülmüş elin acısına katlanıp etraftaki insanlara "evet elime döküldü ve şu anda canım aciyor, hepsi bu kadar" imaji vermek gerek. ben de öyle yapıyorum yapmasına da çok acıyor elim, kızarmaya başlıyor. tuvalette soğuk suya tutuncaya kadar kıpkırmızı bir yara oluveriyor elimin üstünde.

ertesi gün aynı kantinde aynı çay sırasını beklerken yine kadının eline bakıyorum. yara geçmeye baslamış. benimkiyse dünden daha da kızarık gözüküyor. sonraki günlerde yaraları karşılaştırmaya başlıyorum ben. hep bir ters orantı. onunki iyileşirken benimkisi azdıkça azıyor. işte böyle garip bir ilişki. o çay verdikçe benim yaram büyüyor, ben çayı aldıkça onun eli iyileşiyor.

sonuç? yok tabi, saçmalıyorum. elime de dayanamayıp yara bandı yapıştırdım. iyileşmesi için değil, başkalarının görmemesi için. zaten yara bandının işlevi de bu.

savruk hikaye

2005-12-08T04:27:00.000+02:00

rüzgardan kafamızı öne eğip ceketlerimize sıkı sıkı tutunup üç kuruşluk bir muhabbet için çorlulu ali paşa medresesi'ne doğru giderken ufak bir gazete bayinin önündeki dergi raflarına takıldı arkadaşın gözü. beni hiç umursamadan sola yönelip dergileri ellemeye başladı. kaldırımın ortasında tek başına dikilip yalnız ve sabit bir adam görüntüsü vermemek için ben de yanına koştum hemen. işte o zaman gördüm bunu. genellikle taşa otururken kaba yerlerimiz üşümesin diye altımıza koyduğumuz ya da hiç olmadı çekirdek külahı olarak kullandığımız 1 ytl'lik bol resimli şu sözüm ona yarı kültürel yarı gündem dergilerin birinin kapağında manşet geçiyordu. enteresan bir tarikat. hafta içi yorgun argın evine gelip bir iki saatliğine şöyle kanepesine uzanan, kurtlar vadisi haricinde dizi izlemeyi dişil bir eylem olarak gördüğü için yarın sabah arkadaşlarıyla konuşacak havadan cıvadan balon gündem haberlerine gereksinim duyan genellikle alt-orta sınıf türk erkeğini (eğer hiç bir kanalda futbol maçı yoksa tabi) ordan oraya zap yaparken yakalayıveren, toplumun hassas noktalarından beslenen gizli kamera-baskın yapma haberciliği yapan programlar için biçilmis kaftan olan bu tarikat üyeleri kendilerine "ışık yiyenler" diyordu yanlış okumadıysam. biraz su bol güneşle bitkiler gibi fotosentez yaparak yaşamaya çalışıyolarmış. isimleri kısaca: fotosentez tarikatı.

dergilere bakındıktan sonra hiç bir şey konuşmadan yolumuza koyulduk tekrar. on beş dakika sonra medresedeydik. altmış yaş üstü bıyıkları sararmış şeker amcaların kafa dinlemek için tüttürdükleri tömbeki dumanları içinde biz de kirliliğe sigaramızla karşılık verdik. sonudna pes ettik, sigaralarımız bitti. sandalyelerin altında hiç bir acelesi olmadan dolanan efendi beyazıt kedilerinin müsadesiyle ayrıldık biz de mecbur.

odada tıpkı o kediler gibi amaçsızca dolanırken birden aklıma derginin kapağı geldi. gerçi onunla beraber bugün içtiğim çayın elimdekiyle beraber yedinci bardak olduğunu hesaplayıp yüzümü buruşturdum. günde bir ketıldan fazla kaynamış su tüketiyor muyum bilmiyorum ama içimde oluşan elektriğin bir gün trafo misali patlamasından korkuyorum çünkü. sonuçta, cismen şu calgon reklamlarındaki kireçten şaşkına dönmüş resistanslara benzeyen bir metal çubuğun suya doğrudan elektrik vermesiyle kaynıyor ketıl. elektrik yemekten apaşmış su içiyoruz çay kahve niyetine. bir gün tüm insanlık durup dururken breakdance'a başlayabilir. tıpkı john lennon'ın imagine parçasında dediği gibi. ah ne güzel olurdu o zaman her şey, neyse hadi. ben yüzümü buruşturma kısmından devam edeyim. dergi kapağının aklıma takılmasıyla birlikte tıpkı fotosentez tarikatı gibi benim de bir oluşum oluşturabileceğim fikrinin ampülü yandı başımın üstünde. elektriğiydi suyuydu doğalgazıydı her ay faturalardan anası ağlayan biz orta sınıf ailelerin bilinciyle ampülü kapattım çok yakmasın diye. hemen kendi ekseni etrafında dönebilen büro tipi sandalyeme oturup kafamda planlamaya başladım. bu tip bir oluşumun kurulması için ihtiyaç duyulan şey peygamber ciddiyetine sahip sevilen bir lider, kuralları ve normları içerecek hayata dair bir manifesto ve bol bol tanıdık bir çevre. olay önce yakın arkadaş çevresine ve aileye aktarılıyor. öğretileri kabul edenler eş dost ve yakın akrabalara hatra binayen haber salıyor. işin içine reklamlar, biraz gizem ve msn listesi de girince tadından yenmez bir cemiyet kuruluyor. bu cemiyet bundan böyle birbirinden kız alıp veriyor, öğretileri halka indirgemek için ufak evler tutuluyor. hayır ve bağış yoluyla bu evler bol bol finanse ediliyor. sonra kitaplar çıkıyor, mottolar. işler rayına oturunca da mitler. başarı öyküleri. ve işte bir oluşum bir yaratılıyor sıfırdan. biraz emek, biraz istek, az biraz şans. piyasaya böyle giriliyor.

derhal işe koyulmak üzere sırf gıcıklığına offline gözüktüğüm msn listesine bakmaya başladım. (ne kadar kötü bir insanım ki) block koyduğum isimlerle beraber liste kabarık gözüküyordu. birazdan ilk seçtiğim kişiye konuşmamı yapacaktım, heyecan bastı. ama sakin olmalıydım. onlar benim dostlarımdı. halimden anlarlardı. böylece arkadaş listesine odaklandım. birini seçmeliydim. mesela okuldan kafa dengi bir arkadaş dedim içimden. bu adamla biz o yüksek duvarlı, bol ekolu, gürültünün eksik olmadığı hitler usülü mimariye sahip fakültede az mı yanyana işedik pisuvarlarda. ne çaylar ne kahveler, bol bol sigara. püüf. konuştuğumuz şeyin haddi hesabı yok. hem kendisi çok iyidir. yanyana yürürken ansızın çevresinde gördükleri üzerine tespit yapar, parmaklarınızı yersiniz. bu bir kuş olur, tramvay olur, bulut olur, insan olur. ama tespit gecikmeden gelir. beyazıt-laleli civarlarında bavul ticareti yapan kırk yaş üstü rus kadınları üzerine ortak bir kanı bile geliştirmiştik. buna göre istanbulda iş için bulunan rus kadınlarının diğer hemşerilerinden ayrı bir şekilde işlenmesi gerekir. sonuçta rus kızları gençtir, yeni bir kuşaktır. doğduklarında ülkeleri şimdikinden farksızdır. onlar bir şekilde kendilerini kurtarırlar. rus erkekleri senin benim gibi erkeklerdir, görüntü takıntıları yoktur. ama rus kadınları, sıkı stalinist rejim sonrası, takılı kalmış pause düğmesini kaldırıp play'e basan ve dünyaya yeniden ayak uydurmaya çalışan ülkelerinin sıkıntılı kadınları olarak (sıkıntılı olmasalar para kazanmak için burda işleri ne zaten), cinsiyetleri gereği modayı çaresizce geriden de olsa takip etmeye çalışan enteresan insanlardır. ülkelerinde durum nedir bilemem, ama laleli-beyazıt taraflarında etrafta şıkkıdı şıkkıdı yürüyen orta ve üstü yaş rus kadınların giyim-kuşam-saç-makyaj (ya da güzellik anlayışı diyelim komple) anlayışlarının dünyanın yirmi beş sene gerisinde olduğu aşikardır. aslan yelesi kabarık kuru saçlar. beyaz ten üzerine pespembe çiğ makyajlar. cırtlak renklerde kabarık, lastikli saten montlar. yüksek bel kot pantalonlar. vatkalar. vesaireler. bu kadınlar gözümüzün önünde halen seksen'leri yaşarlar, yirmi birinci yüzyıl denen dönemden bihaber kendi beğenilerince takılırlar. ve işin tuhafı şu senede dahi bu görünümleriyle kendilerini dünyanın en güzel ve en alımlı kadınları sanarlar. hiç taviz vermeden dimdik ve hızlı adımlarla yürümeleri de bundan kaynaklanıyor sanırım. (tabi bu noktada devreye türk esnafı giriyor. bu kadar izzeti ikram bana yapılsa benim de havamdan geçilmez) onunçün ne zaman laleli-beyazıt civarında bir rus kadın görsek aklıma bananarama falan geliyo bizim aklımıza. birazdan venus çalacak, "she's got it. yeah baby, she's got it!!" diye hoplayıp zıplayacaklar sanki. işte bu tip olur olmadık konuşmalar geçerdi aramızda onunla. o yüzden iletişimimiz kolay olurdu. klavyeye yumulup naber nasılsın içerikli hızlı ve seri bir giriş yapacaktım ki aklımda ona anlatacağım hiç bir şey olmadığı farkettim o anda. evet amacım belliydi, bir noktaya varmak istiyordum. ama nasıl olacaktı ki bu? ne bir sunum hazırlamıştım, ne kendimce yıkılması zor normlar hazırlamıştım. bunun için biraz daha vakte ihtiyacımı duyduğumu hissettim ve sandalyeden kalktım. aynı anda elimde yakılmamış bir sigara ve henüz bugün aldığım tek kullanımlık şeklen hoş, ama niceliksel olarak tırışka çakmağım duruyordu. perdeyi açıp vücudumun üst kısmını aşağı doğru hafifçe eğdim ve sigarayı yaktım. kafam bin bir düşünceyle doluydu. ama geçti. çünkü camın üç metre aşağısındaki basamaklarda bana dönük, siyah spreyle yazılmış o yazı hala ordaydı. aslında buna alışmam gerek, yazılalı yaklaşık yarım sene oluyor. ama her seferinde yadırgıyorum. alt tarafı beş harflik bir kelime. ama tam benim camımın altında. ve tamamen benim hizamda. insanın aklına fesat düşünceler geliyor. çünkü üst katlarımızda sokaklara adını yazabilecek hayta bir sevgiliye sahip ergen bir komşu kızı yok. hepsi yaşını başını almış. ama bu yazı niye yazıldı? ben gay miyim? ya da biseksüel arzuları tüm üsküdar'da nam salmış bir cam güzeli miyim? değilim. olsa olsa semi-seksüelim (ne demekse, şimdi uydurdum). dahası kurtarmaz yani. ama cama çıkıp her aşağı baktığımda kendimi sorgulattırıyo bu yazı bana. niye? niye tolga niye? kimsin sen? niye camımın altına, tam da benim okuyabileceğim hizada adını kazıdın? neden zulüm ediyorsun bana? işte her seferinde böyle dağılıyordum pencere başında. perdeyi kapatıp sandalyeye tekrar oturdum. solumdaki kültablasında sigarayı söndürdüm. az önce dinlediğimin tam tersi frekansta bir albüm koydum winamp'a. sonra yarım saattir ne yaptığımı, ne düşündüğümü hatırlamaya çalıştım. tam olarak bulamadım.

evet konu tamamen dağıldı. sonra devam edeyim en iyisi.

evcillik

2005-11-29T04:15:00.000+02:00

televizyonda kısık seste banttan avrupa maçları. altta açık ve pause olmuş playstation. winampı dolu dizgin internete gönülden bağlı bilgisayar. yeşil ışığı yanan speakerlar. her an üzerine birinin yatmasını hazır bekleyen davetkar yatak. köşede masa lambası. önüne serilmiş kağıt kalemler. telefon şarjda. yarım kalmış ılık çay. dolu kültablası. üzerime biri yatıp yorganı kafasına çekse de bebek gibi uyusa diyen çekici bir yatak. yanan mum. açık bir cam, açık perdeler. susamış ve hatta dili damağı kurumuş bir vücut. mutfağa götürülmesi gereken kek ambalajları, cips tabağı. masaya damlayan mumları temizlemekten mustarip mayışmış peçeteler. hadi artık ne bekliyorsun diyip mızmızlanan istekli yatak. ayağıma takılıp duran çanta. yine sandalye diplerinde bir takım poşetler. boş çay kupası. sönen sigara. hırkada kek kırıntıları. susamakla kalmayıp işeyesi de gelmiş bir vücut. sekiz adımda mutfak, on üçte banyo. daha fazla bekletilmek istemeyen sabırsız yatak.

ellerimde çoraplar. banyoda sırılsıklam. hareketsizlikten ölürsem bir gün şaşırma. beni böyle düzensiz. beni böyle kalender. beni böyle ortalarda bırakma.

tüm sevelenlere gelsin.

yatak hikayeleri

2005-11-20T04:07:00.000+02:00

yine aynısı oldu. uykuda olduğumu ve rüya gördüğümü bildiğim halde uyanamadım. kendi isteğim dışında gerçekleşiyordu her şey. rüya gereği sağ bacağımı o kadar çok kasıyordum ki kaval kemiğimin kırılacağını hissettim bir an. holde dolanan birinin ayak seslerini duyuyordum. ama bunun da bir aldatmaca mı yoksa gerçek mi olduğuna karar veremiyordum. beynim o an başka bir şeye hizmet ediyordu, bana dönüp bakmıyordu. bense inatla bunun mücadelesini veriyordum. sonra yatağımın başında birinin olduğunu farkettim. ama kafamı kaldırıp bakamıyordum. tam beklediğim gibi karıştı ortalık. ayak sesleri yükseldi. kendi nefes alışımı duydum. yatağımın saat yönünde döndüğünü farkettim. bacağım daha da kasıldı. her an duyacağım bir kemik sesine alıştırdım kendimi. başımın içi giderek doldu. insanı alıp götüren bir ritim eşliğinde zonklamaya başladı. yılmayıp zorlamaya devam ettim kendimi. saniyeler, dakikalar.. o yatakta o an epey bir arbade yaşandı. sonunda bu tür olayların yaşandığı her gece gibi yine uyandığımda hayatıma kaldığım yerden devam edeceğimi bilmenin verdiği huzurla öylece durdum. çabalamak çok anlamsızdı. bekledim.

yatakta doğrulup yere bastığımda sağ bacağım bir süre sendeledi. holde bir iki turlayarak eski haline getirdim. kendi ayak seslerimi duyuyordum şimdi. ama ayak seslerine çok geçmeden yatak gıcırtıları karıştı. odaya yöneldim. kapıdan içeriye irkilerek baktım. yatak dönüp duruyordu. ve yine olduğum yerde bekledim hiç bir şey yapmayıp.

gözlerimi açtım. cama yağmur taneleri vuruyordu. hala geceydi. sağ bacağımı yorganın altında hareket ettirdim. kasılmalar geçmeye başladı. geçmişti. artık rüyalarım bir değil iki oyun birden oynuyordu bana. birinden çıksam bir diğerine yakalanıyordum. bundan böyle daha kurnaz olmalıydım. bu düşüncelerle sigara paketini ve çakmağımı alıp balkonun yolunu tuttum. holden geçerken epey korktum. üçüncü rüyanın içinde olup olmadığımı merak ettim. uyanık olduğumu anlamanın en iyi yoluydu sigara bu durumlarda. bir nefeste gerçeği bana gösteriyordu. yoksa uyku arasında içmekten nefret ederim.

örtünmek ve yellozluk üzerine

2005-11-17T03:56:00.000+02:00

konunun girizgahını bulmakta zorlandım biraz, ama şöyle diyeyim. artık müziğin bana bir şeyler anlatmaya çalışmasını ve bir fikir sunmasını istemiyorum. filmde de böyle bu. edebiyatta da. sanat eserleri kurmaca bir ambiyans sunsun, biz alıcılar da girelim içlerine onu hissedelim bir süre. söylenecek her şey söylenmiş. her duygu, düşünce birbiriyle çarpılıp üretilmiş her şeyden önce. bir de neden birileri birilerine kendi doğrularını söylemeye ve yapıtlarına böylece bir hedef koyup onları sınırlandırmaya çalışsın ki zaten. "bunu dinlediğinde hüzünlü olacaksın." diyen bir şarkı neden dinlensin? "bu kitap size ihanetin öbür yüzünü gösterecek" diyen bir adamın ben nesini okuyayım? şartlandırılarak edindiğim bir duygu bana artık yapay geliyor. hüzün müziği, dans müziği, trip müziği yok. insanın karmakarışık ve çözülemez bir ruhu, bu ruhun da üstünü anne şevkatiyle örten müzikler var. örtü modelini seçip kullanıyorsun. ama altında şekilden şekile girmek için değil bunlar. kendini örtüyle özdeşleştirmek için hiç değil. o bir araç, çıplak kalmayalım diye. ötesi yok. bir müzik türünün insanları "-ci"ci, -"cı"cı yapması, onları budayıp hayatlarına yön vermesi çok aşağılayıcı. ama yine de 60'larda yaşayıp bir müziğin peşinden kitlelere katılıp gitmeyi isterdim. müziğimin bir şeyleri anlatmasını, bir şeyleri simgelemesini çok isterdim. ya da gönülden bağlı olduğum bir kitabı okurken yanımdakileri sinsice süzüp tepkilerini görmeyi. ah ama ne yazık! bir filmi izleyince hayatlar da değişmiyor artık. değiştiğini iddia edenler, değişecek bir hayatları olduğu için şanslı olduklarını farketsin önce bir. ilk seviyeyi atlasın, sindirsin. sonra öyle bir ihtiyaç hissetmeyecek zaten. eserler öylece üzerimizden geçip dursun sırayla. biz de bakıp bakıp alkışlayalım ne güzel yapmışlar diye. beş duyu organı kafi bunun için. dokunsunlar birine, okşasınlar. beni mutlu edince çekip gitsinler sıralarını başkalarına verip. böyle böyle sanat yellozu oluyoruz zaten bir süre sonra da. üzerimizden geçenlerin yüzlerine bile bakmıyoruz. çağın tüm muhteviyatı gibi bunlar da tüketilip most-modernizm çöplüğüne atılıyor en son. orasının sınırı yok zaten, ne koyarsan alır. misal, bu yazıyı da poşete koyup kapının önüne bırakıyorum şimdi. bir zahmet biri atsın benim yerime.

masaüstü oyunları

2005-11-09T02:01:00.000+02:00

-kendi kendine konuştuğunun farkındasın değil mi? bunu hep yapıyorsun çünkü...

ona yardım etmek istiyordum ve cesaretimi toplayıp konuyu açabilmiştim sonunda. ama asıl önemli olan nasıl devam ettireceğimdi. özene bözene kurduğum bir sonraki cümlemi söyleyecektim ki lafımı kesti.

-bir saniye!.. telefonum çalıyor..

konuşmasını bitirmesini bekledim sabırla. telefonu kapatır kapatmaz da hiç bir şey olmamış gibi devam ettim.

-başkalarının yanında toparlayamadığın konuşmaları yalnızken tek başına yapmak seni mutlu ediyor, itiraf et. çoğu zaman cümleleri bu kadar güzel sıralayabildiğin için kendinle gurur duyduğun bile oluyor. ama bunları başkalarının duymaması ne kadar acı! tanıdığın, tanımak istediğin, ya da sadece "merhaba"nın olduğu her insana söyleyebileceğin şeyler var. ve eminim ki bir ilişkiyi ilerletmek ya da kendini sevdirmek adına çok yapıcı sözler bunlar. ama beyninin çağrışımları, kelimeler, kavramlar, duygular kendi içinde çarpışıyor. bu çarpışmalar patlamalar doğuruyor. bu doğanlarsa yine senin içinde gün yüzüne çıkamadan sönüveriyor. yaşattıkların ölüyor. var ettiklerin kaderlerine terkedilip yok oluyor. dışarıyla bağ kuramayan her hissin, her düşüncen bir ceset olarak dehlizlerinde kokmaya başlıyor bir süre sonra. için bir kavramlar ve duygular çöplüğüne dönüşüyor. bu seni daha da perişan ediyor. giderek tıpkı bilinçaltı yığınların gibi sen de tadını kaybedip yavanlaşıyorsun. sönüyorsun. hiç bir şey yapmadığın halde olmayacak insanların sevimsiz kucaklarında bitkin düşüyorsun. tepkisizliğine ve dinginliğine şaşıranları "dalgınlık" diyip geçiştiriyorsun. belki de konuşmayı gözünde fazla büyütüyorsun. ağzından çıkan her lafın daha önce kurulmamış ya da çok önemli olması gerektiğini düşünüyorsun. aklında oluşan cümleleri tartma ve süzme işlemi o kadar uzun ve titizce sürüyor ki çevrendekiler o arada konuyu üç kere değiştirmiş oluyor bile. böylece içindeki mezarda bir ceset daha yok olmaya bırakılıyor kimseye görünmeden. bak sana bir şey diyeyim ben; sen çok konuşuyorsun aslında. ama tek şahitin yine sensin. aslına bakarsan esas sorun nerde biliyor musun? on dakikadır sürdürdüğüm bu saçma konuşmayı bile yine kendi kendine yapıyorsun sen. ve şu anda bir masaya başını koymuş, etrafındaki kalabalığa uyukluyor numarası yapıyorsun.

telefonum bir kez daha çaldı sonra. bir arkadaşla samimiyetsiz bir konuşma yapıp kapattım. başımı yine kollarımın arasına gömüp rol yapmaya devam ettim.

-neyse boşver bunları. bir sigara yak ta içelim hadi.
-git başımdan sen de...

oda durumu

2005-11-07T03:24:00.000+02:00

pencereden
içeri giren dışarısı
sol tarafımı soğuk
sağ tarafımı sıcak
yapıyordu.

bense ortada
tarafsızca
oturuyordum..

bölü yirmi

2005-11-05T02:00:00.000+02:00

(bu blogger bir kaç dakika sonra kendini yirmi parçaya bölecektir. kaçınız.)

saçlarımı karıştırarak otururum bilgisayar başına. sağ elde mouse, sol el genelde hala saçlarda olur. saçlarım benim bir parçam, herşeyim onlar benim. ve ne yazık ki bir kaç ay sonra koyun misali kırpılacaklar. iki buçuk sene sonra ilk kez berber yüzü göreceğim. şimdiden stres başladı. otururken, konuşurken, ya da öylece sıkılırken ellerim ne yapacak merak ediyorum.

sonra winamp açarım her gece olduğu gibi. ahh, müzik tabi. bendeniz müzik konusunda yanar dönerli hatta folloş bir tavır içerisindeyimdir. her sene müzik zevkim değişir. ortaokul yıllarında özgün müzikle başlayan müzik arayışım sonraları rocktı, metaldi, new agedi, gotikti, etnikti, reggaeydi, elektronikti derken içinden çıkılamaz bir hal aldı. yeni tanıştığım biri müzik bahsini açarsa derhan o ortamdan uzaklaşırım. pek sevmem sıfırdan birilerine kendimi tanıtmayı zaten, başaramam çünkü.

çay kupam her daim sağ elimin hemencecik uzanıp kavrayabileceği pozisyonda durur. bu kupanın içine yüzde yetmiş oranında earl grey, yüzde yirmi oranında kahve, yüzde onluksa su girer. benim kupama giren bir sıvı oradan kolay kolay çıkamaz. aheste aheste tüketilir böyle. çoğu zaman unuturum içinde bişeyler, buz gibi olur. dikkat ettiyseniz bu kupaya meşrubat girmez hiç.

müzik sesinin arasında bazen "fücpp", "hürpp" şeklinde ıslak sesler duyarım. ama hiç panik yapmam. çünkü bilirim ki sağ tarafımda bir fanus, içinde de üç tane akvaryum balığı vardır. oksijen için yüzeye çıkıp ağızlarını şapırtadır bunlar. ha suyun içinde oksijen yok mu? var. ama sigara dumanı yüzünden ne kadar temizlersem temizleyeyim kirli hep.

tamamlanmış üç, tamamlanmamış dört tane öyküm var, yatıyolar yıllardır. her edebiyat öğrencisinin artistliğidir. bölüme "yazar olucam ben!" gazıyla girer, son sene "abi ellisekiz tane cv bıraktım birinden yanıt gelmedi ya!" cümlesiyle biter. ben kendimi pek kaptırmadım neyse ki. şimdilerde bu blogdan gayrı yazdığım ettiğim bir yer yok zaten. ki buraya yazarken bile yazım süreci sancılarından kıvranıyorum, gözümden yaş geliyor. yazmak istediği zaman klavye başına geçip takır takır paragraflar döktüren insanlardan korkuyorum.

hiç bir şey yapmadan tek başına oturmak en güzel şeydir. normalde çok hayati ve basit şeyleri hissedecek duruluğu yaşayamaz insan. fırsatı olmaz. oysa yalnız otururken her nefes alışın, içine dolan her ünite hava zevk verir. çıkışı ayrı bir olay zaten. bacağının bir yerinde hop diye geliveren saniyelik kas, sinir hareketlerini görebilirsin mesela. ya da saçının sağa akan tarafının, solundan daha ağır olduğunu hissedebilirsin. hiç bir şey düşünmeden, bomboş bir beyinle en ilkel anlamıyla "yaşamak" olgusunu öğrenirsin. güzeldir oturmak. yatmak daha güzel tabi.

içimden yürüttüğüm monologlar geceleri tavan yapar. hiç susmam adeta, sürekli konuşurum. fikir yürütürüm, geyik yaparım, tartışırım, ya da öylesine saçmalarım. ben biriyle konuşurken de bunu yaptığımı farkettiğimde epey garipsemiştim. konuşurken sarfettiğim iki-üç cümlenin arasında mutlaka bir kaç tane de içimden söylediğim cümle vardır. yani aslında hiç durmadan konuşuyorum, ama bu dışarıya süzülmüş bir biçimde çıkıyor. eğer bunları da dışarıya vurabilseydim kendimin bile katlanamayacağı bir çeneye sahip olacaktım. aman düşman başına. böyle iyi.

dünyanın en güzel varlığı da kedidir. bir kedi koca bir dünyayı değiştirebilir. kediler istese medeniyet te kurabilirlerdi ama üşendiler, ben böyle düşünüyorum. ha öyle bir medeniyet kurulsa derhal ülke topraklarını terkedip oranın vatandaşı olurum. estetik dolması, asalet çeşmesi, karakter oturması, kendine güven abidesi, empati kralı. kedi. oysa insan estetik bile değil. garip garip eller, ayaklar, tüysüz bir ten. cinsel organlarımız bile çok komik, utancından söyleyemiyor kimse.

dışarı yaya olarak çıkmak, toplu taşıma araçlarını kullanmak hem daha keyifli hem de daha rahattır. vaktiyle sırf ayıp olmasın diye aldığım bir ehliyet var. hiç kullanmadığım halde kırık. arabadan zerre kadar anlamam. ne hakkında konuşmasını ne de sürmesini severim. hiç bir zaman ilgim olmadı, bu saatten sonra da zor. oysa yaya olmanın özgürlüğü gibisi var mıdır? istediğin kadar dalgın ol, uykulu ol, ya da yürüdüğün yere yabancı ol. bir şekilde yönlendirilip gitmek istediğin yere gidersin her zaman. bunun ekstradan bir vapur güzelliği var, ona hiç girmiyorum bile.

çok sıkıldığımda hemen tepemdeki kitapların sırtlarına bakarım. e.a. poe'lar, r.l. stevenson'lar, saki'ler, w. blake'ler, j. joyce'lar.. dünyanın en güzel insanları her zaman dururlar orda, bir yerlere kaçmak istediğimde beni içlerine gömmek için sıraya girerler. böyle aralarında turnike olurum. yerim ben onları. selam ediyorum buradan hepsine.

hiç durmamacasına büyüyen bir ütopya takıntım var. kimselerin kolay kolay yaşayamacağı alternatif hayatlar üzerine kafa patlatıp duruyorum. özellikle ıssız ada temasına karşı koyamıyorum. ki mercan adası'nın, sineklerin tanrısı'nın, the beach movie'nin ve son olarak lost dizisinin üzerimde bıraktığı etkiden anlaşılabilir bu. ama çok daha enteresan arzularım da olmuyor değil. geçende modelini hatırlamadığım bir arabanın bagajında yaşama fikri epey kafama yattı mesela. hesapladım. bilgisayar sığıyor, çarpraz vaziyette gayet rahat yatılabilir. köşeye ufak buzdolabı gibi bişey, bir de tüp. cuk oluyor.

alkol hamallıktır, eşekliktir, gereksizdir. içmeyin, içirtmeyin, e mi canlarım. ben kırk yılın başı haricinde kullanmıyorum, çok ta mutluyum.

günün ilk saati benim için her zaman kayıp. daha doğrusu o saatte ne yaptığımı kendim bile bilmiyorum. saçmalıyorum, dalıp gidiyorum, pause oluyorum. ayılma süreci bir saat sonra anca başlıyor. o da mideme bir şeyler girmeli, çay içmeliyim, üstüne de bir sigara yakmalıyım anca o şekilde. bazen kalkar kalkmaz sigara yaktığım da oluyor, o çok fena bir şey işte.

şiir okumak bazen zevkli, bazen de komik geliyor. o anki ruh halime göre sanırım. ama bence edebiyatın doruk noktası kısa öyküdür. okuması da, irdelemesi de, yazması da. bölüm derslerinde işittiğim en güzel vecizelerden birine göre "öykü yazmaya vakit bulamayan yazarlar roman yazar". tabi çok iddialı bir laf ama yine de ne güzel söylemiş hazret. avuçlarım patlayıncaya dek alkışlamak istiyorum.

hani şu ana kadar hep anlaşılmaz bir çıkmaz olarak aklınızı işgal eden kavramlar, cümleler öyle bir an gelir ki çabucak beyin lobları içinde yolunu bulur ve anlamını kazanır, çözersiniz bütün olayını. artık beyninize cuk diye oturmaya hazır olacaktır az sonra. ama henüz üzerinde düşünmeye başladığınız anda uçup gider tekrar gözünüzün önünden. işte bunun gibi bir şey.

bu sene tek başıma dışarda üçer dörder saat oyalanmayı öğrendim. çantamda ne varsa açıp okuyorum. bir şeyler karalıyorum. etrafı izliyorum. eve gidince yapacaklarımı düşünüyorum. müzik dinliyorum. laf atmalarla başlayan saçmasapan muhabbetler yoluyla yeni insanlarla tanışıyorum. hiç olmadı güzel bir köşe bulup derin olmasa da uyuyorum. bu kadar çok şeyi yapıyorum ama yine de boş boş oturduğum dakikalar daha fazla oluyor. dikkatinizi çekerim, dört saatten bahsediyorum. az buz değil. doldurmak ölüm gibi.

son üç senedir hiç ağlamadım. tazyik eksikliği.

ortaokulda "büyüdüğünde ne olacaksın?" sorusuna cevabım "çevre mühendisi" idi. ama çevre mühendisi ne yapardı, ne işe yarardı, zerre araştırıp sormamıştım. sırf ismi çekici geldiği için öyle derdim. bir kere mühendislikti, hiç bir zaman popülerliğini yitirmeyecek dolu dolu bir meslek. ama diğer mühendislikler gibi gibi sıkıcı da değildi, çevreyle alakalıydı. bu iki kelime yanyana gelince şık bir meslek oluyordu kafamda. sonra matematikten ilk sıfırımı aldım lisede, hayatım değişti.

john lennon manevi babam olur. insanlar özdeşilik kurulamayacak kişilerin fanı oluveriyor çabucak. bu kadar kolay değil. kara kaşına kara gözüne göre değerlendirilmemeli hiç kimse. john lennon sarışındır hem.

kendini yirmi parçaya bölmek çok saçma aslında. mühim olan parçalardan bütünü oluşturma. tümden gelim, güme varım mevzusu.

(ligeia'dan aldığım bu bayrağı ç hanım'a devrediyorum.)

h.a.z

2005-10-29T23:59:00.000+03:00

"mutluluk zevk ve hazdan meydana gelir. insan için evrendeki her şey birer haz objesidir."

şimdi ben de misal yoğun soğuk algınlığıma, baş ağrılarıma, kapalı burun deliklerime ve şişmiş bir boğaza rağmen 5 derecelik bu havada camı sonuna kadar açmış sigara-çay keyfi yapıyorum. hasta oldum diye bu zevkten kendimi mahrum bırakmam aptalca geliyor çünkü. üstteki alıntı da epikür'e aittir. epikür de grip olduğunda sigara içerdi zaten.

hedonizm, çağımızdaki pek marjinal ve asi gençlerin "ye, iç, seviş" düsturuna oturtulmaya çalışılan gariban bir düşünce biçimi ne yazık ki. benim (ve eminim epikür'ün de) "hazcılık" anlayışının yanında pek esamesi okunmaz bu üç eylemin. bunlar zaten insan denen canlı türünün zoraki ihtiyaçları diğer tüm hayvanlar gibi. içgüdüsel ve fiziksel bir ihtiyacı gidermek üzere gerçekleştirilen bir eylemden alınan haz kısıtlıdır. mühim olan "yapmazsan nolucak canım ölür müsün?" denilen ufak hazların yüceliğinde, kaçınılmazlığında. gün içinde ne kadar kötü şeyler yaşansa dahi gece ulaşılan evin huzuru. bilgisayar başında içilen bir sigara, kullanılan bir ocb. earl grey. su. evet su içmek. saçlarımla oynamak. ya da sadece oturmak. oturup bir şeye bakmak, izlemek te mühim değil. rahat bir pozisyonda nefes alıp vermek. bakılan kadrajdaki renkleri görmek. yaşadığını hissetmek. hazlara ulaşabilmenin mutluluğunu genel bir mutluluğa taşıyabilmek. mutluluktan kasıt ta farklı burda. "ay çok mutluyum öpücem" cıvıklığı değil. daha dingin ve daha olgun bir mutluluk.

akvaryuma bakarken kendi sınırlarını çizdiğin bir dünyaya koyuverdiğin balıkların canlı olduklarını görmek. bu daha çok tanrısal bir haz mesela. üstün olma hazzı. bir şeylere yaşam verme hazzı. üç tane balıktan ibaret olsa da doğayı kendi odana hapsedebilme hazzı. doğanın kendisinden korkarım ben zaten, kendi ölçütlerim içinde daha güzeller. hiç estetik ve etik değil ama kesinlikle haz verici. bu yüzden.

hayatın küçük detaylarından mutlu olmak gibi klişe bir amelie'cilik oynamak istemiyorum burda. yaşadığım hazları küçük detaylar olarak görmüyorum çünkü. "evrenreki her obje", epikür'ün dediği gibi. evrenin kendisi aslında. evrende var olmaktan mutlu olma. bir mavi-yeşil algler, bir kafadan bacaklı, bir hamam böceği olarak değil, insan olarak kainatta yerini alma. ve beş duyumuzun el verdiği müddetçe yaşanabilecek her türlü dingin, çiğ olmayan zevki emebilme fırsatı. diyeceğim odur ki hazdan korkmayalım efendim, ona değer verelim, onu bir taviz verme lüksünde görmeyelim. hazdan kaçanlar, korkanlar da zaten pis plazma insanlarıdır. hiç sevmem.

ps: google'dan hedonism görüntülerini aratınca böyle bikinili kızlarla çılgın atan yarmalar, havuzlu mavuzlu lüks residanslar, pahalı içki şişeleri falan çıkıyor. onlar da güzel bak.

anket gibi

2005-10-28T01:05:00.000+03:00

blog camiasında ebeleyip kaçma, başa silah dayayıp anket doldurtma fasiliteleri sürüyor. ç hanım sağolsun bu zincire beni de dahil etmiş. kısa bir anket doldurayım şimdi.

en son okuduğum kitap

bendeniz henüz "istediğini alıp okuyacak vakte" sahip olamadığım için, (malum, okul bitirme telaşı) yine zoraki, bin bir nazla bir kitap okudum en son. a.s. byatt hanımın kitabı the djinn in the nightingale's eye. (türkçe'ye çeşm-i bülbülün içindeki cin olarak çevrilmiş) içiçe geçmiş öykülerin bulunduğu güzel bir kitap. türkleri oryantalizmden uzak bir tavırla işlemiş, byatt zaten cevat çapan'ın kankasıymış. bunun gibi şeyler..

kaç kitabım var?

saymaya gerek duymadım hiç. ama şu anda 150 civarı kitabım var sanırım. liseden önceki kitaplarım nerede bilmiyorum, dağıldı gitti. bir de eşte dostta bulunan 20 gibi kitabım var. kitaplarını namusu belleyen insan sıfatına uygunum galiba, içim acıyo bu yüzden. arkadaşlar lütfen kitaplarımı getirin. deli etmeyin beni.

en son aldığım kitap

tracy chevalier'ın romanı inci küpeli kız en son aldığım kitaptır. bir kaç güne kadar başlayacağım okumaya. yine benim isteğimle değil ama olsun. merak ettiğim bir kitaptı ne zamandır. filmi de var galiba bunun.

en çok etkilendiğim 4 kitap

scott fitzgerald - the great gasby beni kendisine hayran bırakmış bir kitaptır. hem orijinaliyle hem de can yücel çevirisi (muhteşem gatsby) tadından yenmez. sonra william golding'in sineklerin tanrısı vardır. stephen king takıntılı lise yıllarımdan kalma hayvan mezarlığı hayranlığım var ki bir, sormayın gitsin. kitabıyla, filmiyle yatıp kalkıyordum bir süre. dördüncü hakkımı da bram stoker's dracula'dan yana kullanayım. evet korkuyu seven biriyim.

ebelemek?

ebeleyecek kimsem bile yok, öyle yalnızım ki.. anketi benden başka doldurmayan kalmamış zaten. isteyen gelsin ebeletsin kendini diyeyim. esen kalın.

kutular

2005-10-24T03:45:00.000+03:00

günün beşinci çayını kupadan yudumlarken kutulara uzun süredir bakmadığımı farkettim. bazen ne kadar bencil ve unutkan olduğumu düşündüm, nefret ettim kendimden bu yüzden. kesinlikle öyle biriyim ben. vakti zamanında inanılmaz güzel zamanlar geçirdiğim insanları bir süre sonra kolilere doldurup öylece bodrumun bir köşesine atıveriyorum. kimisi kolilerde aç ve susuz kalıyor, perişan halde sessizce ölüyor. kimisi bağırıp çağırıyor çıkarmam için. bazı geceler bu sesler dayanılmaz hale geliyor, apartman insan çığlıklarıyla yankılanıyor. kendimi uyuşturup mayışma süresine giriyorum bu sefer de. ayıldığımda sessizlik oluyor hep, sızmış ve susmuş oluyorlar. insanları kutulara doldurup onları ölüme terkediyorum. ve bu barbarlığım beni biraz olsun üzmüyor bile. en fazla bir nefret uyanıyor, o da kendime zaten. üstteki header'a mouseunuzu tutun. yazıyor zaten orda da..

bu karton kutular kimi zaman rüyalarıma giriyor. çıkmayı başaranlar üzerime çullanıyor. ama bundan da kurtulmanın yolunu buldum. bazen rüyalarımda o an rüyada olduğumu anlayabiliyorum. gerçi kontrol edemiyorum ama gördüklerimin gerçek olmadığını bilmek rahatlatıyor epey. öyle ki derdi tasayı bir kenara bırakıp film izler gibi seyre dalıyorum.

kutularda insanlar bana sabah akşam küfür ediyor, çıkmayı başarırlarsa beni öldürmeye ant içiyor. bense beni bu kutuya koyanı bilmiyorum bile. küfür edicek ya da kin besleyecek kimsem yok. bir sabah kendimi bulduğum bu kutuda ben de bulduklarımı daha ufak kutulara koyuyorum. ve muhtemelen onların da onlarca daha ufak kutuları ve içlerinde gizledikleri onlarca insan var. bir matruşkadayız aslında, ama idrak edene kadar çoktan toprakta mineral olarak görevimizi alıyoruz metamorfozlaşıp. ordan bir çiçeğin bedenine yürüyoruz sonra. o çiçeğe bir arı konuyor bizi emmek için. o arı da belki annemiz, belki vaktiyle seviştiklerimizden biri, belki lisedeki beden hocası..

günün altıncı çayını içiyorum şimdi sigarayla. bitsin yatıcam.

ıpıslak, çırılçıplak ve hatta yapayalnız

2005-10-20T16:47:00.000+03:00

bir internet sitesi kendi aklınca "tüm zamanların en korkunç 100 film sahnesi"ni seçmiş bir güzel. şöyle ondan yukarı çıka çıka bekledim sabırla birinciyi öğrenmeyi. muradıma da erdim.

soldaki görüntüyü sanırım çoğumuz tanıyoruz. işte birinci! norman bates abimizin perdenin ardından kurbanına usulca yanaştığı meşhur psycho sahnesi. bu görüntüden bir kaç saniye sonra şüphe yok ki o perde açılacak, norman bıçağını kadına hunharca saplamaya başlayacak ve film siyah beyaz olmasına rağmen duş deliğinden akan oluk oluk sıvının su değil kan olduğunu göreceğiz. ahh norman ah.. yapacağını yapacaksın yani yine. oedipus kompeksli hasta insan seni..

psycho'nun duş sahnesi çoğu insan için "ayy bu mu korkunç?" hafifliğinde olabilir. ama bence esas olan budur, hitchcock'un yarattığı bu cinayet sahnesi insanoğlunun en hassas noktasına da bir bıçak saplayıverip kaçar. çünkü sahne duşta geçmektedir. yani insanın yaşamında "ıslak", "çırılçıplak" ve "yalnız" olduğu iki yerden birinde. (diğeri anne rahmi tabi a şaşkınlar) kendinizi olabilecek en korunmasız ve aciz biçimde nasıl tasvir edersiniz bilmiyorum ama benim tasvirim her zaman saçlarım şampuanlı, gözlerim kapalı bir biçimde duş ahizesini ararkenki anım olmuştur. sanki paramparça olmayı, katledilmeyi hakeden bir an gibidir duş almak bana göre. deprem olmasından, elektriklerin gitmesinden, ya da sadece gözleri kapamaktan bile en çok korkulan yer de banyo mesela bu yüzden.

ve bir film çıkıyor, bu hepimizin yaşadığı gergin duş dakikalarını korku dünyasına bir cinayetle katıveriyor. bu mu korkunç değil şimdi?

öhöh!

2005-10-11T01:31:00.000+03:00

charles bukowski'yi sırf milletten geri kalmamak için okuduğum dönemlerde kendisine nazire amaçlı bir şiir de ben döktürüvermiştim. çok ayıp biraz, okuyalım bakalım olmuş mu?

geceden kalma viski şişesinin
kokusuyla uyandım.
keskin..
son kalan yudumu içtim.
sarı sarı tükürdüm lavaboya
sonra christine aradı
eve çağırdım
bir güzel düzüştük
çeşitli yerlerine bir şeyler eject ettim
canım sıkıldı sonra.
christine de gitti zaten küfürlerime dayanamayıp.
ah şu ben, huysuz ihtiyar..
ve yine yalnızım şimdi.
bir viski şişesi ve bir paket sigara daha açtım
yayınevinden george'a yazı yetiştirmem gerekti
aradım, süreyi uzattım.
sonra işedim.
yine canım sıkıldı.
bu sefer marianna'yı çağırdım.
onun da çeşitli yerlerine bir şeyler eject ettim
bastım küfürü gitti o da.
bu sıralar çok sık sevişiyorum
ama yine de
yalniz hissediyorum.
viski kahretsin ki yine bitti.
sarı sarı tükürdüm lavaboya..
george'a.. aheh pardon söylemiştim bunu.

neyse..

şu kate'in ucuz marketine bir uziyim ben.
lan bu öksürük te.. öhöhh..

kahrolsun amerika sokakları! ("nerde bunun mesajı demesinler" eklentisi)

----------

john fante pulp anlamda "iyi"ydi. bukowski ise iyinin ruhsuz seri üretimi oldu bi yerde. fante'den de kat kat daha fazla para kazandı hem. "ayağa düşüren parasını yer" bir nevi..

öhö öhöhh..
lan!!

evdeki huzur, mutluluk budur

2005-10-09T02:21:00.000+03:00

usher evi'nin çöküşü öyküsünde e.a. poe'nun karakteri roderick usher'a verdiği bir özellik var. roderick kız kardeşiyle birlikte yıllardır inzivaya çekildiği eski bir malikhanede sessiz sakin yaşıyor. ama bu yaşamaktan biraz farklı. kendisinde "acuteness of the senses" var. "duyu fazlalığı" diyelim biz ona. bu hastalık roderick'i her gün biraz daha söndürerek onun "öz"ünü emiyor. roderick'in duyu organları o kadar hassas ki herşey ona acı veriyor. diğer insanlar için normal desibelde bir ses ona aşırı, malikhanesinde sessizlik kol geziyor bu yüzden. herşey sakince, yavaşça yapılıyor. tadı daha az olan yemeklerle karnını doyuruyor. giydiği kıyafetler bile hafif, üzerinde ağırlık yapmayacağı ipeğimsi şeyler olmak zorunda. tam anlamıyla bir "sönüklük" abidesi yani.

aslında korkutucudan ziyade huzurlu gibi geliyor bana. ben de bu yola baş koydum gidiyorum zaten yardırararaktan. bir de şöyle kelepir bir malikhane bulursam tamamdır.

(hah hemen uç!)

fırça

2005-10-03T01:11:00.000+03:00

-hayatın boyunca yapıp yapabildiğin şu yağlı boya resme bir bak! harem sultanı çizeyim derken teletubbyden bozma bir insan müsvettesi oluvermiş. hadi onu geçtim, doktorlara özenip fırçanı, paletini de kadıncağızın göbeğinde unutmuşsundur sen şimdi. yoksa bu güzelim zevce niçin yok yere cumbalı bir eve benzesin ki, değil mi ama? o kadar yanlardan kırpınca, blur verince, renk düzenini ayarlanınca bile anca bu kadar çekici hale gelebiliyor bu resim. bir de neydi senin o lisedeki konservatuvar merakın? sırf ortamı güzel diye istedin zaten, bir de sınavında elma-armut çizdiriyolarmış rivayeti yüzünden, farkındayım. sen en iyisi telefonla konuşurken öylesine not defterine çizdiğin karalamalardan tatmin ol, boyanın tuvalin de yanına uğrama bir daha canım, tamamdır?

-renkleri çok seviyordum, sadece ellerimden dökülüşünü görmek istemiştim. (ağlayarak uzaklaşır.)

amélie hezeyanı üzerine bir kaç kaka cümle

2005-09-30T03:15:00.000+03:00

haddim olmayarak şu le fabuleux destin d'amélie poulain filmi hakkında eşe dosta söylemekten çekindiğim yorumumu sunuyorum. her yerde beni "amélie" tarikatı saflarına çekmek isteyenleri görmekten usandım çünkü.

şimdi bu filmceğiz elini mercimek çuvalına sokmaktan zevk alan badak bir kızın ordan buraya koşuşturmasını konu alıyor gibi.. orası tamam. ufak detaylar sunarak izleyiciyi hassas yerlerinden vurmaya da çalışıyor bol bol, oh ne güzel.. ama bunu yaparken gerçeklikten uzaklaşması filmin artısından çok eksisi gibi geliyor bana. keşke bizim apartmanlarımızda da isteyen istediği eve girse, komşularına türlü şakalar, oyunlar etse.. bir kızcağız tek başına o daireden bu daireye savrulsa, ama biz bunu izlerken "ahheh sen yok musun sen?" yavşaklığıyla tebessümle karşılasak.. amélie, hayallerle süsleniyor bol bol, güzel hoş ama ama kendisi de hayalden öteye gidemiyor. hatta öyle ki filmin başlarında "aa aynı ben de öyle hayal dünyası geniş bir şirinlik muskasıyım" diyen izleyici sonlara doğru karakterden yabancılaşmaya başlıyor. amélie, izleyicisiyle özdeşlik kuramayacak kadar örtüşmeyen bir gerçeksizlik abidesine dönüşüyor. böyle olunca çizgi roman protagonistinden de bir farkı kalmıyor pek tabi.. o halde na'pmalıyız? "aslında hepimiz birer amélie değil miyiz?" diyenin ağzına ağzına vurmalıyız.. bu cümleyi kurmanın "aslında hepimiz birer bruce wayne değil miyiz?"demekten pek bir farkı da olmasa gerek. yok öyle bir şey yani, yavaş olalım. gaza gelmeyelim. hezeyandır, gelir geçer.

aslında bu kaka düşüncelerin sahip olduğum neutral evil mizacımdan da kaynaklandığını söyleyebilirim. dorian gray'in yerinde olsam, ben de aynısını yapardım misal. bencillik güzeldir. masumiyet nedense çok sulu geliyor bana, içimi çok keyifsiz. zaten bu idealist fransız sinemasını da hiç sevmem, daha sıradan, gariban ama en azından gerçekçi takılan italyan sinemasını tercih ederim kesinlikle. aslında ben fransızca'yı da hiç sevmem. ne o öyle, bam güm kakofonik bişey..

el filan sallıyorum

2005-09-26T03:46:00.000+03:00

ellerimde bir sigara bir çakmak. yakmaya çalışırken bile yaptığım yine zamandan çalmak. hareket her zaman iyi, ama sabit duran tarafa elinin tersiyle vurmamalı be hayat. ya da gidenler yanlarında çöplerini de taşımalı. yoksa bakmayı ben de severim, ama bakakalmak kesinlikle bambaşka oluyor.

soğuk demir, mekanik gürültü, tren sesi. gidişat daha çok oryantal memleket ezgileri. çıkış noktasında ise şehrin kütlesi duruyor kaskatı. zaman dursa ne ala, ama giden gidiyor çatır çatır. bense napıcam? sırf öyle olması gerektiği için vazifemi yapıyorum.

el filan sallıyorum.

(baba zula' ya tasdik babında yazılmıştır. resim de klipten zaten.)

fantezi, fantazya, febrezze

2005-09-19T01:01:00.000+03:00

kitapların yerini değiştirirken dört sene öncesinde merak saldığım tek tük fantazya kitaplarına yer bulmam zor oldu. fantezi mi fantazya mı sorusundan teğet bile geçmeden sıyrıldıktan sonra diyeceğim şudur ki bu fantazya alemi insana insan olduğunu unutturacak dozda bir kurmacaya sahip. beş yüz sayfalık ve üstüne üstlük bir kaç ciltlik masalları okumak hayli zaman alıyor, bunla kalsa yine iyi bir de beyni bulandırıyor olmadık yere. mitolojiye olan sonsuz sevgi ve saygım bu kurmaca edebiyatından ziyade yaratıldıkları dönemin gizeminden peydahlanıyor. oysa şu anda dünya üzerinde yüzlerce yazar 2005 senesinde bize özene bözene kalın kalın masallar hazırlıyor hala. ve bu masallar su gibi tüketilip bir dönem sonra da tozlu çatıkatlarında kolilere koyulup unutuluveriyor. fazla (hatta hiç) etliye sütlüye karışmayan pederin, odadaki orta dünya haritasına gözünün iliştiğini hatırlıyorum üniversitenin ilk senesinde. biraz küçümser tavırda "bu nedir?" diye sorduğunda hunharca haritayı savunmuş, aklım sıra o haritanın o duvardaki önemini ateşli ateşli izah etmiştim. (gerçi bu durumun haritayla pek alakası yok, o dönemlerde gençler yaptıkları şeylerin doğruluğunu üzerinde hiç düşünmeseler dahi kanıtlamaya çalışır büyüklerine, şartlandırılmışlık diyelim.) sonraları indi o harita duvardan, bir kaç sene dolapta boynu bükük yattı durdu. ama bu fireball'lu, summon'lu, fersah fersah ejderhalı alemi yeni tanıyıp sevmiş alt kuşak bir kardeşin sayesinde tekrar asıldı. peder aynı et ve süt umursamazlığında gelip ona sordu bu sefer "bu nedir?" diye.. yaptığım ihanetin, tolkien amcaya attığım kazığın farkındalığında "evet ya, indirsene şunu" diyivermiştim ben de. (bu durumun da vaktiyle paha biçilmez bir değer verilen olguları, sonraları unutulmuş olsalar bile kıskanmaktan, sahiplenmekten ileri geldiğini söyleyebilirim gerçi, benimsenmişlik diyelim.)

zaman geçtikçe, yaş ilerledikçe körpecik ve çapı belli bir su birikintisi olan hayal gücü level atlayıp galaksilerin, evrenlerin bile sınırlarını çizemediği delicesine çağrışımlara bırakıyor yerini. aslında bendeki bu ihanet te burdan kaynaklanıyor. beş yüz sayfalık bir fantazya aleminin verip verebileceği düşsellik, bir saç teline bakarken beyinde çarpışan kavram ve imgelerin sınırsızlığı yanında solda sıfır kalıyor bir süre sonra. bu durumda tutarken bile el-kol yoran o kalın fantazya kitaplarına gömülmenin faydalarından çok israflarını görüyorum terazide. hem masal dediğin şey oral yoldan çıkar, kulak yoluyla alınır. di mi ama? öyle öğretmişlerdi orta okulda.

ps: evet dragonlance'lerden biri kayıp. nerde bilmiyorum. şu büyücü denen kitabın devamına ise o hevesli yaşımda bile katlanamamıştım. duruyor öyle tek cilt.
ps: febrezze'yi üstüme sıkıyorum ben, güzel oluyo.

ada, ben ve haybeden arkadaşlar

2005-09-14T03:37:00.000+03:00

9 haziran tarihli yazının devamı niteliğinde..

öğleden sonra olup ta müthiş bir şapşallıkla bir minderin üzerinde donmuş biçimde kıvranırken anlamıştım zaten tek başınalığın baki kaldığını. önce başımdaki ağrılara zar zor dayanarak cama çıkıp oksijen alışım. sonra hiç bir şey olmamış gibi dün geceden kalan son sigarayı refleksif yakışım.. ben sonra çok düşündüm bu olayı.

öyle bir oda yok. arkadaşlar da yok. şu mindere tüneyip ertesi sabahı hayal meyal anımsadığım şizoid geceleri yaşamımdan süzgeçle ayıklarsak geriye kalan kuru öksürüklerim oluyo genelde. bi de evin her yerine kedi gibi döktüğüm tüylerim var. o konuya hiç girmiyim, annem hep azarlıyo zaten. kendimi sünepe bir evcil hayvan gibi hissetmem de bu sebepten olabilir pekala, bir kediden daha fazla yaptığım şey çat pat ta olsa konuşmak, ayakta işeyebilmek. ha bi de kapıları dolapları çok rahat açabiliyorum.

dinlediğim her şarkı da beni dönüp dolaştırıp aynı yere götürüyor zaten. (şimdi size buranın neresi olduğunu söyleyip te haritası sadece bende olan bu cenneti sır olmaktan çıkarmiyim) ekran fade out oluyor sonra.. ama ne vahim bişey ki gözümü her açışımda aynı metrekarede uyanıyorum. milim gitmiyo çapım ve eksenim, milim kımıldamıyo. yörüngeye oturdu mu kalkmak bilmiyo meret.

ne diyorduk? oda yok.. kahveden arkadaşlar hiç yok. (ki hayatımda hiç gitmediğim kahveden nasıl arkadaş buluyorsam..) yanılsamalardan ibaret gecelerden kalma bir yanılsama onlar sadece. suyunun suyu gibi. gerçek olması imkansız bu yüzden..

(belki çok klişe bir ütopikliği var ama nerem marjinal ki zaten) ada var. ve haybeden arkadaşlar.. onlar da bir boş kümeden öte değil zaten.. odada nasıl yalnızsam adada da öyle olucam bu yüzden.. belki bu beyin kırıntılarını dökecek bir hindistan cevizi kabuğu da bulurum orda. kaşıklayıp kaşıklayıp yerim sonra. kendi yağımda kavrulmak ne münasabet, ben kendi yağımda boğulmak, tükenmek istiyorum. olayın özeti budur aslında.

anlamadın? olsun.. ben hiç bir şey anlamıyorum.

ufak notlar - 2

2005-09-13T04:02:00.000+03:00

şu priz olayında "erkek" ve "dişi" terimlerini öğrendiğimden beri takamıyorum ben birini öbürüne. utanıyorum böyle biri görücek diye. bu ne be!

action man ve sağ el aparatı

2005-09-08T18:36:00.000+03:00

bir çizgi film karakterinin oyuncağı olsam muhtemelen paketimden aksesuar olarak sadece bir çay kupası çıkardı. sağ elim bir şey tutmak için hazırmışcasına oyuk şöyle, tak oraya kupanın kulpunu tamamdır. karakter hazır. sonra gelsin seri maceralar dizisi. "gawain bilgisayar başında saatlerce bir monitöre bakakalırken", "gawain işemek için gittiği banyoda hain karafatmalara karşı", "gawain oynar başlı televizyon antenini maksimum kanalı izleyebilecek düzeyde en ideal konuma getirmeye çalışırken", "gawain ve elektrik saçan ketıl canavarı".. tüm bunları yaparken sağ elde kupa her daim vücuda yapışık tabi. maceralar diğer süper kahraman hikayeleri yanında biraz renksiz kalıyor olabilir, onun da farkındayım. bir ev ve bir çay kupasıyla anca bu kadar adrenalin güzelim, napalım.

aç

2005-09-06T01:43:00.000+03:00

duygusal açlıktan kalbi büzülen biriyle açlıktan midesi büzülen biri arasında sadece ağız kokusu farkı var. o da pek önemli değil zaten. benim de çoktan ruhum kokmaya başladı. yalnız kaldığım zamanlarda burnumu kapatıyorum. esans niyetine plastik kahkahalar atıyorum sağa sola, geçiyo o zaman. bu açlığı üzerine boca edeceğim insansa muhtemelen nefessiz kalıp ölecek, ona da yazık bak şimdi.

ahahaha!! (bak, mis..)

dün gece olanlar

2005-08-29T04:19:00.000+03:00

gotik edebiyata ve kısa öyküye merak saldığım dönemlerde bölümde bir "öykü yarışması" düzenlenmişti. şöyle bir şey yazıp katılmış idim. bir iki haftadır tembelliğimden bir şeyler de saçmalayamıyorum, cepten yiyelim bari biraz.

gawainworks presents!

dün gece olanlar

--------------------------------------------

‘ne vardı ki bu kadar oyalanacak! erken çıksaydık şu yoldan geçen bir iki araba olurdu. biz de gecenin bu saatinde yürümek zorunda kalmazdık!’

size dün gece olanları anlatayım:
yaklaşık yarım saattir yürüyorduk ve bir yarım saatlik yolumuz daha kalmıştı. babam eski, ahşap bastonunu sağ elinde salla sallaya söyleniyordu. sol eli ise benim koluma yapışıktı. önümüzde upuzun, düz, boş bir yol ve iki yanımızda sıralanmış yüzlerce kavak ağacı vardı. tek bir yaprağı hareket etmeyen kuru kavak ağaçları... ve ağaçların arkasında büyük, geniş, köye kadar uzanan tarlalar... cırcır böceklerinin ve çekirgelerin derinlerden gelen sesleri de olmasa koca tabiatta bir bizim olduğumuzu düşünecektim. hava, gece yarısı olmasına rağmen alabildiğine durgundu, bunaltıcıydı ve dışarıda olduğumuz halde babamın haftalardır yıkanmayan siyah cübbesinden gelen ter ve kuru tütün kokusu midemi bulandırıyordu. özellikle sigara kokusu beni deliye döndürürdü her zaman. yer yüzünde bu kokudan daha boğucu, daha rahatsız edici bir şey yoktu herhalde benim için. hele bu sıcakta babamın cübbesinden gelen bu koku içimi çürütüyordu. sıcak... gece olmasına rağmen hiç dinmeden insanı perişan eden sıcak... (babama göre) buralar şu ana dek hiç bu kadar sıcak bir yaz geçirmemişti. babam belki de haklıydı; evelsi gün sıcaktan bayılıp dere kenarına -kurumuş derenin kenarına- yığılmış bir eşek bile görmüştüm. sahibi, hayvanı kovalarca suyla zar zor ayıltabilmişti. ve şimdi de babamın o eşek gibi dilini dışarı çıkarıp yere yıkılması bana göre an meselesiydi. sıcaktan ve yürümekten kanlı bir et parçasına dönen suratına tahammül edemiyordum. o kadar acınası bir durumdaydı ki yorgun olmasam onu sırtıma alıp yola öyle devam edebilirdim. tabi kokusuna katlanabilirsem...

sıkılmıştım. gerilmiştim. ve her an bu sessizliği ve durgunluğu yırtacak kötü bir şeyler karşımıza çıkabilir diye tetikteydim. vakit geçmek bilmiyordu. bir adımı bir dakikada atıyormuşuz gibi yavaş geliyordu bana yolculuk. insan kendini yalnız ve gergin hissettiğinde çocukluğunda duyduğu o saçma hikayeler uyanıverir aklında nedense. hatırlamaya çalışsa hatırlayamacağı o masallardaki kurtlar, cinler, hayaletler tüm detaylarıyla canlanıverir aklında. ve her ne kadar gülünç hikayeler olsa da bir şeyler dürter insanı, kalbini hızlandırır, yok yere ürpertir. ufakken abilerimizin bizi korkutmak için uydurduğu o salak masallar geçmeye başlamıştı kafamdan. her geçen saniye daha da hızlanıyordu kalbim; nereye baksam şeytanlar, canavarlar çıkacakmış gibi geliyordu. muhtemelen sabah olduğunda bu yersiz yaşadığım korkuya gülecektim ama elimde değildi şu anda korkmamak. babamı kolundan tutup adımlarımı hızlandırmış, önüme baka baka yürürken birden dibimizden gelen kanat sesleriyle tüylerim diken diken oldu. seslerin geldiği yere çevirdim kafamı. sağımızdaki ağaçlardan havalanan bir karga sürüsüydü. biraz rahatladım. simsiyah gölgeler gaklaya gaklaya üstümüzden geçip soldaki tarlalara doğru uçtu.

‘şu kendilerini yarasa sanıp karanlıkta uçmaya çalışan salak kargalar di mi?’

yarım ağız bir sesle onayladım babamı. konuşmadım. çünkü babamın sorusuna vereceğim bir kelimelik bir cevap bile dakikalarca konuşması için yeterliydi. ağzımı açmıyordum, böylece babam da pek konuşmuyordu. kargaların gürültüsü bitince yine sakinleşmişti ortalık. ve ben yine kafamı öne eğip aklıma ister istemez gelen hikayeleri başımdan savmaya çalışıyordum. beynimin verdiği bu mücadeleyle epey yürüdük.

‘cübbem!.. cübbem terden sırtıma yapıştı. şu halime bak... damarlarım derimden dışarı çıkacakmış gibi!’

babamın ara ara söylediği bu cümleleri duymamazlıktan gelmeye çalışıyordum. yola çıktığımızdan beri kendi kendine söyleniyordu ve durmadan kendini acındırmaya çalışıyordu. bu yolu en son altı sene önce gördüğünden (altı senedir iki gözü de kördü) ve yine görebilmek için varını yoğunu verebileceğinden, artık her gece yatarken azrail’in o gece gelmemesi için ağlayarak dua ettiğinden, annemi özlediğinden, sürekli kalbinin sıkıştığından ve bunların yanı sıra (dinlemediğim için hatırlayamadığım) daha pek çok şeyden ağlamaklı ağlamaklı bahsedip duruyordu. sanki beynimin derinliklerinde durmadan mırıldanan iniltiler gibi geliyordu artık konuştukları.

upuzun yolda, sadece ayın az da olsa hafiflettiği karanlıkta kör bir adamla yürüdüğümü düşünmek ürkütücüydü. kafamı dağıtıp başka şeyler düşünmek için başımı yukarı kaldırmış yıldızları seyrediyordum yürürken. sanki her yerde yıldız vardı ve gitgide çoğalıyorlar, gözlerimin tüm bakış açısını kaplıyorlardı. açık havalarda gökyüzündeki yıldızlar bana o kadar kalabalık ve o kadar yakın görünürlerdi ki bu manzaradan her zaman etkilenir ve ürperirdim. ve yine büyülenmiş bir şekilde, babamı yok sayarak yıldızlara kilitlenmiştim. onlar ve ben... Belki saçma gelebilir ama bazen yıldızları tanrıların gözleri gibi hayal ederdim. onlarca göz... evrenin en yukarısından beni izleyen onlarca göz... geceleri, karşı evde oturan ailenin kızlarını çıplak hayal edip heyecanlandığımda ya da içimden babama küfürler savurduğumda hemen gökyüzüne bakardım. gözler büyür gibi olurdu, sinirlenir gibi. korkardım, hemen ellerimi açıp dualar ederdim affedilmek için. ve dualar bittiğinde yıldızların ufaldığını, eski haline döndüklerini hisseder, rahatlardım.

‘ahh... dili dışarıda gezinen...köpeklere döndüm. biraz...biraz dinlenelim oğlum... yoksa az sonra...bir cesede dönücem!..’

babama baktım. bastonunu koltuk altına sıkıştırmış, eliyle kalbini tutuyordu ve dizleri kırılmış, zar zor yürüyordu. dili gerçekten bir köpeğinki kadar dışarıdaydı ve bu aciz haliyle babamı şu anda bir sıçan bile kolayca alt edebilirdi. ondan nefret mi ediyorum, yoksa ona acıyor muyum karar veremiyordum yıllardır. ama bugün o yaşlı haliyle bana katılması ve gittiğimiz yerde gereksiz muhabbetleri yüzünden geri dönmemizi bu kadar geciktirmesi sabrımı zorlamıştı. bizi şu duruma sokması yetmiyormuş gibi şimdi de dinlenmek istiyordu.

dayanamayıp boynuna doğru, sinirden titreyen sol elimi açıp onu boğacakmışım gibi bir hamle yaptım. kendime hakim olup kolumu indirdim ve dudaklarımı kemire kemire etrafıma bakındım. bana kalsa burada bir saniye bile oyalanmak istemezdim ama çaresizce babamın isteğini kabul ettim. solumuzda, üzerinde bulunduğumuz yola bağlanan bir patika uzanıyordu. tepelere çıkan bu patika oldukça dar ve hafif dikti. bulunduğumuz yerden, bu karanlıkta yolun neredeyse sonunu dahi seçebiliyordum. bu tepelerde yaşayan kimse yoktu; sadece gündüzleri çoban, köydeki keçileri toplar ve bu tepelerde otlatmaya çıkarırdı. akşama doğru da indirir ve avlularına bırakırdı. bunun haricinde işlevi olmayan, sadece keçiler için yapılmış dandik bir yoldu.

babamı yolun sağındaki bir ağacın dibine oturttum; tepelerden gelen patikanın tam karşısına. Ve ben de babamın biraz önünde çömelip külüstür bastonuyla oynamaya başladım kafamı dağıtıp kötü şeyler düşünmemek ve korkmamak için. ama elimde değildi ve yine düşünceler, hayaller, kabuslar arasında kaybolmuştum. neredeyse hayattan bağımı koparmış şekilde dalıp gitmişken burnuma buram buram acı bir duman kokusu geldi.

‘öhö öhhöh!.. yazın da şu bok hiç içilmiyor be!’

kafamı arkaya çevirdiğimde babamın çoktan o halde sigarasını yakmış, öksüre öksüre dumanlandığı gördüm. tütünden çıkan bembeyaz ve yumuşacık dumanlar zifiri karanlıkta pek şık ve rahatlatıcı bir görüntüyle süzülüyordu doğrusu ama bu manzara gerginliğimi almaya yetmiyordu tabi ki. tüylerim diken diken olmuştu ve beynimin içi zonklamaya başlıyordu. belki de yorgunluktan gebermekte olan babamın o halde sigara içmeye çalışırkenki görüntüsüydü bunun sebebi. gözleri görmediği için sigarasının ucunu işaret parmağıyla kontrol ederdi sürekli ve bu yüzden o parmağın ucu yıllar geçtikçe sararmış, kirlenmiş, mide bulandırıcı bir hal almıştı. bence dünyadaki en siyah şey ne bir karga, ne de bir kömür parçasıydı. babamın ciğerlerini görme fırsatım olmasını isterdim: dünyadaki en siyah şeyleri...

gece öylesine sessiz ve durgundu ki beş dakika boyunca cırcır böceklerini ve çekirgeleri saymazsam sadece babamın ciğerlerine duman alıp vermesini, tütünden çıkan çıtırtıları ve arada sırada boğazına tıkanan öksürük seslerini dinledim. babam sigarasının ucunu işaret parmağıyla kontrol etti, gözlerini kısarak sigarasından son bir nefes aldı ve biraz önüne eğilip izmariti rastgele yere sürttü. oluşan bir kaç kıvılcımın üstüne ciğerlerindeki son dumanı saldı ve boğazını temizlemeye başladı.

‘öhhööhh!! öhöh! hadi gidelim. dinlendim sayılır.’

babamın önünde dikilip onu kaldırmak için ellerimi uzattığımda hiç te dinlenmişe benzemediğini gördüm. yüzünde halen bariz bir yılgınlık vardı ve okula gitmek istemeyen bir çocuk gibi suratını ekşitiyor, dudaklarını sarkıtıyordu. bir ebeveyn edasıyla hiç aldırış etmeden onu -biraz hızlıca- yukarı kaldırırken inlediğini duydum. tek kelime etmeden cübbesini düzeltti, bir kaç gelişi güzel el hareketiyle yavaş yavaş cübbesinin arkasını temizledi ve tekrar koluma girdi. bastonunu ona geri verdim ve kafamı öne eğip söndüremediği sigarasını ayağımla çaktırmadan ezdim. kafamı kaldırdığımda tepelerden gelen patikayla göz göze geldik. İşte tam o anda tüm kanımın damarlarımdan hızlı bir şekilde çekildiğini, tüylerimin bir anda cayır cayır yandığını ve beynimin içinde bir şeyin patladığını son şiddetiyle hissettim. oraya doğru kilitlenip kalmıştım ve babam hadi dercesine kolumu çekiştiriyordu. bir insanın hayatı boyunca duyacağı korkunun tamamını bir kaç saniyede yaşadığım için bayılacağımı sandım, ya da kalp krizi geçireceğimi. patikada neredeyse kavak ağaçları boyunda, simsiyah ve ipince, toplu iğneyi andıran insanımsı bir şekil aşağıya, üzerinde bulunduğumuz yola doğru yavaş yavaş, yaylana yaylana geliyordu. bir insan gölgesi olmasını umdum ilk başta, ama gecenin bir yarısında olduğumuzu hatırlayınca korkunun gerçekliği bir tokat gibi suratımda patladı. tüm yaşamım boyunca görüp görebileceğim bu en korkunç sahne karşısında uzunluğunu hatırlamadığım bir süre benliğim kapalı bir halde kilitli kaldım. tekrar irkilerek kendime geldiğimde siyah uzun şey bize daha da yaklaşmış, yola varmasına az kalmıştı.

kolumu kavrayan bir şeyin olduğunu ani bir refleksle tekrar hissettiğimde babamı tamamen unutmuş olduğumu hatırladım. yaşadığım korku o denli büyüktü ki kör babam bile bir şeylerin olduğunu hissetmiş bana yalvarırcasına bakıyordu. suratındaki ifade bir kaç kelime istiyordu sadece dudaklarımdan dökülecek; nelerin olup bittiğini öğrenmek istiyordu. kendimi bir kaç saniyeliğine az da olsa toparlayıp durumu babama bir kaç anahtar sözcükle izah ettim. zaten yerinden çıkacakmış gibi olan kalbim söylediğim bir kaç kelimeyle şoka giren babamın yüzünde oluşan ifadeyle daha da hızlandı. kendi dehşetimi babamın o yaşlı suratında bir ayna gibi apaçık görüyordum. son bir umutla tepelerden gelen patikaya tekrar dikkatlice baktım. o uzun, siyah, ince şey... hala geliyordu...

‘koş oğlum! koş!!! tanrım sen bizi koru!.. tanrım sen bizi koru!..’

babam bildiği tüm duaları peş peşe sıralamaya başladığında nihayet koşmayı akıl etmiştik. açıkçası babamın bu kadar hızlı koşacağını hiç tahmin etmezdim. neredeyse beni hiç aksatmayacak kadar hızlı ve ataktı. koluma yapışmış, sürekli dualar mırıldanarak nefes nefese koşuyordu. yolumuzun bitmesine daha en az bir onbeş dakika vardı ve ben yine de babamdan ümidi kesmeye başlamıştım. enerjisi neredeyse bitmek üzere olduğu sinyali gelmeye başlamıştı kulağıma. hırıltılar çıkarmaya başlamıştı ve derin derin öksürüyordu. o anda bir karar vermem gerektiği kanısına vardım. çünkü ‘şey’in hala peşimizde olduğunu hala apaçık bir şekilde hissediyordum ve babam en fazla bir dakika sonra ya solunum yetmezliğinden ya da kalp krizinden yere yığılacaktı. ben ise bu tempomu sürdüremesem bile en azından hala koşabilir, kaçabilir, hayatımı kurtarabilirdim. ve çok geçmeden ani bir kararla ayaklarımı birden yavaşlattım. ileri doğru savrulan babamı kolundan çekip onu da durdurdum. kendimle birlikte babamı da arkaya döndürdüm ve geriye baktım. baktım... baktım... ileriye, karanlığa baktım. kalbimi elimle tuta tuta baktım. babamın varlığını unutturacak kadar büyülenmiş bir biçimde baktım. beynim zonklaya zonklaya baktım. epey baktım ve siyah şeyin gelmediğine karar verip kendime gelmeye başladım. rahatlıyordum artık. kovalamaca bitmişti. babamı arkaya çevirdim ve ben de artık geriye dönüyordum ki son kez kafamı çevirip dikkatli bir şekilde baktım ileriye. ve o görünce kahrolucağımı bildiğim manzarayı yine gördüm. yine kalbim titremeye, beynim uyuşmaya başlamıştı. açık açık gözümün önündeydi işte! yıldızların içinden çıkıp geliyor gibiydi. Karanlıktan daha karaydı. alay edercesine, acelesi yokmuş gibi yavaş yavaş beliriyordu karanlığın içinden. uzun bacaklarını öylesine yavaş ve şık atıyordu önüne, biraz kaptırsam kendimi büyülenirim de kılımı kıpırdatacak aklım kalmaz diye korkuyordum. bünyem artık bu korkuyu daha fazla kaldırmıyordu; her organım, hatta her hücrem titriyor, çırpınıyordu. çenemden boynuma süzülen yaşları farkettim, ve görüşümün iyice bulanıklaştığını. her an boğazımı parçalayacak kadar sert bir çığlık atabilirdim. gözlerimi ovuşturduğum elimle ağzımı kapattım. babamı yine unutmuştum. adamcağız yaşadığım dehşeti her nasılsa hissediyor, korkudan titriyor, koşmak için can atıyordu. babama ‘koş’ emrini verdim ve tekrar var gücümüzle koşmaya başladık. koştuk. iyi koştuk, bir iki dakika kadar. babam belki yorgunluktan ve korkudan ölümle yaşam arasında gidip geliyor olabilirdi ama yine de iyi bir tempoda koştuk. ama aksilikler yakamızı bırakmıyordu. birden ne benim ne de babamın tahammül edebileceği talihsiz bir kaza oldu. kendimi kaptırmış koşarken bir ara peşimden bir toz kütlesinin havalandığını, ve sağ tarafımdaki boşluğu hissettim. babam... bir sinek gibi yere yapışıvermişti. dengesini kaybettiği için düşmüştü sanırım, çünkü o kadar da kötü görünmüyordu.

‘k...kaldır beni... çabuk!!!’

hiç sırası olmasa da birden gökyüzüne bakıp yıldızları gördüm ve bir süre bakıştık. babam hırıltısıyla kendini hatırlattı ve kafamı gökyüzünden indirip babama yöneldim. babamı belinden kavrayıp güç te olsa doğrulttum, bastonunu yine eline verdim ve vücudunu bir istikamete yönlendirip koşmasını söyledim. “koş’ kelimesine şartlanmış babam her zamanki gibi talimatımla birlikte koşmaya başladı. ve ben de koşmaya kaldığım yerden devam ettim. ama bu seferki biraz farklıydı. babam artık kolumdan tutmuyordu. ayrıydık. koşarken bir ara kafamı geriye doğru çevirdiğimde babamın yolun dışına, kavak ağaçlarına doğru koştuğunu gördüm. ve önüne çıkan ilk ağaca bütün gücüyle toslayıp yere yığıldığını...

durmuştum. geriye dönmüş babama bakıyordum. ağaçların arasında, yolun dışına doğru hareketsiz yüzükoyun yatıyordu. o siyah şeyi görmeden önce konuştukları ve o zamanki hali geldi aklıma. kendini o kadar acındırıyordu ki ellerimi boynuna yapıştırmama az kalmıştı on dakika önce. ama şimdiki görüntüsü gerçekten çok acındırıcıydı. ölü bir balık kadar hareketsizdi ve yere yapışmıştı. onu en son iki ay önce bu şekilde görmüştüm. bir sabah o çürümüş bedenine güvenip bana haber vermeden dışarı çıkmıştı ve geri dönerken, eve varmasına az kala yine böyle yere yığılmıştı. ben hiç ilgilenmemiş, ortadan kaybolmuştum. bir kaç saat sonra komşular babamı canlı bir halde bana geri getirmişlerdi. ve iki ay öncesi gibi şimdi de onu görmezden gelmek istiyordum, hem bu sefer etrafımızda yardımsever komşularımız da yoktu. ama yapamıyordum. onu orada bırakıp tek başıma koşamıyordum. ne halde olduğunu yanına gidip görmek istiyordum ama korkum da hiç azalmış gibi değildi. tam anlamıyla ikilemde kalmış, ne yapacağıma karar veremiyordum. o şey her an karanlığın içinden tekrar çıkacakmış gibi geliyordu. adımlarım ileri mi geriye mi gideceğini şaşırmıştı. ve tepemdeki yıldızlar da artık beni rahatsız ediyordu. üzerimde müthiş bir baskı hissediyordum.

babamın acı acı inlemesini duymam karar vermemi kolaylaştırdı. ne olursa olsun onun yanına gidecektim. ve tereddüt içinde, gözüm ilerdeki karanlığa takılı bir vaziyette yavaş adımlarla babamın yanına doğru yürümeye başladım. o içler acısı manzara gitgide gözümün önünde belirginleşiyordu ve içim giderek uyuşuyordu.

‘sen... misin?.. oğlum... sen misin?... aahh...’

heykel gibi hiç hareketsiz yatıyordu. başında dikildim. biraz yerde yatan bedenini izledikten sonra çömeldim. bir elimle belinden, diğeriyle kolundan tutarak sırt üstü çevirmeye çalıştım.

‘aaaaaahhhhhhh!!!!!’

sanırım bazı kemikleri kırılmıştı. babam avazı çıktığı kadar bağırıyor, beni yardım ettiğime pişman ediyordu. onunla uğraşacağıma koşmaya devam etseydim şimdiye kadar epey yol almıştım ve şu halimden çok çok daha rahat olacağım kesindi. üstelik yolun ilerisinden hala gözümü ayıramıyordum. bir babama bakıyordum, bir ileriye. her an, hiç ummadığım bir an çıkabilir, babamla birlikte beni de kendisine kurban edebilirdi.

sürekli bağırıp acı çeken babamı sırt üstü çevirmeyi başarmıştım. suratına bakıyordum. kör gözlerine, artık iğrenç bir dokuya sahip olan kel kafasına, çamur, sümük, ter, salya ve içinde daha pek çok şey barındırabileceğine inandığım gri sakallarına, kuruyup sönük bir balona dönen pörsümüş dudaklarına bakıyordum. acımakla nefret etmek arasında gidip geliyor, ne yapacağımı açıkcası bilmiyordum. aniden ne zamandır yolun ilerisine bakmadığımı farkettim ve hemen kafamı kaldırıp ileriye baktım. ve gördüm. yine o kahredici şeyi gördüm. yine zifiri karanlığın içinden yavaş yavaş, hiç ses çıkarmadan geliyordu. ve bu sefer daha yakındı. onu ilk defa bu kadar yakınımdan görüyordum ve o anda hiç hissetmediğim kadar, o gece tattığım en büyük korkuyu ve deliliği yaşamaya başladım. kilitlenmiştim. ne yapacağımı bilemiyordum. karşımda duran manzara dalgalana dalgalana kayıyordu gözlerimin arasında. kendi nefesim bile ürperti veriyordu artık. gözüm dönmüştü. delirmek eğer bir çizgiyi geçtikten sonra aniden olan bir şeyse o çizgiye yaklaştığımı hissediyordum. Kafamda tek bir kelime, tek bir düşünce bile uyanamıyordu. beynim iptal, benliğim yarı açık, algılarım zayıftı. tek aklımda uyanan şey geldiğiydi. geliyordu...

o şeyi son kez o kadar yakınımda gördükten sonra, o gecenin sonuyla ilgili aklımda pek bir şey kalmadı. kesik kesik bir iki sahne, ya da sesi zar zor hatırlıyorum. geldiğini gördükten sonra babamı oracıkta bırakıp gözüm dönmüş bir halde tek başıma sağa sola koşturduğumu hatırlıyorum. önümde sürekli yer değiştiren kavak ağaçlarını hatırlıyorum. sessizliği hatırlıyorum. ve sessizliği bozan o aklıma kazınan sesi hatırlıyorum. sessiz ve durgun geceyi bir saniyede yırtabilecek kadar gerçek ve o acı sesi. babamın boğulma sesini...

‘tak tak tak!’

gözlerimi açtığımda kendimi kapalı bir yerde görmek önce irkiltti beni. gece yoktu, karanlık yoktu, korku yoktu, babam yoktu. ama aklımda kalanlar hala kabus gibiydi. yine de evde ve yatağımda olduğumu düşünüp sakinleştim ve yatağımda gerinip bir müddet yattım. babamı düşünecek durumda değildim. rahatlığın keyfini çıkardım.

‘tak tak tak!’

gözlerime ışık doluyordu. güneş... ve artık iyice rahattım. dinlenmiştim. sakinlik... o kabusu yaşarken hep aklımdan geçen şeylerdi bunlar. sürekli olması için yalvardığım ama olmayan şeylerdi...

‘tak tak tak!’

birinin kapıya vurduğunu farkettim. tam uyanamamıştım hala. gözlerim yarı açık, kapıya yöneldim. babamın (eğer evde olsaydı) şimdiye kadar çoktan kapıya bakmadığım için söylenip duruyor olacağı geldi aklıma birden.

sakin sakin açtım kapıyı. kalabalık... kapıyı açtığımı gören herkes bakışlarını bana doğru çevirdi. surat ifadeleri garipti. daha çok sinir dolu, nefret dolu ve gergin bakışlardı. ve garip olan suskunlardı. bu halleri korkutuyordu beni. ben de kapıda öylece dikildim ve sessizliğe eşlik ettim. çok geçmemişti ki kalabalığın biraz gerisinden karşı evin -güzel kızları olan karşı evin- babasıyla annesinin kalabalığı yara yara bana doğru geldiğini gördüm. iyice ürkmüştüm. bana saldıracaklarmış gibilerdi. ister istemez biraz çekildim. kapıyı sağ elimle tutuyordum; tehlikede kalırsam kapatabileyim diye. ve ikisi önümde dikilip benimle gözgöze geldiler. baba, elindeki sigarasından son bir nefes çekti ve izmariti yere fırlatıp suratıma doğru haykırmaya başladı.

‘niye yaptın ha!! niye yaptın!! o zavallı adamdan, kendi babandan bu kadar mı nefret ediyordun!!’

suratıma tükürükle karışık sigara dumanı çarpıyordu. yeni kalkmıştım ve açtım. bu halde o nefret ettiğim sigara dumanının tamamiyle yüzüme gelmesi beni neredeyse bayıltacaktı.

‘niye susuyorsun piç!’

bu küfürle birlikte üzerime saldırdı. neyse ki karısı ve kalabalık kollarını hemen benden ayırıp babayı geri çekebildi. ben de bu arada zor da olsa kapıyı kalabalığın suratına kapatabildim.

olduğum yere yığılıp kaldım. kalabalık kapıyı yumruklayıp dışarı çıkmamı emretmeye başlamıştı. kafamı toparlayıp düşündüm. gerçeklik tokat gibi patladı hafızamda. dün geceyi hatırladım sahne sahne. korkumu hatırladım. o uzun siyah, ince şeyi hatırladım. babamı hatırladım. ve gecenin sonunda geçirdiğim cinneti hatırladım. hepsi bu kadardı. babamı, çarptığı ağacın dibinde kaldırmaya çalışırken siyah şeyin geldiğini gördükten sonraki bölümler yoktu kafamda. kalabalığın öfkesi kapıya attıkları yumruklardan ve savurdukları küfürlerden anlaşılıyordu. öfke artıyordu. kalp atışlarım da artıyordu. sonunda gözümü karartıp cesaretimi topladım ve ne olacak olsun diyip kapıyı tereddütle açtım.

yoldaydık. dün geceki o yolda. yürüyorduk. kalabalığa dün gece olanları teker teker anlatmıştım. ikna yeteneğimden olsa gerek, öfkeleri kısa zamanda biraz geçmişti. şimdi hepsinde öfkeden ziyade korku görüyordum. ve herkes kendi arasında, faltaşı gibi açılmış gözleriyle bir şeyler konuşup duruyordu. ben en öndeydim. kimseyle konuşmuyor, böylelikle takdiri onlara bırakıyordum. biraz yürüdükten sonra yolun ilerisinden başka bir kalabalığın sesleri gelmeye başladı. muhtemelen olay yerinde başka bir kalabalık daha vardı. tepki göstermeden sessizce yürümeye devam ettim kalabalığın önünde.

o korkunç siyah şeyi son kez gördüğüm yere oldukça yaklaşmıştık. ilerdeki kalabalık artık görülüyordu. beni gördüklerinde harekete geçtiler ve ilerdeki kalabalığın çoğu bize doğru koşmaya başladı. bana hak vermiş olmalılar ki arkamdaki grup ta ileri atıldı ve bize doğru koşanları durdurup sakinleştirmek için önümde bir set oluşturdu. olanları izliyordum. kargaşayı. bana saldıranları ve beni koruyanları. tam bir kargaşanın içindeydim. bir oraya bir buraya savrulup duruyordum. benim anlattıklarımın aynısını anlatıyorlardı saldıranlara, benim bu olanlarda hiç bir suçumun olmadığını, tam tersi babam için elimden geleni yaptığımı söylüyorlardı. artık herkes bu kargaşanın içine girmişti. o hengamenin içinde birden aklıma bir şey geldi. kimsenin bilmemesi, görmemesi gereken bir sır. itişip kakışan kalabalığın arasından sıyrılıp ileri doğru koştum. babamın bir kavak ağacının dibinde yatan ölüsünün yanına...

beni farkeden kalabalık buraya doğru gelmeye başlamıştı ve ben babamın ölüsünün etrafında bastonunu arıyordum. bir kaç saniye sonra bastonu ağacın arka tarafına dayanmış bir şekilde buldum ve kaptığım gibi ucundaki işlemeli tahta parçayı çıkarmaya çalıştım. külüstür, ahşap bastonun uc parçası beni fazla uğraştırmadan çıktı. bastonu aldığım yere tekrar dayadım. parçaya baktım, ve bana gelen kalabalığa. neredeyse gelmişlerdi ve hala söyleniyor, konuşuyorlardı. babama baktım, zavallı babama. dün gece yaşadığı dehşet ölü suratından hala gitmemişti. onu bu kadar korkutan o şeyi düşündüm. cebimde duruyordu. bastonun ucu. ahşap üzerindeki işleme. siyah, uzun ve ince, insanımsı bir figürdü. hayret dün gece bizi bu denli korkutan şeyin tıpatıp aynısıydı!

kalabalık yanıma geldi. babamın birazdan kaldırılacak ölüsünün başında onlara dün gece olanları tekrar, uzun uzun anlattım. tıpkı size anlattığım gibi. ve inanıp inanmamak artık onların elinde..

çimlere basamamak üzerine

2005-08-14T03:53:00.000+03:00

dünya tarihi üzerinde ilk "çimlere basmak yasaktır" tabelasını diken ve bunu insanlara yediren adamı çok merak ediyorum ben. kendisinde canlandırdığım akıl almaz gaddarlık ve ikna kabiliyetiyle daha görmeden beni etkiledi bile zaten bu adam. büyük bir iş başarmış, takdir ediyorum. o yarım metrekarelik tabelayı söylene söylene çimlere dikerken aynı zamanda "insanlığını unutma sürecindeki şehir sakinlerine" de çok büyük bir kazık çaktığını düşünmemiştir muhtemelen. ama diktiği o tabela bu süreçte bir milat oldu, miltaşı oldu, adeta gol oldu yağdı. o günden sonra üstünde medeniyetlerin kurulduğu, insanlığın geliştiği o çimler bile lüks oldu, fantazya oldu. şimdi kırk yılda bir griye değil de yeşile bastığımızda tedirgin oluyoruz, birinin aniden çıkıp bizi uyarmasını bekliyoruz sıkkınlıkla. sırf o çimlere bir kaç saat basabilmek için piknikler, barbekü partileri düzenliyoruz.

az biraz geride kalsaydık yaa, böyle de çok ilerde olmadı mı? sıkıldım ben. bilgisayar koltuğuna çim ekesim var. ayaklarım zaten garip bişey oldu, bari kıçımı kurtarayım.

yar

2005-08-07T16:18:00.000+03:00

yakın bir zaman içerisinde insan klonlama işlemleri başlayacak. etik, sosyo-kültürel, metafizik değerler yerle bir olacak. yemek kültürü yok olup besin niyetine küçük kapsüller yutulacak. otomobiller işlevini kaybedip yerlerine kişisel hava taşıtları üretilecek. bazı büyük metropollerde gaz maskeleriyle dolaşmak zorunlu olacak. zaruri kaynak yetersizliğinden insanoğlu yavaş yavaştan fezaya doğru yerleşim birimleri inşa edecek. kim bilir, dünya'da kalanlar da son bir dünya savaşı çıkarıp finali yapacak. atom, nükleer ve o zamana kadar icat edilmiş bilimum bomba türevi çatapat gibi insanların üzerinde patlayacak.

biz türkler ise bu uzay çağının ortasında, bu hengamenin tam göbeğinde halen "yar"lı şarkılar yapmaya devam edeceğiz, elimizde mikrofon. ooh.. kaosa inat..

şımarık sanat

2005-07-14T03:09:00.000+03:00

yok. günümüzde kimsenin eline ne bir sanat vericen, ne de bir fotoşap. post modernizmin bir nevi görsellikte vücut bulmuş hali olan "pop art"ın ilk filizlendiği zamanlar açıkçası nasıl bir imaj anlayışı vardı, en basitiyle tekniği neydi, bir pop art resmi nasıl olurdu bilmiyorum ama ben dürüst olmak gerekirse şu anda bu pop art zımbırtısının her yerde önüme çıkmasından tiksiniyorum. dahası bu "pop art'çılar" istediği kadar "popüler olduğu için pop art değil bu, popüler olanı eleştirip sorguladığı için pop art" diyedursun; ya firefox aşkına, intel pentium 4 aşkına, 256 kb sınırsız adsl aşkına google grafik arama bölümüne girip "pop art" yazın. sayfa sayfa baka baka ilerleyin. anam, eline konserve kutusu alan mesaj kaygısına soyunmuş. ekranı dörde ya da bilmem kaça bölüp her bir kareye civcivli cırtlak renk filtre veren sanat icra eder olmuş. bir mesaj hengamesidir, bir sanat fışkırmasıdır gidiyor.

bir de popüler kültür/kapitalizm simgeleri var en çok rağbet gören. coca cola, marilyn monroe gibi. bunlar için londra büyükşehir belediyesi hayrat yaptırmış sanki piccadilly meydanı'na. vatandaşa bidonla dağıtılmış öğeler bunlar. bunlara el sürüp tozunu almadan pop art'a girişmek besmelesiz incir ağacına işemekle aynı kaçınılmazlıkta.

klavye başından "entel artistliği" yapacak değilim. kimseye bir şey ispat edecek te değilim. ama benim bir kaç yüz yıl geride kalmış rutubetli, çürümüş ve bağnaz sanat koordinatlarımla bir türlü örtüşmedi, örtüşmeyecek te pop art. plastik, renk cümbüşü, bol filtreli, bol kontrastlı imajlarınız size kalsın. ben böyle memnunum halimden. oohh.. mis..

diskovıri çenıl

2005-07-08T03:14:00.000+03:00

artık teori olmaktan çıkıp genel geçer bir doğa ve varoluş kanunu haline almış evrim hususunda insanın her zaman "evrimin varıp varabileceği son nokta" olarak görülmesi de bir yanılgı olabilir pekala. karanlık çağ denilen (orta çağla alakası yok tabi) o uzun boşluk sürecinde dinozorlar ve insanlar arası dönemde açıkçası dünyaya kimin hükmettiği halen belli değil. ama ev miskinlerinin en büyük oyalayıcısı diskoveri çenıl'de gördüğüm bir karga hayvanı çoğu kişinin kafasına bir şeyleri dank ettirebilir gibi.

söz konusu bu belgeselde ekmeğinin derdine düşmüş bir karga midesine bir kurt ziyafeti vermek istiyor. ama ulaşmak istediği kurtlar bir ağaç kütüğünün altına sotelenmiş ve kütükte de ufak bir delikten gayri kurtlara başka bir erişim noktası yok. işte böyle bir durum karşısında karga geniş bir yaprağı alıp kenalarını kopararak bir çubuk elde ediyor ve ağzına yerleştirip kütükteki deliğe sokuyor. ardından kurtları yukarı çıkartmak için kütüğün altını çubukla çalkalıyor. ilk denemeden pek verim alamayınca bariz bir şekilde düşünüyor, ediyor ve uçarak gözden kayboluyor. bir zaman sonra ağzında "ucu çengel yapılmış" başka bir çubuk getiriyor. yine kütüğe sokuyor ve bu sefer kurtlara ulaşıp onları yukarı kaçırabiliyor. böylece yeni geliştirdiği bu aletle yemeğini bir güzel yiyor.

el aleti yapabilen tek hayvan türü olarak bildiğimiz insan için, böyle bir manzara gerçekten çok şaşırtıcı. şunun şurasında bir maymun bile istediği kadar zeki olsun beyninde el aleti yapacak kadar hücre ve iq bulamazken bunu bir karga başarabiliyor. böylece gözler insana fiziken ve beynen en yakın canlı türü olan maymundan çıkıp tüm alemi hayvanata yönelebilir. dahası bu aynı karga, başka bir gün geliştirdiği bu yöntemi çömez bir kargaya da uygulamalı olarak gösteriyor. ilk deneme olmuyor, yine yardım ediyor. ta ki öbür karga da bu metodu kavrayana dek. aralarında bariz bir şekilde öğretmen-öğrenci, usta-çırak ilişkisi mevcut. gördükleri karşısında hayli şaşıran diskoveri çenıl ekibi bu belgeselin finalinde bilgi dağarcığını ve çıkarım gücünü izleyenlere bir kez daha gösteriyor şu fikirle:

insanoğlu şu ana dek kendini hep evrimin en veli nimeti olarak gördü. kendisinden önce dünyanın başka bir hakimi olmadığına inandı. ama kim bilir, şu anda belki de kavgaların taş devrini görüyoruz (tıpkı insanın ilk el aleti yapabildiği o kendi taş devri gibi) ve yine kimbilir, kargalar (ve dahi başka başka mahlukatlar) bundan yüzyıllar sonra tıpkı insanlar gibi evrimlerini tamamlayıp dünyaya hükmeden taraf olabilir. ve hatta yine kim bilir, o karanlık çağ denilen kayıp devir ve öncesinde de dünyaya insanlar değil de başka canlılar hakimdi. evrim her canlı türü için farklı zaman aralıklarında hızlanıp tamamlanıyor. insanlar, ezeli ve ebedi üst varlıklar değil de sadece bu zincirin bir halkası da olabilir.

ben şahsen ikna oldum. pekala "bir zamanlar fırtınalar estiren geçici krallar" olabiliriz insanoğlu olarak. belki sonraki krallar kargalar, belki sonra tapirler, sonra komodo ejderleri. hele "atlantis uygarlığının bile insanlar tarafından kurulduğu ne malum anasını satiyim" diye işkillenen bilim adamları peydah oldu şimdilerde. korkmaya başladım ben. başımıza harun yahya kitapları yağacak vallahi.

aşırı geçmiş zaman

2005-07-01T03:02:00.000+03:00

topkapı sarayı'nın harem bölümünde çalışacaktım bu yaz, teğet geçtim. iyiki de olmadı. ben öyle "gerçekten" tarihi ve hayli nemli ortamlara, sesin eko yaptığı heybetli yapılara gelemem. tarih tutar beni. "aşırı geçmiş zaman"dan irkilirim. üzerine düşünüp hayat dersleri de çıkarmam. "düşünsene bundan beş yüz yıl önce burada falanca yaşıyordu" diyen goygoycuları da sevmem. eğer o para verilip okulca gezilen müzelerde aklımı kaçırmam bekleniyorsa yanılırlar. illa da konumuz "ibret"se yerden ayağımı attığım her metre karede bile bin bir türlü geçmiş bitmiş hadise vardır, nedir.

bir de "napolyon'un öbür yüzü"var tabi. kendisinden sonrakiler için idol kabul edilen şahsiyetleri canından çok sevme sendromu vardır insanlarda. halbuki her yüzyılla birlikte toprağa rutin resetler atılıyo. her yeni doğan nesil bir öncekinin üstüne bine bine bu fanusta nefes almaya çalışıyo. o çok sevdiğim ama şu anda bir ölü olan meşhur insanlar. kahramanlar. sanatçılar. düşünürler.. inanın şu anda içinizden biri yeniden dirilse evimde misafir bile edemem. kusuruma bakmayınız. ben zor sığıyorum buraya. benden başka bir nefes daha hayatta çekemem.

tarih benim için her zaman bir çizgi roman gibi kalsın mümkünse. çevirip çevirip okiyim canım sıkıldıkça.

(üstteki bu güzelim resim erotik karate logosunun kırpılmış halidir)

altmış dört

2005-06-25T03:58:00.000+03:00

öylesine önemsiz bir sabah gözlerimi açtığımda birden 64 yaşına gelmiş olduğumu görmek istiyorum.

hemen nerede yattığıma bakarım. ikiz bir yatakta mı, sallanan bir sandalyede mi, gelişi güzel açılmış ayak üstü bir kanepede mi, büyük bir binanın ya da akm'nin önüne serilmiş bir kartonda mı, hastane yatağında mı, morgda mı, tabutta mı?

sonra da yanımda kimin yattığına bakarım. eğer nerede yattığım konusunda birinci seçenek geçerliyse, hele bir de yanımda saçları ağırmış, yaşlı bir hanımefendi uyuyorsa gayet makbule geçer. sehpaya bakarım. üzerinde hala sigara, cep telefonu, televizyon kumandası, yarım kalmış bir kitap duruyor mu? yoksa tansiyon haplarım, takma dişlerim, kolonya şişem mi var?

evin içinde kimler var ona bakarım. çocuklarım mı, torunlarım mı, sadece pek bir sevdiğim hayat arkadaşım mı, yoksa benim yaşlarımda bir sürü huzur evi sakini mi?

bu şıklardan hiç biri son seçeneklere doğru kaymayacaksa ben hemen yatmaya gidiyim bari. madem her şey bu kadar yavaş, izlemenin de bir heyecanı da yok. sonunu göreyim yeter.

64 diyince bile bir garip oluyorum ben zaten. neyse..

i-me-de-be

2005-06-19T05:02:00.000+03:00

batıl doğanlar (1994)

tür: kara komedi, müzikal, tiriller

süre: 113 dak

konu: minik artur ilk cinayetini işlediğinde henüz altı yaşındadır. çöküşler, depremler geçirmek şöyle dursun daha çok öldürmeyi ve zincirdeki varlığını tüm dünyaya ispatlaması gerektiğini düşünür ve gerisi çorap söküğü gibi gelir. nihayet son can alma merasimimde yakalanıp kilere kapatılması artur'u o kadar da kahretmez. tek üzüldüğü şey kilerde ondan başka canlı bir şeyin olmamasıdır.

(film gösterime girdiği sene çeşitli film festivallerinden "en tırt senaryo" ve "en dravdan kırmızı boya" ödülleriyle döndü)

cast away mevzusu

2005-06-16T02:46:00.000+03:00

william golding'in "lord of the flies"ı var misal meşhur.. ardından "the beach" var danny boyle abinin.. esas tabirle "ütopyaların çöküşü"dür ana tema. her birey ömrünün belirli dönemlerinde "kaçiciğim buralardan, doğa ananın kucağına sığıniciğim. beni orası paklar." muhabbeti çevirir kafasında. ama her zaman nereye kaçarsa kaçsın oraya kendisini de götüreceğini unutur.

ütopyaları insanlar yaratır. ve engellerden dert yanar. ama o engelleri de kendi hemcinslerinin yarattığını fark etmez.

yok öyle ıssız adalar, dağlar, bostanlar. lanetlenmişiz bir kere. nereye gidersek gidelim orayı da cehenneme çeviririz. biz en iyisi her sene para biriktirip vıcık vıcık kalabalık plajların kiralık şemsiyelerinin altında birbirimizin sırtını yağlayalım. bu bile çok bize.

oda, ben ve kahveden arkadaşlar

2005-06-09T01:20:00.000+03:00

siradan, ilik bir haftasonu aksami ekip yine odamda toplandi. john, edgar ve ben. erzagimiz dolu, her yanimiz muhabbete aç. çok mutluyuz. bu haftasonu bulusmalari -her ne kadar artik rutine girse de- bizi nedense çok eglendiriyor. önümüzde bakir, hiç islenmemis yiginla saat var. uykumuz yok.

aslinda ben olmasam, çaba gösterip ortami hazirlamasam bunlarin görüsecegi, edecegi yok. edgar zaten ilk bulusmamizin hemen akabinde karsilikli oturup tapinaktan bozma salas bir sarap evinde demlenirken söyleyivermisti utana sikila bana. ingilizleri pek sevmezmis. fransizlari onlara yeglermis. john ne kadar harikulade bir insan olsa da onunla ayik kafayla paylasacagi pek bir sey yokmus. onun için john sadece sarki söylerken çekilebilecek bir insanmis. aslinda bu amerikalilar bir garip. tarihlerinde yasanan "nigger" vakalarindan sonra halkinin irkçilikla, ideolojiyle pek alakasi kalmamis. dünyadan bihaberler. ama nedense her millete karsi tuhaf safsata önyargilari var. gerçi edgar'in yasadigi yillarda da pek olaylar olmamis. (bazen onun tahmin edilenden çok daha yasli oldugunu unutuyorum) ben yine de vazifemi yaptim. bu önyargilardan kurtulmasi gerektigini, bir insani irkina göre degerlendirmenin ahmaklik oldugunu söyledim. edgar kapali bir kutudur. birakin açilmayi, yaninda baska kutularin varligindan dahi hoslanmaz. tutucudur. içine kapaniktir. badaktir. hatta abartayim, sizoiddir (aman duymasin) ama yine de bir kaç nefesten ya da yudumdan sonra degisim gösterir, kendini yavas ta olsa göstermeyi ve andan hazzetmeyi sever. klasik müzik sevdigi asikar, ama john'un sarkilarina ayak uçlariyla çaktirmadan ritim tuttugunu, o zorlandigi ingiliz aksanina bile çaba gösterip eslik ettigini görürüz john'la. biyik altindan güleriz. daha da bir mutlu oluruz.

john ise edgar'in aksine önyargili ve tutucu degildir. kendisinin yüzüne karsi da defalarca söyledigim gibi onda bir "peygamber sevkati" var. üstelik edgar gibi sadece kafasi güzellesince degil, günün her saatinde eglenmesini ve eglendirmesini bilir. bir de su agzinda geveleyip durdugu cikleti sarap yudumlarken ve sigara içerken çikarsa.. özellikle edgar bu durumdan çok rahatsiz oluyor. o kisik sesi, söz konusu john'un cikleti olunca yükseliyor. durumu toplarlayan ise her zaman tabi ki ben oluyorum. dedigim gibi, ben olmasam (ve tabi bu özene bözene hazirladigimiz piizlerimiz olmasa) bunlar birbirine bir dakika bile tahammül edemez.
neyse..

ben odadaki düzenlemeleri yaparken (mumlari getirmek, sarabi sunmak, yerlere minder ve bilimum örtü çekmek, her türlü erzagi ve esyayi kolumuzun uzanacagi bir mesafeye yaymak, cami açmak vesaire) john da kanepeye uzanmis, yanibasinda çivi gibi kasilan edgar'a hararetli hareretli bir seyler anlatiyordu. daha dogrusu anlatmaya çalisiyordu, çünkü edgar'in dikkatini o sirada duvara yeni astigim bir tablo çekmisti. ben odaya girip çiktikça tablo hakkinda kafasindan geçen tüm sorulari soruyordu. bu adamlarin dünyalari ayri. bu bir kez daha aklima kaziniyordu. ama bu geceyi hiç bir seyin mahfetmesine izin veremezdim. her ikisinin ilgilendigi konulari bir çirpida ustalikta kapativerdim ve ikisine de giymeleri için dolabimdan gelisi güzel çikardigim yatak kiyafetlerini verdim. john oracikta soyundu, altina bordo, penye, dizleri bollasmis pijamayi çekti. üstüne de artik giymedigim liseden kalma turuncu tisörtünü giydi. civil civil, pek bir güzel oldu. edgar bu sirada ayaga kalmis, elinde kiyafetlerle gözümün içine bakiyordu. onu da giyinmesi için banyoya yolladim. içeri girdi, kapiyi kilitledi. (evet kapiyi bile kilitledi, bu edgar gerçekten tuhaf bir adam) odaya girdiginde altindaki kareli gri-siyah esofman ve üstündeki renkleri artik solmaya yüz tutmus füme svitsört görülmeye degerdi. saçlarini da iyice dagitmisti. iste görmek istedigim edgar böyle bir adamdi.

kapiyi kapatip istenirse dalip gidilebilecek, istenirse de gözardi edilebilecek standart bir yeni çag müzigi açtim. sigaralarimizi yaktik ve saraplardan ilk yudumlarimizi aldik. iste herkesin eminim yerimde olmak için can atacagi ortamim. dumanli-los oda, çalisan cigerler, dolasimi hizlanan kan, yeni yeni alevlenen bir muhabbet ve sabaha çok uzak saatler...

sohbet ilerlemeye ve gerçek kimliklerimiz ortaya çıkmaya başladıkça edgar'la john da (her zamanki gibi) yine kaynaşıverdi. hatta edgar bir keresinde (john'un memleketi olan) liverpool'a gittiğini ve çok beğendiğini bile ilk kez itiraf etti. john da tabağı boş göndermedi elbet, eşi yoko'ya ilk yıldönümlerinde onun için yaptığı bir besteyi okuduğunu ve mor, kadife bir kutuda edgar'ın şu meşhur öykü kitaplarının serisini armağan ettiğini söyledi. (açıkçası john'un bu itirafına epey şaşırdık, gecenin en büyük bombalarındandı bu şüphesiz) edgar da bunun üstüne john'un şarkılarından bir kaçını artık ezberlediğini açıkladı. ayağıma gelen bu fırsatı hemen değerlendirdim ve müziğin sesini kısarak sırf bu özel geceler için arkadaşımdan ödünç aldığım gitarı yatağın altından çıkarıverdim. john'un gitarı görünce sevinçten uçtuğunu söylememe gerek bile yok. (gerçi bu çok rutin bir hadise ama john'da dediğim gibi bir peygamber vasfı var. sürekli tekrarlanan şeylerden bile çocukça mutlu oluyor) bana sürpriz yapacaklarını söyleyip edgar'la kulaktan kulağa bir şeyler fısıldaştı. sonra da sigarasını söndürüp gitarı kucağına alarak şarkısına başladı.

there's nothing you can do that can't be done.
nothing you can sing that can't be sung.

şarkı muazzam bir şekilde gidiyordu. edgar, john'un bir yandan cikletini ön dişleriyle yuvarlıyor olmasını bile umursamadan şarkıya eşlik ediyordu.

nothing you can make that can't be made.
no one you can save that can't be saved.

şarkının umut ve özgüven aşılayan liriğine mi yanayım, edgar'ın kıvama gelip sağa sola hafifçe sallanmasına mı, yoksa john'un o kendine has "ben mutluyum" anlamına gelen gülümseyişine mi..

nothing you can know that isn't known.
nothing you can see that isn't shown.

nakaratlarda benim de iştirak etmemle şarkıyı tamamladık. zevkten kelimenin tam anlamıyla "mest" olmuştuk. bu arada edgar, girişinde "la marseillaise" olmasaydı bu şarkıyı bu kadar içten söylebilir miydi, düşünmedim değil. ama bu kusursuz geceye vatan millet tartışmaları sokarak her şeyi mahvetmek istemedim. erzaklarımızı yeniden tazeledim, sohbete devam ettik. ve sonra yeniden tazeledim. ve yeniden.. yeniden.. açıkçası ilerleyen saatlerde bir kaç enstantane hariç neler yaptığımızı, neler konuştuğumuzu pek anımsamıyorum. edgar'ın annabel lee' yi sanılanın aksine eşine ya da her hangi başka bir kadına ithafen değil, tamamen kafasında yıllarca yavaş yavaş şekillenen ideasına yazdığını anlattığı saatler (işte bu saatlerde hepimiz kilittik, o yüzden john'la ben araya girmedik) ve john'un ölürken (john ve hatta edgar'ın ölü olduğunu ilk duyduğumda onlara küsmüştüm ama sonra alıştım. tekrar tekrar şaşırıp onları üzmenin alemi yok) hiç acı çekmediğini, hatta tam o anda aklına bir melodi geldiğini ve ne yazık ki sonradan unutuverdiğini yarım yamalak cümlelerle anlatışı bulanık ta olsa halen aklımda. dediğim gibi, bunların haricinde o saatlerde ne yaptığımızı cidden hatırlamıyorum.

aynen geceye başlarken minderlerde aldığımız pozisyonlarda uyuyakalmışız sonra. yine john, yine edgar, yine ben, yine şarap, yine duman ve yine tadından yenmeyen bir gece.. daha da üzerine konuşmaya gerek yok. ha bir şey daha; gecenin bir köründe yayılıp mayışmışken önümüzdeki halıdan geçen kocaman bir böceği gördüğümüzü hatırladım nedense. dönüşüm mü geçirmiş, yardıma mı ihtiyacı varmış ne. hiç oralı bile olmadık. böcekleri hiç sevmeyiz zaten.

mor

2005-06-02T01:49:00.000+03:00

sıkıldığın belli. renginden hoşnut değilsin.

apaydınlık bir havada hafiften rüzgar esiyor. şortunlasın. çimenlik bir uçurumun tepesinde çömelmiş oturuyorsun. yer fethiye.. kabak koyu.. orda ağaç evlerde kalıyosun. kahvaltını dışarda ediyosun. kelebekler var orda hep ahmet. ve bitmeyen bir deniz. koruma altına alınmış, bina dikersen devlet perişan ediyo seni. özene bözene bir oluşum geçirmiş. orayı görmelisin. ben karar verdim, oraya gidicem ahmet. sana bi oyun edip habersiz gidicem. sen de gelirsin oraya, takılırız. adam gibi yaşarız. göğsümüzdeki kıllar hafiften grileşmiş bir deniz adamı oluruz belki yıllar sonra. oranın yerlisinden sayılırız. hafif işlerimiz, hafif muhabbetlerimiz, hafif eğlencelerimiz olur. orda çiçek açarız. pırıl pırıl oluruz ahmet. içimiz şimdikinden daha da sakinleşmez muhtemelen, ama en azından cümlelerimiz daha cıvıltılı olur. bak renklerini de çizdim üstte, güzelinden. bakınca şöyle bir irkil diye. morun hiç eksik olmasın, ama kıyafetlerin daha farklı olsun. sana da yakışır zaten.

daha yeşil, daha mat renklere.. şerefe!

ender gelişen osasuna atakları

2005-06-01T02:15:00.000+03:00

sigara dumanının tozla kirle karıştığı o koyu sarı yaz günleri televizyonlardan gelen bezmiş spikerin sesi. önde sehpa, pislik dolu, yağ dolu. koltukta biri, saçları leş içinde. cam açık, akşam ezanı okunurken yine hava kararıyor, bir fırt daha çekiliyor sigaradan. göz altları torba torba, bim poşetine dolduruyor çöpler. mutfağa, banyoya, balkona, odaya. hep bir tekrar, hep bir rutinize hayat çabası. real madrid canavar, süslü yıldızları acımadan gol yağdırıyor. izleyiciler beyaz-mavi. tek bir koyu kırmızı yok. sıkkın sıkkın bir hücum daha geliştirirken real madrid orta sahası, topu kapıveriyor elli bin dolarlık bir yiğit. gidiyor, koşuyor. belki bir gol, bir asist, barcelona'ya transfer olurum çabasıyla. bira bitmiş, küller yerde. gözler parlıyor birden, mekanize real madrid'e ruh dolu bir başkaldırış gibi bu atak. kalp çarpmaya başlıyor, belki hayat kurtaracak bu atak.

roberto carlos piçi "ööf" diyip kalıplaşmış bir tackle'la alıverirken topu, atak ta bitiveriyor. sonra yine karşı hücum, yine ara pas, yine adam kaçırma. topu kalecinin üstünden aşırma..

5-0..

dolaptan bir bira daha çıkarılıyor, akabinde işeniyor. hayat kaldığı yerden devam ediyor..

twist and shout

2005-05-21T04:37:00.000+03:00

bu geceki anarşik konserde bizzat şahit olduktan sonra tamamen kanaat getirdim. 15 yaşında salya sümük pespaye çocuklar. yine aynı yaşlarda birbirine sarılıp "hiç ayrılmayalım e mi?" havasında kutsal aşıklar. bense artık daha kalın ve belirgin baslar, daha basit sözler arıyorum. daha sindirmiş felsefeler, daha özümsemiş hayatlar peşindeyim. dünya hiç te akıl almayacak kadar kaotik değil. dünya hiç te bunalım yapacak kadar komplike değil. kendi kendine gelin güvey olup aklını yiyo millet. yapmayın, etmeyin. kimse sizi sallamıyo, yanı başında duran sevgilin dahil. kendi huzuruna bak. sindir. coşma hemen, bi dur. kimse izlemiyo seni, şov yapma. başkalarına yaranma. hele basit insanlara dil dahi uzatma, onlar senin geçtiğin yolları on bin kere arşınlamışlardır çünkü, emin ol. münakaşa etme, rezil olma. her zaman senden daha zeki insanlar olucak, her zaman senden daha üzgün, ya da daha pasifize olmuş ruhlar barındıracak bu şehir. rol yapmanın manası yok.

kıvrıl.
bükül.
bağır.

felsefe budur. devrik cümleler süsten başka bir şey değildir.

ufak notlar

2005-05-18T02:29:00.000+03:00

şu hayatta beni korkutabilecek en ürkünç şey heralde bir göl canavarı olur. bana uzak olsunlar. yüzlerini bile görmek istemiyorum. hiç gelemem öyle muhabbetlere.

bundan 5-10 sene önce yaptılar zaten, tutmadı. halkımız henüz bu tip şeylere hazır değil.

baba bi yol verin ya..

2005-05-16T03:50:00.000+03:00

çok kalabalık.. insan prime time'da kaldırımda yürürken aynı metrekareyi paylaştığı diğer insanlara karşı bakar kör oluyor. onları temas etmeden sollanacak nesneler kalabalığı olarak görüyor. ilk insanları düşünüyorum. dünya üzerinde insan sıfatına nail olmuş topu topu ilk üç beş kişiyi. koca evrende birbirleriyle karşılaştıkları zaman içine kapıldıkları ruh hallerini. söz konusu insanlar tedirginlik içinde birbirinin götünden hiç ayrılmadan yürüyen şaşkın tipler de olabilir. enteresan.. şimdiyse çok kalabalık. yürüyemiyorum. alplerin tepesinde karşımıza taşların arasından bir kedi çıkıverse şaşırırız. "ne işi var bunun burda?" deriz. ama aynı yerden bir insan çıksa şaşırmıyor, aksine görmezlikten geliyoruz. korular, ormanlar. denizler. koylar. en bilinmedik kuytular. dünyanın her noktasında en az bir insan mutlaka bir şeyler yapıyor. ıssız ada fantazisi de yalan oldu. kafana esse, eskaza boş bir ada bulsan haber ekibi gelip röportaj yapar. kanat takıp bulutların üstünde uçsan paraşütlü biri gelir götüne pandik atar. dünyada sidiğimizle, nefesimizle, ayak izimizle nişan vurmadığımız yer kalmadı. balonla ay'a gitmeye heveslenirdim küçükken. baktım, bi site ay'ın bölgelerini haritayla ayırmış. krater manzaralı araziler satıyor. oradan da vazgeçtim.

en iyisi kafayı yastığın altına gömüp öyle uyumak. kıçın açıkta kalmış, pek önemli değil.

böceklerin tanrısı

2005-05-13T04:07:00.000+03:00

hayatlarımıza bir yeni boyut kapısı olarak giriveren televizyon aleminin spor haberleri öncesi vakit geçirmek için çırpınan ana haber bültenleri son dört beş atımlık mermilerini yurdun kuytularında gizlenen acayip adamlarla harcar genelde. işte bu adamların biri de "böcek yiyen amca" idi. şen şakrak ülkemizin sevimli bir köyünde konuşlanıp yaşamını devam ettiren bu namazında niyazında anadolu amcası taşların, kayaların altında zulananan bilimum haşeratı ve dahası solucanı, böcüğü, bilmem her türlü boklu canlıyı yiyordi iştahlı iştahlı. kameralar vardı karşısında ama o tribünlere oynamıyordu. şov yapmıyordu. yapmacık değildi. evinin kapısı önünde "ay çıksam mı görünsem mi" mahcubiyetinde ağzını eşarbıyla örten anaç eşi de "heep yiyor durmuyor durmuyoor" falan diye muhabire kapı eşiğinden dert yanıyordu. amcanın çapı belli, olayı belli. tee ankaradan kalkıp gelen haber ekibini hayal kırıklığına uğratmaz olmaz. "arayın" diyordu etrafındakilere. "kaldırın taşları, siz de bulun bir şeyler, yiyeyim." bu yeme seansı bir beş dakika hiç mola verilmeden, ta ki amcanın midesi böceklerle dolup karnı doyana kadar sürüyordu. muhabir şaşkın. midesi kalkmış. kameralar adeta amcanın ağzına kadar girmiş, tüm ziyafeti olay yerinden görüntülüyor. bir müddet sonra son bok böceği amcanın boğazından geçiyor ve amcaya veda ediliyordu. gülen gözler. anadolu ezgileri. köy silüetleri. oryantal ambiyans. kaf dağı. haber bitiyordu.

bir de iki karış altta duran "buruş li" abileri tenzih ediyorum, ayda bir, naylon eşofmanlı bir türk yağızı çıkıp dişleriyle kamyon çekerdi, uçak çekerdi. rekorlar kırılırdı. ölçümler yapılırdı. ama bu abilerin bende bıraktığı tahribat "böcek yiyen amca" kadar asla olamadı. hele o kahvehane masalarında cam bardak yiyenler bile beni hiç etkilemedi. çünkü böcek yiyen amca bir doğallık abidesiydi. çünkü böcek yiyen amca doğa manifestosunu yeniden yazan kişiydi. çünkü böcek yiyen amca rüyalarım kadar ulaşılmazdı. ulaşılamadı.

(bi de bu, "her yazıyı illa da duygu yüklü bir finalle bitirme boku" çıktı şimdi..)

zekai'nin elyazmaları

2005-05-11T04:12:00.000+03:00

10.08.1993

suyunu çeken yılanlı derede biraz oyalandıktan sonra kafamızı yukarıya kaldırıp havanın kararışını izliyoruz. bu saatte bu yolda bizden başka kimseler yok. hava çok yorgun. ayakkabılarımızın içi toz toprak içinde. yolun sonunda o korkunç gerçek var, hepimizin görmek ve işitmek isteyeceği en son şey var. yavaş yavaş yürüyoruz. dereye paralel gidiyoruz. karşı taraf ağaçlardan ve karanlıktan pek seçilmiyor. biraz sonra önümüzde o lanetli, kara, antik, ahşap binayı buluveriyoruz. tahtaların arasından bakmaya çabalasak bile içerisi sadece siyahlık. burada çimenler daha sarı. burada hava daha boğucu. ve burada her şey daha gerçek. geçirdiğimiz her saniyeyi zorla biz ittiriyoruz. bir çıt sesinde var gücümümüzle koşucaz, geride kalanların çığlıklarına sadece kulak kabartıcaz gibi. içimizdeki korkuyu savuşturmanın mücadelesiyle çivi gibi dik durmaya çalışırken içeriden kulaklarımıza sızmaya başlayan bir tıkırtıyla bir anlık felce uğruyoruz. içeride bariz bir şekilde bir şeyler oluyor. kaçmamız gerekirken büyülenmiş gibi çürük tahtalara daha da yaklaşıyoruz. önümüz siyah. ses burnumuzun dibinde. derken tıkırtıların ve anlamsız seslerin şiddeti daha da artmaya başlıyor ve sonunda kulakları sağır edecek inanılmaz bir güçle suratımıza patlıyor. bu bir kabus. bu bir son. bu bir kıyamet. bu..

11.08.1993

bugün cambaz cevat amcaların böğürtlenlerine dalmak haricinde pek bir şey yapmadık.

buruş li

2005-05-05T03:28:00.000+03:00

ayak kokusu, ter kokusu, sigara kokusu üçgeni içinde bilardo salonlarından sonra mahalle ergenlerinin en değer verdikleri unutulmuş diyarlar pasaj içi karate salonları. cırtlak mavi, eskimiş, kokuşmuş o nemli minder ve sıva çekilmiş kireçli beyaz duvarlarıyla, içinde huşu içinde bacaklarını iki yana açmaya çalışan padavanlar ve bıyıklı bir mahalle abisi senseisinin hayat verdiği bir 80-90'lar klasiğidir her biri. cebinde bir samsun sigara, bir de gazoz parasıyla, hiç bir hafta yıkanmamış ve yıkanmayacak olan o yıpranmış naylon eşofmanlarla, televizyonda gördükleri bir uzak doğu sporuna gönül vermiş sokak lambası altı, apartman merdiveni dibi çocuklarının tekkesidir.

dumanlı, kirli, karanlık, sisli kenar şehirlerin her bir loş pasajında gizliden bir ork taburu yetiştirilip düşman üzerine salınacakmış gibi. verilmiş sadakamız varmış ta hiç bir daim karate öğretemedi bu salonlar. dövüş öğretemedi. oraya gidenler piç oldu, serseri oldu, hayta oldu ama bir ninja olamadı. yoksa halimiz hepten haraptı.

ustalara saygı kuşağı

2005-04-11T02:04:00.000+03:00

-bana mutluluğun resmini çizebilir misin abidin?
-bi deniyim abi..

haftalık ritüeller

2005-03-22T02:29:00.000+02:00

bilenler bilir, haftada en az bir gece poe abiyle odamda oturur, kaliteli porto şarabı yudumlar, tütün içeriz. yalnızca ahşap masanın üstünde duran ufacık bir sarı mum ışığıyla aydınlanan ve camı hep açık odada battaniyenin altına girip kaslarımızı gevşetir, sıcacık sohbetlere dalarız yarı uykulu yarı ayık. beraber geçirdiğimiz gecelerde son hatırladığım ise uzaklardan gelen yumuşak bir ezgi olur, sonra uyanırım sabah olunca. karşı koltukta olmuyordur artık poe abi, yeri bile buz gibi olmuştur. işte o zaman bir üşüme gelir, canım sıkılır. kapım hep açık, şarabım hep hazır, poe abi'nin geleceği bir başka geceye saklarım kendimi.

komedi dans üçlüsü ve kaybolan yıllarım

2005-03-22T01:34:00.000+02:00

yaz kış yalınayak gezdiğimiz ama bir kez olsun üşütmediğimiz o güven ve umursamazlık dolu hayal meyal anımsanan çocukluk zamanlarından iyicene derine kazınmış ama gömülememiş bir sahne daha..

komedi dans üçlüsü'nün tüm dünyaya adını altın harflerle kazıdığı ve dünya gençliğini kasıp kavurduğu o şaşalı müzik dönemimizde tüm dünya çocukları gibi biz de üç arkadaş bir araya geldik mi komedi dans üçlüsü kasetleri çalıp hunharca eğlenirmişiz. kapı komşumuzun kızı ve bir sınıf arkadaşı, bir kız iki oğlan dandik bir teybe üstünde o sticker yapıştırmalı kaset furyasına ait bir komedi dans üçlüsü albümü koyardık. format gereği potpobi havasında ardarda gelen türk pop müzik besteleri eşliğinde raksedip konsepte uyardık. misal, bir sahnede kıza dizüstü serenat yapıp abisine yakalanan ben, müzik değiştiğinde bir anda sınıf arkadaşımın babası rolüne bürünebiliyordum. böylesi hızlı-seri-değişken bir tiyatro performansı gösteriyorduk kolayca. bu arada şarkıya dudak oynamalarıyla eşlik etmeler, mimikler.. söylemeye dahi gerek yok. komedi dans üçlüsü bizim ilahımız, biz de dünyanın koreografi üstadlarıydık. kendimize güvenimiz tam, kimseden korkumuz yoktu.

grubun hızla düşüşünü ve dünya basınında bu olayın çalkalanışını anımsıyorum.. sonra da komedi dans üçlüsü denen bir fenomenin tamemen ortadan kaybolduğunu.. aradan yıllar geçtikçe, vücutlarımızda ve sonrasında hayatımızda epey değişiklik oldu haliyle.. önce ortaokulu, sonra liseyi bitirdik.. reşit olduk. sonrasında yine geçen yıllar.. kapı komşusu kız arkadaş zengin bir koca bulup evlendi. çok geçmeden kucağında bir çocukla boşandı. bizim sınıf arkadaşı hayta oldu, serseri oldu, piç oldu. adeta bir orospu çocuğu oldu. ayda bir topuğundan vuruldu. biz ise malum, saç sakal birbirine karıştı, manisa tarzanı'na döndük. bir de sürünceme de kaldık ki sorma gitsin.. yani hepimiz itin götüne girdik desek yeri.. kısacası o çalıp çalıp oynadığımız komedi dans üçlüsü kaseti, ringu'nun vhs kaseti gibi hepimizi lanetledi. belimizi o gün bu gündür doğrultamadık. çocuk kahramanlarımın hepsi en zayıf olduğum anlarda nasıl terkettiyse, komedi dans üçlüsü de öylece aciz bıraktı terketti bizi. şimdi geride kalan üç kurban, yitip giden seneler ve o stickerlı ucuz kaset sadece..

aslında benim çocukluğum da iyi geçmedi.

"heeere is johnnny!!"

2005-03-19T04:23:00.000+02:00

kadıköy'den eve yürüyerek değil, adeta paralel boyutlar değiştire değiştire gitmeye çalıştığımız sıcak bir yaz gecesi hayal meyal arkadaşın torbasından çıkan kırmızı spreyi hatırlıyorum. sonra da karacaahmet mezarlığı'nın duvarına o spreyle bir şeyler yazdığımı.. ertesi gün aynı yerden dolmuşa geçerken gördüm şaheseri ki bilinçaltıyla bu kelime denk gelmiş demek. redrum.
ergen aklımla gurur duymuştum kendimden. her kadıköy-üsküdar yolculuğunda eserimi görmekten mutluydum. o caddeden geçenlerin benim sayemde hayatları değişiyor gibi hissediyordum.

gel zaman git zaman aradan yıllar geçti. önce eskidi o yazı, ardından da hepten silindi. pembemsi renge dönüşen eski kalıntıların üstüne biri siyah spreyle kocaman "aysel dön artık" yazdı. o günden sonra her dolmuş seferimde içim kanadı, eve gidişlerim somurtkan oldu benim. her uktem, her arzum, her ütopyam gibi redrum da yarım kaldı..

aysel dönmedi o benim hayallerimi çalan adama. sokaklarda yatıp kalktı, orospu oldu sonra..

sen yastık ol!

2005-03-19T00:46:00.000+02:00

ne tamamen sönmüş, kapkaranlık
ne de ışıklı
arafta kalmışız çoğu duygumuz gibi
bir gün baygın bir gün kopuk
kenarda kalmış bilincimiz
rezil gibi sinmişiz yine bir köşeye
boşluğa oynuyormuşuz

lezzetliymişiz
ama bokmuşuz

olmamız gerekenin aksi istikamet
bir akıntıda çırpınıp
su olup gitmek
ya da bir güneşin altında
kafamızı eritmek
zevk alıyormuş içgüdülerimiz
yarın bir kareye sokulmak üzere
her rüyamızda yamuluyormuşuz

işlevsizmişiz
ama çokmuşuz

başkasını oynamak kolay değil
kendine hükmedememek hiç değil
silinmiş suratlarımız
yerler ıslak
tüm zehrimizi paçamızdan akıtmışız
hava sisli
tüm kahrımızı burnumuzdan çıkarmışız
başka kıtalara uçmak ne mümkün
daha havalanamadan yere çakılıyormuşuz

somutmuşuz
ama yokmuşuz

belki yerini beğenmeyeceksin
belki onlar atladıkça irkilecek
belki taşaklarında bir ağrı hissedeceksin
ama şimdilik
lütfen sen yastık ol!

(rene'ye..)